Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

1962-Ψηλά από τη γέφυρα 'H περί προδοσίας-A View from the Bridge

Το γνωστό θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ (1915-2005) "Ψηλά από τη γέφυρα" A View from the Bridge) γράφτηκε το 1955 και έγινε ταινία Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής από τον  Σίντνεϊ Λούμετ (Sidney Lumet 1924 -2011) το 1962.
Όμως πριν μιλήσουμε για την ταινία,πρέπει οπωσδήποτε να δούμε το πλαίσιο της εποχής και των ανθρώπων που εξηγούν πολλά και δίνουν τις πραγματικές διαστάσεις και προεκτάσεις του έργου.

Ο Άρθουρ Μίλερ γνωρίζεται με τον Ελία Καζάν (1909-2003) τη δεκαετία του '40,δημιουργείται μια βαθιά φιλία, συνεργάζονται στο θέατρο σε δύο έργα του Μίλερ το "Ήταν όλοι τους παιδιά μου" και το "Ο θάνατος του εμποράκου" που έπειτα γνωρίζουν τεράστια επιτυχία σε όλο το κόσμο.
Όμως έρχεται η εποχή του Μακαρθισμού.Και οι δύο έχουν περιγράψει στις αυτοβιογραφίες τους τη στιγμή που ο Καζάν τηλεφωνεί στον Μίλερ,του ζητάει να συναντηθούν και του δηλώνει ότι συνεργάστηκε με την επιτροπή και έδωσε ονόματα (επιβεβαίωσε ήδη γνωστά).Ο Μίλερ καταλαβαίνει την αδυναμία του Καζάν αλλά ξέρει επίσης ότι θα μπορούσε να είναι και το δικό του όνομα αν τυχαία λόγω διαφοράς ηλικίας δεν περιλαμβανόταν στην κατάθεση του Καζάν.
Όταν ό Μίλερ κλήθηκε από την επιτροπή αρνήθηκε να συνεργαστεί και καταδικάστηκε για περιφρόνηση του Κογκρέσου.
Παρόλο που θα ξανασυνεργαστούν έπειτα από πολλά χρόνια το γυαλί έχει ραγίσει.
Η εμπειρία του Μακαρθισμού τους άφησε βαθιά σημάδια.Αμέσως ο Καζάν κάνει την ταινία "Το λιμάνι της Αγωνίας" 1954 όπου λέει ότι η προδοσία δεν είναι πάντα καταδικαστέα αλλά μπορεί να είναι και απαραίτητη.
Στη Σοφιστεία αυτή η αντίδραση/απάντηση του Μίλερ είναι άμεση με το "Ψηλά από τη γέφυρα" που δηλώνει ότι η προδοσία ουσιαστικά ΠΑΝΤΑ είναι ανήθικη και καταδικαστέα γιατί πάντα είναι ΙΔΙΟΤΕΛΗΣ και με βαρύτατες συνέπειες για τους ΑΛΛΟΥΣ συνήθως ΑΘΩΟΥΣ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΥΣ..

Και τα δύο έργα,του Καζάν και του Μίλερ, εκτυλίσσονται στις αποβάθρες του λιμανιού της Ν.Υόρκης με τους λιμενεργάτες και βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα.

Στο "Ψηλά από τη γέφυρα" Ο Έντι Καρμπόνε λιμενεργάτης ζει με την γυναίκα του Βεατρίκη και την σχεδόν υιοθετημένη ορφανή ανιψιά της, όταν έρχονται ως παράνομοι μετανάστες δύο συγγενείς από την Ιταλία στους οποίους προσφέρει φιλοξενία και δουλειά.Όμως το ερωτικό πάθος και η ζήλια θα τον οδηγήσει σε φοβερές πράξεις.

Στο έργο υπάρχει μια σκηνή που λόγω της βαρύτητας,της αφού περιγράφει την φρενίτιδα του Έντι δεν μπορούσε να αφαιρεθεί.Έδωσε αφορμή έτσι για γελοίες αντιδράσεις που δύσκολα όμως έκρυβαν την σκοπιμότητα τους.Στην Αγγλία για να επιτραπεί να ανεβεί στο θέατρο έπρεπε το θέατρο να λειτουργεί ως ιδιωτική λέσχη και όχι ως ελεύθερο δημόσιο θέαμα.Στην Αμερική ούρλιαζαν πουριτανο-φασίστες.Σε πολλές άλλες χώρες η ταινία δεν προβλήθηκε και στα θέατρα κοβόταν η σκηνή.
Μιλάμε βέβαια για το πρώτο φιλί στο θέατρο και στην οθόνη μεταξύ ανδρών.

