Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018

Ακούει κανείς;

....Κάπως έτσι βρέθηκα να ακούω την τελευταία συνέντευξη του Βαρουφάκη στο ραδιόφωνο -νομίζω στα Παραπολιτικά- όπου, από όσα είπε, αναπαράχθηκε μαζικά η φράση που είπε ο Βαρουφάκης στον Τσίπρα μόλις έγινε γνωστή η συμφωνία («Είσαι εντελώς ηλίθιος;) και η απάντηση του τότε πρωθυπουργού («Α έκανα χαζομάρα; Ε τότε, θα το πάρουμε πίσω»).

Επίσης, έγινε συζήτηση στα social media και στα ΜΜΕ για την φράση του πρώην ΥΠΟΙΚ για τον Τσακαλώτο («Έγινε ο κύριος yes man») και τα σχόλια του για τον Χουλιαράκη και τις σχέσεις του τελευταίου με την τρόικα («ο άνθρωπός της»).
Κι όμως, στην συνέντευξή του ο Βαρουφάκης κάνει με πολύ ξεκάθαρο τρόπο μια πολύ σημαντική αποκάλυψη, που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης –πλην του Ραγιαδιστάν– θα είχε ρίξει την κυβέρνηση και θα έθετε ζήτημα παραπομπής του τότε και τωρινού πρωθυπουργού στο ειδικό δικαστήριο.
Ερωτάται λοιπόν ο Βαρουφάκης με τι όπλα στα χέρια του ξεκίνησε την διαπραγμάτευση με τους δανειστές κι αυτός απαντά στους δημοσιογράφους του σταθμού πως είχε στην κατοχή ένα πυρηνικό όπλο που θα απειλούσε την ευρωζώνη με διάλυση.
«Και ποιο ήταν αυτό;» τον ρωτούν οι δημοσιογράφοι, κι ο Βαρουφάκης τους εξηγεί τοποθετώντας όμως πρώτα –και ως όφειλε– το ιστορικό περίγραμμα.

Την εποχή που εκλέγεται η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, το αληθινό πρόβλημα της Ευρωζώνης είναι η Ιταλία, ο δανεισμός της οποίας για την εξυπηρέτηση του τεράστιου δημόσιου χρέους της καθίσταται μήνα με τον μήνα όλο και περισσότερο προβληματικός.
Μπροστά στο κίνδυνο και στην ανάγκη στήριξης της Ιταλίας, ο Ντράγκι και η ΕΚΤ –παρά τις αντιρρήσεις της Bundesbank και του Σόιμπλε– ξεκινούν το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που στοχεύει στην αγορά των ιταλικών ομολόγων και στην επακόλουθη μείωση των επιτοκίων δανεισμού της Ρώμης από τις αγορές.
Την εποχή αυτή –από όσα δημοσίως έχει υποστηρίξει και παλαιότερα ο ίδιος ο Βαρουφάκης στο BBC– η Ελλάδα έχει στην κατοχή της ομόλογα της ΕΚΤ αξίας 27 δισ. ευρώ, τα οποία υπόκεινται ακόμα στο ελληνικό πτωχευτικό δίκαιο και τα οποία μπορεί να αναδιαρθρώσει μονομερώς, κουρεύοντας τα ή μεταφέροντας μονομερώς την αποπληρωμή τους πενήντα ή εκατό χρόνια αργότερα.
Οι συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης τότε στην βιωσιμότητα του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και άρα της Ιταλίας μπορεί να ήταν τρομακτικές, πράγμα που το ήξερε και ο ίδιος ο Ντράγκι, ζητώντας από τον Βαρουφάκη να δεσμευτεί ότι δεν θα αναφερόταν ξανά δημοσίως σε αυτό το ενδεχόμενο.
Από όσα μαρτυρά σήμερα ο Βαρουφάκης –χωρίς να διαψευστεί μέχρι σήμερα από κανέναν από τους συνομιλητές του–, η υπόσχεση δόθηκε με αντάλλαγμα την δέσμευση του Ντράγκι ότι η ΕΚΤ δεν πρόκειται να επιτρέψει το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών.
Στη συνέχεια, ο Βαρουφάκης μαθαίνει ότι η τρόικα λαμβάνει εγγυήσεις από κύκλους της ελληνικής κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να του επιτραπεί ποτέ να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση αυτών των ομολόγων.
Η απενεργοποίηση του «πυρηνικού» όπλου έγινε από την κυβέρνηση σε ανώτερο επίπεδο, δηλαδή από τον πρωθυπουργό και η πορεία των διαπραγματεύσεων ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη.
Στο σημείο αυτό θα βγουν πολλοί και θα πουν για τις ευθύνες του ίδιου του Βαρουφάκη που δεν κατήγγειλε τότε τον Τσίπρα, που δεν παραιτήθηκε, κλπ.
Τα έχω γράψει κι εγώ αυτά.
Η ουσία, όμως, είναι ότι οι Έλληνες για μια ακόμα φορά αρνούνται να ακούσουν για την ταμπακιέρα, αρνούνται να σταθούν στην προδοτική συμπεριφορά των πολιτικών τους εκπροσώπων -δεξιών κι αριστερών-, και δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα σχετικά με το έγκλημα.
Το σημαντικό για αυτούς είναι ακόμα και τώρα το αν ο Βαρουφάκης ρώτησε τον Τσίπρα αν είναι ηλίθιος ή αν ο Βαρουφάκης είναι πολύ νάρκισσος ή λίγο.