video

Ο Ραφ Βαλόνε ως Έντι ίσως στο καλύτερο ρόλο του.Ο Ζαν Σορέλ ως Ροδόλφο η Κάρολ Λώρενς ως Κάθριν και ο Ρ.Πελεγκρίν ως Μάρκο.Και ας μη παραβλέψουμε ότι η Βεατρίκη (Maureen Stapleton) παρόλο που είναι η πλέον αθώα, είναι και το τραγικότερο θύμα των παθών των άλλων.

Δυστυχώς με αγγλικούς υπότιτλους αφού δεν κατάφερα να βρω ελληνικούς.

Η ταινία ΕΔΩ

Θα υπάρχει κάτω δεξιά στην ταινιοθήκη


Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Δεν αναρωτιέμαι

από Στον Τοίχο

Μια προαναγγελθείσα δικαστική απόφαση


του Προκόπη Μπίχτα
“…και τότε οι άνθρωποι κοίταζαν τα γουρούνια και τα γουρούνια τους ανθρώπους και κανένας δεν ήξερε ποιοί ήταν οι άνθρωποι και ποιά τα γουρούνια.”
Τζώρτζ Όργουελ «Η φάρμα των ζώων»

Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης δεν είναι στον παράδεισο. Δεν ξεκίνησε κανένα ταξίδι. Δεν τον νοιάζει αν το χώμα που τον σκεπάζει είναι ελαφρύ ή βαρύ. Ο Βαγγέλης Γιακουμάκης είναι νεκρός.
Νεκρός, δολοφονημένος από μια ολόκληρη κοινωνία.
Οι συμφοιτητές του που τον βασάνιζαν και τον οδήγησαν στην «αυτοκτονία», οι άλλοι συμφοιτητές του που αδιαφόρησαν, οι «δάσκαλοι» που «δεν ήξεραν», ο διευθυντής που, πιθανότατα, υπάκουε στα κελεύσματα του πολιτικού και υποστηρίζει ότι «έχει ήσυχη τη συνείδησή του», ο ίδιος ο πολιτικός που εξυπηρετούσε τους πελάτες του δεν είναι παρά προσωποποιήσεις μιας διεφθαρμένης, σάπιας κοινωνίας.