Το να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα που συντελέστηκε με θύμα την δική τους την ζωή και τις ζωές των παιδιών τους, δεν είναι …του παρόντος.
Θα έρθει ο μεγάλος Κριτής κατά την Δευτέρα Παρουσία και θα τους κρίνει όλους.
Προς το παρόν, μπαλίτσα, realities, ειδεχθή εγκλήματα και έχει ο θεός.
Από όλα έχει ο θεός, ακόμα και Μακεδονία με ονοματεπώνυμο -σαν την Lila Pause- έχει.
Μονάχα δικαιοσύνη δεν έχει καθόλου.
Αλλά τι τον νοιάζει τον Ραγιά;
Θα ψηφίσει Τσίπρα για να μην βγει ο Μητσοτάκης και Μητσοτάκη για να φύγει ο Τσίπρας.
Θα ψηφίσει ξανά όλους αυτούς που σε μια οποιαδήποτε -λέμε τώρα!- πολιτισμένη χώρα του κόσμου θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στην φυλακή και να εκτίουν την πολυετή ποινή τους.
Φιλιά πολλά από την –πολύ περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία
Ηλίας

(Φίλε Ηλία, το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ειπωθεί από τον Απρίλιο του 2010 -που η Ελλάδα προσέφυγε στο μηχανισμό στήριξης- μέχρι σήμερα, είναι πως η χώρα μας δεν είχε όπλα στις όποιες διαπραγματεύσεις. Είχε. Το ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν οφείλεται στο ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο ή χρεοδουλοπαροικία, όπως λέει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Η χώρα ανήκει σε κάποιους αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν είμαστε εμείς. Η χώρα έχει ιδιοκτήτες, και αυτοί δεν είμαστε εμείς. Ηλία, είχα τη χαρά να γνωρίσω πρόσφατα τον Γιάνη Βαρουφάκη. Είναι ένας άνθρωπος που ήθελα πολύ να γνωρίσω. Μεταξύ άλλων -με μεγάλο ενδιαφέρον-, μου είπε για την υπόθεση με τα ομόλογα των 27 δισ. ευρώ. Στη συνέντευξή του στον Ανδρέα Μαζαράκη στα Παραπολιτικά, ο Βαρουφάκης λέει πως υποσχέθηκε στον Ντράγκι να μην τα χρησιμοποιήσει ως όπλο, με αντάλλαγμα να μην του κλείσουν τις τράπεζες –αυτό ο Βαρουφάκης το ήξερε, το περίμενε και το είχε πει πριν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση και ο ίδιος υπουργός Οικονομικών-, και ο Ντράγκι του είπε πως θα κάνει ό,τι μπορεί, αν και δεν εξαρτάται μόνο από αυτόν. Ηλία, γιατί σου κάνει εντύπωση πως κανείς δεν ασχολείται με αυτό που λέει ο Βαρουφάκης για τα ελληνικά ομόλογα; Τι περίμενες, να επέμβει η Δικαιοσύνη; Μα, εδώ χρεοκόπησε η χώρα και δεν οδηγήθηκε κανείς στην Δικαιοσύνη. Η χρεοκοπία της χώρας αντιμετωπίστηκε σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν σεισμός, σαν καταιγίδα. Κανείς υπεύθυνος για την χρεοκοπία. Ήταν το κακό το μάτι, η κακιά η ώρα. 
Φωνάζει η προδοσία στη χώρα που συνήθισε την προδοσία και οι προδότες ανακηρύσσονται εθνικοί ήρωες και εθνάρχες. Ηλία, εγώ ρώτησα τον Γιάνη Βαρουφάκη γιατί ασχολείται ακόμα. Γιατί δεν κάνει τη ζωή του και συνεχίζει να ασχολείται με το προτεκτοράτο. Δεν θα σου πω τι μου απάντησε. Αν κάποια στιγμή κάνω μια συνομιλία μαζί του, θα τον παρακαλέσω να ηχογραφήσω την απάντησή του, για να ακούσεις γιατί ασχολείται ακόμα. Ηλία, αν δεν έχεις διαβάσει το τελευταίο βιβλίο του Βαρουφάκη, διάβασέ το. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έγινε best seller στο εξωτερικό, ούτε ότι ο Κώστας Γαβράς θέλει να το κάνει ταινία. Είναι ένα βιβλίο -με πραγματικά γεγονότα από κάποιον που τα έζησε- που σε κάνει να αντιληφθείς απόλυτα σε ποιο κόσμο ζεις και πώς παίρνονται οι αποφάσεις για τις ζωές μας. Βέβαια, δεν πρέπει οι Έλληνες να διαβάσουν το βιβλίο του Βαρουφάκη. Όπως του είπα -και γέλασε-, οι Έλληνες πρέπει να διαβάζουν βιβλία με χαροκαμένες μανούλες στον Εμφύλιο. Να είσαι καλά, Ηλία. Και κοίτα να πάρεις την ελβετική υπηκοότητα. Θα σου είναι χρήσιμη.)


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Ποδονίφτης

από Ηerr.Κ


Αναδημοσίευση από το καλά τεκμηριωμένο ιστο-περιοδικό «Κόκκοι»- πηγή
Καταργώντας το τελευταίο ποτάμι της Αθήνας, της Δ. Σπανούδη
«Ο Ποδονίφτης είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Κηφισού και ένα από τα τελευταία ποτάμια που διατηρεί ένα σημαντικό τμήμα του σε φυσική μορφή»
[…] «Το ποτάμι συνδέθηκε τόσο με την πρώιμη ανάπτυξη μεγάλων μονάδων κλωστουφαντουργίας όσο και με την δημιουργία των προσφυγικών οικισμών, που χρησιμοποίησαν όχι μόνο το νερό αλλά και τη λάσπη από τις όχθες του στην οικοδόμηση των σπιτιών τους.  Διατηρεί τη φυσική του μορφή σε ένα μικρό τμήμα μήκους 800 μέτρων που αποτελεί το φυσικό όριο ανάμεσα στους Δήμους Αθηναίων και Ν. Φιλαδέλφειας –Ν. Χαλκηδόνας. Είναι λοιπόν το μοναδικό ποτάμιο οικοσύστημα του Δήμου της Αθήνας, ίσως το τελευταίο κεντρικό σημείο που μπορεί κανείς να έχει μια εμπειρία του πως ήταν η φύση και τα ποτάμια πριν».
[…] «Αυτό ακριβώς το μικρό φυσικό τμήμα του Ποδονίφτη, αποτελεί ανορθογραφία που πρέπει να διορθωθεί σύμφωνα με την μελέτη που παρουσίασε η Περιφέρεια Αττικής και η οποία προβλέπει την κατάργηση του ποταμού, το ξήλωμα όλης της βλάστησης και τη δημιουργία ενός ορθογωνικού αγωγού από οπλισμένο σκυρόδεμα»
[…] «Σε όλο τον κόσμο η αντίληψη για τα ρέματα έχει αλλάξει. Από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μέχρι την Κορέα ή ακόμη και τη γειτονική Τουρκία, οι πόλεις αρχίζουν να ξηλώνουν τους δρόμους και τα κτίσματα και να αποκαλύπτουν τα θαμμένα ποτάμια».

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Let the more...

Looking up at the stars, I know quite well
That, for all they care, I can go to hell.
But on earth indifference is the least
We have to dread from man or beast.

How should we like it were stars to burn
With a passion for us we could not return?
If equal affection cannot be,

Let the more loving one be me....