Η σημερινή ελληνική κοινωνία είναι καταδικασμένη σε θάνατο. Τα τελευταία 65 χρόνια πολύ λίγα επιτεύγματα έχει να επιδείξει στην τέχνη, την επιστήμη, τον πολιτισμό, την πολιτική. Οι άνθρωποι που αγάπησαν και εξέφρασαν πρόοδο, ομορφιά και ανθρωπιά αποτελούν ελάχιστες εξαιρέσεις και λησμονούνται κάθε μέρα και περισσότερο. Η ίδια η ελληνική κοινωνία τρώει τις σάπιες σάρκες της και, όταν έλθει το προαναγγελθέν τέλος της, δεν θα την λυπηθεί κανένας.
Η περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις μόνο και μόνο επειδή, λόγω της εξαφάνισής του, είχε προβληθεί εκτεταμένα από τα ΜΜΕ. Πουλούσε. Όλη η χώρα παρακολουθούσε από την τηλεόραση την εξέλιξη των ερευνών, όπως παρακολουθούσε τις αγαπημένες της τηλεσειρές και τις ώρες που φεύγει κι επιστρέφει η γυναίκα του γείτονα. Ακριβώς με το ίδιο ενδιαφέρον και τον ίδιο τρόπο.
Η χώρα κουτσομπόλεψε και «πένθησε» όπως θα πενθούσε κάθε ένας για τον θάνατο κάποιου μακρινού γείτονα, ο οποίος δεν άφησε και κληρονομιά. «Πένθησε» έτσι, για να έχει κάτι να κουτσομπολέψει.
Σε κάθε γειτονιά της χώρας και σε κάθε χωριό υπάρχουν οι θρασύδειλοι μισάνθρωποι που είναι πρόθυμοι να κάνουν το κακό, να βλάψουν οποιονδήποτε δεν είναι σαν αυτούς, δηλαδή οποιονδήποτε δεν είναι αλήτης και πιστεύουν ότι μπορούν να του επιτεθούν ατιμώρητα. Κάθονται αγέλαστοι, με χολώδη βλέμματα και τη βρισιά πίσω από τα δόντια. Διαισθάνονται αλάθητα ποιος είναι δικός τους και ποιος όχι και συνασπίζονται σε ομάδες αφού μόνο μέσα από την αγέλη μπορούν να εκφράσουν τη σαπίλα και τον εμετό τους. Είναι ψεύτες, συκοφάντες, μικροκλέφτες και, εν δυνάμει ή και πραγματωμένοι βιαστές, εμπρηστές κι ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Πάντοτε προσπαθούν να αλληλοκαλυφθούν και να ρίξουν τις ευθύνες των πράξεών τους σε αθώους. Συνήθως αρχηγός είναι ο πιο «φραγκάτος» αφού μόνο τα γρόσια σέβονται. Φυσικά είναι αγράμματοι και με χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. 
Οποιοδήποτε υγιές περιβάλλον θα τους απωθούσε και θα τους απομόνωνε. Όμως τέτοια πράγματα δεν γίνονται στην Ελλάδα. Όχι σ’ αυτή την εκφασισμένη, παθητική, διεφθαρμένη χώρα που ανέχεται και προωθεί με χίλιους τρόπους την ατιμωρησία και την παλιανθρωπιά. Όχι στη χώρα που τιμάει, προσκυνάει και στέλνει στο κοινοβούλιο τα χειρότερα κατακάθια της. Όχι στη χώρα που η πλειοψηφία των κατοίκων της βρίζει από φθόνο πολιτικούς και επιχειρηματίες επειδή έφαγαν λεφτά, ενώ αυτοί δεν μπόρεσαν να φάνε. Όχι σ’ ένα λαό που, τα ¾ του θαυμάζουν τον χαφιέ και τον νταβατζή, αρκεί να βγάζουν φραγκάκια από τις δουλειές τους. 
Τέτοια πράγματα δεν γίνονται σε μια χώρα όπου οι μισοί κάτοικοί της εύχονται να απολυθούν από τις δουλειές τους ή να πεθάνουν οι άλλοι μισοί, μπας κι αυξηθεί το δικό τους εισόδημα. Όχι σε μια χώρα όπου η μεγάλη πλειοψηφία των κατοίκων της τρέμει κάθε μέρα «μην πιαστούν μαλάκες» και κάθε μέρα πιάνονται. 
Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται σε μια χώρα που τσακώνεται και ζητωκραυγάζει, σε γήπεδα και καφενεία, τα εκκολαπτήρια του οργανωμένου εγκλήματος. Όχι στη χώρα που ψάχνει να βρει τι φορούσε η βιασθείσα. Όχι στη χώρα που ο δολοφόνος είναι συνήθως «το καλύτερο παιδί της γειτονιάς». 
«Αναρωτιέμαι» γιατί, ενώ οι μπουλοτσόγλανοι που βασάνιζαν τον Γιακουμάκη είχαν σχηματίσει ομάδα, ΔΕΝ σχημάτισαν ομάδα οι υπόλοιποι συμφοιτητές του, οι «αθώοι» του αίματος, για να προστατεύσουντον Γιακουμάκη; Γιατί δεν δημιούργησαν μεγάλη κατάσταση διαμαρτυρόμενοι, φωνάζοντας, απαιτώντας και φέρνοντας στο φως της δημοσιότητας τα γεγονότα της σχολής τους; 
«Αναρωτιέμαι» γιατί ένας ολόκληρος λαός ανέχεται, συμμετέχει άλλοτε ενεργητικά κι άλλοτε παθητικά κι ενθαρρύνει την ακραία παλιανθρωπιά και το έγκλημα που έχουν εξαπλωθεί σ’ όλη τη χώρα; 
Επειδή «αναρωτιέμαι» τα παραπάνω δεν αναρωτιέμαι γιατί αυτός ο λαός ανέχθηκε και ανέχεται τόσα χρόνια πολιτικές και πολιτικούς που τον πετούν στο δρόμο και βγάζουν τα παιδιά του στο περιθώριο. 
Επίσης δεν αναρωτιέμαι που και πως μπορεί να καταλήξει αυτός ο λαός. Ξέρω! Τότε θα νοιώσουν όλοι μαζί κι ο κάθε ένας ξεχωριστά στο πετσί του το μαρτύριο που έζησε ο Βαγγέλης Γιακουμάκης. Έτσι ο Βαγγέλης Γιακουμάκης κι ο κάθε γνωστός ή άγνωστος Γιακουμάκης θα πάρουν την εκδίκηση που δικαιούνται.