W.H.A.1957

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

O τσαγκάρης της γειτονιάς μου


Είναι κάποια πράγματα που σε εκπλήσσουν με την διάρκεια τους και την επικαιρότητα τους αν και σιωπηλά διατρέχουν αιώνες.

Ο Έρικ Χομπσμπάουμ (Eric Hobsbawm 1917-2012στο βιβλίο του  "Ξεχωριστοί άνθρωποι" έχει την μελέτη "πολιτικοποιημένοι παπουτσήδες" που προσπαθεί να εξηγήσει το φαινόμενο που παρατηρείται ήδη από τoν 19ο αιώνα σε όλη την Ευρώπη (ισχύει και για την Ελλάδα.) και Αμερική, μια επαγγελματική ομάδα,οι τσαγκάρηδες,να είναι οι κατεξοχήν συνειδητοποιημένοι αλλά και να συμμετέχουν ενεργά στα επαναστατικά κινήματα.
Αν θυμάμαι καλά η εξήγηση που δίνει είναι ότι αυτό οφείλεται κυρίως σε δύο λόγους:

-Την επαφή τους με τα φτωχά λαϊκά στρώματα

-Τις συνθήκες εργασίας τους που προσφέρουν δυνατότητες στοχασμού και συζητήσεων.



Μπαίνοντας πρώτη φορά στο μαγαζί αντικρίζω έναν τσαγκάρη κάτω των 40 με την ευγένεια του ανθρώπου του μόχθου που κατάλαβε τη ζωή νωρίς. 
Στην επόμενη επίσκεψη για την παραλαβή, υπάρχει η αφορμή και ο χρόνος για συζήτηση.Μου λέει ότι δούλεψε από νεαρός σε διάφορες θέσεις σε εργοστάσια παπουτσιών-έχει μείνει άραγε κανένα στην Ελλάδα?-και όταν έκλεισαν,δεν είχε παρά να ζήσει με την τέχνη που ήξερε όπως μπορούσε και αν τον άφηνε η ληστρική συμμορία που λέγεται κράτος.
Οι απόψεις του δείχνουν γνώσεις και ορθή σκέψη.Χωρίς αυταπάτες και κομματίλα. Και προπαντός εκφράζεται με ηρεμία και πραότητα παρόλο που έχει -όπως όλοι μας-κάθε λόγο να είναι οργισμένος.

Φεύγω έχοντας αυτή την αίσθηση: του μυστικού νήματος που διατρέχει και συνδέει το χρόνο και τα ανθρώπινα.
  

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Η μόνη φιλοκτημοσύνη μου


Ἂς εἰσδύῃ μία μόνη ἀκτὶς ἡλίου, ἅμα τῇ ἀνατολῇ, διὰ τοῦ θαμβοῦ φεγγίτου, εἰς τὸν πενιχρὸν θάλαμον, μὲ τοὺς τέσσαρας τοίχους ἀσβεστωμένους λευκούς, μὲ μίαν ψάθαν, καὶ ἐπ᾽ αὐτῆς μικρὸν ἀμαυρὸν κιλιμάκι στρωμένα ἐπὶ τοῦ πατώματος, μὲ δύο προσκεφαλάδες* ἀκουμβημένας σύρριζα εἰς τοὺς τοίχους, ἔνθεν καὶ ἔνθεν τῆς γωνίας τοῦ πυρός, ὅπου τέσσαρες ξηροὶ δαυλοὶ καὶ δύο μεγάλα ξύλα ὀρθὰ καίουσι καὶ βρέμουσιν ἐπὶ τῆς ἑστίας. Τοιοῦτος νὰ εἶναι ὁ χειμερινὸς θάλαμος, ἔχων τὰ νῶτα ἐστραμμένα πρὸς βορρᾶν καὶ πρὸς δυσμάς, συνεχόμενος μὲ ἄλλον βορεινὸν θαλαμίσκον, ὅστις νὰ εἶναι συγχρόνως δῶμα καὶ ἡλιακωτὸν καὶ ὑπερῷον. Κατεσκευασμένος μὲ πλίνθους, μὲ ξυλοτοίχους, στεγασμένος μὲ ξύλα καὶ μὲ κεράμους, ἀφάτνωτος, ἀνώροφος, εὐήλιος, ἀθέρμαστος, εὐήνεμος, σχεδὸν ὑπαίθριος, μὲ τὸ μόνον ὑψηλὸν καὶ πλατὺ παράθυρον τὸ ἀπᾷδον εἰς ὅλον τὸν ρυθμὸν τοῦ κτιρίου, καί, χάριν πολυτελείας, μὲ πηχυαίαν ὕαλον, διὰ ν᾽ ἀπολαύῃ τις ὄρθιος, εἰς τὰ βασίλεια τοῦ Βορρᾶ, τὴν μεγάλην θέαν καὶ τὴν μεγάλην πάλην. Τοιαύτη θὰ ἦτο, χωρὶς νὰ παραβῶ τὴν δεκάτην Ἐντολήν, ἡ μόνη φιλοκτημοσύνη μου καὶ ἡ μόνη μου πλεονεξία.
Ὁ οἰκίσκος νὰ εἶναι κτισμένος ἐπὶ βράχου ὑψηλοῦ, ἐπὶ τοῦ μόνου ὑψηλοῦ βορεινοῦ βράχου τοῦ προσφιλοῦς εἰς τὰς ἀναμνήσεις μου. Ἐκεῖ ἁπλοῦται ἀτελείωτον τὸ πέλαγος ἀνὰ τὴν ἀχανῆ ἔκτασιν ἀπὸ ἀκτῆς ἕως ἀκτῆς καὶ ἀπὸ κόλπου ἕως κόλπου, καὶ χαμηλώνει ὁ οὐρανὸς εἰς τὴν μίαν ἄκραν τὴν ἀπωτέραν, διὰ νὰ περιπτυχθῇ ἐγγύτερον τὴν ἐσχατιὰν τῶν θαλασσῶν, ὁ σάπφειρος φιλῶν τὸν σμάραγδον, τὸ βαθύχλωρον ἀντασπαζόμενον τὸ γλαυκόν. Φυσᾷ ὁ Καικίας κατερχόμενος ἀπὸ τὰ βουνὰ τῆς Θρᾴκης, καὶ ὁ Βορρᾶς παγερὸς ἀποσπᾶται μυριοπτέρυγος ἀπὸ τὸν νεφελοσκεπῆ καὶ χιονοστέφανον Ἄθω, καὶ ὁ Ἀργέστης ριγηλὸς καταβαίνει ἀπὸ τὸν γεραρὸν Ὄλυμπον· φρίσσει τὸ κῦμα εἰς τὴν ἐπαφὴν τῆς ψυχρᾶς πνοῆς, φρικιᾷ ὁ πορφυροῦς πόντος ἀπὸ τὴν κραταιὰν αὔραν, ρυτιδοῦται ἡ θάλασσα ἀπὸ τὴν ἀλλεπάλληλον ραγδαίαν ριπήν, ἀγριαίνει τὸ πέλαγος, ὠρύεται μανιωδῶς ἡ καταιγίς, ρήγνυται τὸ κῦμα εἰς τοὺς σκληροὺς αἰχμηροὺς βράχους. Συννεφοῦται ὁ οὐρανὸς ἀπὸ τὰς μαύρας κάπας τῶν θυελλῶν τὰς σωρευομένας ἐπάνω του, φαεινὸς στῦλος προκύπτει ἐν ἀκαρεῖ ἐν μέσῳ ἀχανοῦς κυκεῶνος μελανῶν στροβίλων· ἰδοὺ ἡ ἀκτὶς θὰ διώξῃ τὸ ἔρεβος, ἡ γαλήνη θὰ ἐξώσῃ τὸν τυφῶνα…..
(Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης "Η Γλυκοφιλούσα 1894)

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

...ήθελα περισσότερο φως

Από συνέντευξη του  Άκι Καουρισμάκι με αφορμή την τελευταία του ταινία «Άλλη Όψη της Ελπίδας»

.....αλλά η Φινλανδία παραείναι σκοτεινή, κάτι που φτάνει μέχρι την καρδιά και τη συμπεριφορά των κατοίκων της. Τόσα χρόνια κλεισμένος στην αίθουσα του μοντάζ και στα σινεμά, ένιωσα κάποια στιγμή ότι ήθελα περισσότερο φως – εσωτερικό κι εξωτερικό. Στη Φινλανδία λες «καλημέρα» και πρέπει να είσαι σοβαρός. Ακόμη και αστείο να λες, πρέπει να είσαι σοβαρός.
-Υπάρχουν άλλοι άνθρωποι στη Φινλανδία με τη δική σας αίσθηση του χιούμορ;
Γιατί, υπάρχουν άνθρωποι στη Φινλανδία;