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Ίσως το 2030 ίσως το 2047 ίσως το 2050 και βλέπουμε


Σύμφωνα με έκθεση της Credit Suisse στην Ελλάδα στα 6 χρόνια της ύφεσης, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 57 δισ. Πλέον μόλις το 20% του πληθυσμού αποτελεί τη μεσαία τάξη.


Στην Ελλάδα στα 6 χρόνια της ύφεσης, το ΑΕΠ μειώθηκε κατά 57 δισ. ευρώ, ενώ η συνολική περιουσία των πολιτών υποχώρησε κατά 587 δισ. ευρώ. Κάθε νοικοκυριό είδε την περιουσία του να μειώνεται κατά 67.291 ευρώ.
Η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε ένα ισχυρό αρνητικό αποτέλεσμα πλούτου για την πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών συμβάλλοντας στη μείωση της κατανάλωσης και ως εκ τούτου στη συρρίκνωση της εγχώριας ζήτησης για αγαθά και υπηρεσίες, ενώ με βάση τους υπολογισμούς του γερμανικού κολοσσού της Allianz, η μεσαία τάξη της χώρας μας αποτελεί πλέον μόλις το 20% του πληθυσμού, από 50% την εποχή που η Ελλάδα γινόταν μέλος του ευρώ.

Στα χρόνια της κρίσης οι τιμές των ακινήτων υποχώρησαν κατά 45% - 50%, ενώ μελέτη της PwC, υπολογίζοντας πως με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να επιστρέφει στα προ κρίσης επίπεδα περίπου το 2030, κατέδειξε ότι η σύγκλιση προσφοράς και ζήτησης θα λάβει χώρα περί το 2047, ενώ οι τιμές θα προσεγγίσουν τα προ κρίσης επίπεδα μετά το 2050.

Ενώ πάντως εκτιμάται ότι η χώρα χρειάζεται πάνω από 100 δισ. ευρώεπενδύσεις την επόμενη 5ετία, το όποιο ενδιαφέρον από το εξωτερικό επικεντρώνεται σε σχήματα που έχουν τη στήριξη ισχυρών κρατών (π.χ. Κίνα, Γερμανία) ή σε διεθνή funds που ειδικεύονται σε καταστάσεις χρεοκοπίας, αφού οι μακροπρόθεσμοι επενδυτές απέχουν.

Τέλος σύμφωνα με την παγκόσμια έκθεση πλούτου της Credit Suisse, o παγκόσμιος ιδιωτικός πλούτος διαμορφώθηκε στα 241 τρισ. ευρώ. Το 45,6% του παγκόσμιου πλούτου βρίσκεται στα χέρια 33 εκατομμυρίων ανθρώπων (το 0,7% του πληθυσμού). Μεταξύ αυτών βρίσκονται και 77.000 Έλληνες εκατομμυριούχοι.
από euro2day

Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

Ο Μίκης στολίζει τον Τσίπρα τον μάγκα

Από την ιστοσελίδα του Μίκη Θεοδωράκη  3 Δεκεμβρίου 2016


...Περικυκλωμένοι από εχθρούς. Σε κρίσιμη στιγμή. Απειλές. Κινδύνους. Γιατί το ταξίδι; Για να μιλήσει ένας προσκυνημένος, συμβιβασμένος από το βήμα ενός όρθιου, ασυμβίβαστου!

Ένας αληθινός Εθνικός Μάγκας. Γιατί, είναι μαγκιά να μπορείς να κοροϊδεύεις 10 εκατομμύρια υπηκόους για να κάνεις το κέφι σου. Πας και βρίζεις την Μέρκελ και μόλις ξαναγυρίσεις πίσω, της τηλεφωνείς και επαιτείς βοήθεια από τη Μέρκελ! Να ποια είναι η Μεγάλη, η Παγκόσμια Μαγκιά. Γιατί μπορείς και λες βλάκες τους έξυπνους Έλληνες κατάμουτρα, χωρίς ενδοιασμούς και ντροπές!

Τελειώνοντας, οφείλω να μιλήσω στον Αλέξη Τσίπρα στη γλώσσα που αποπνέουν οι πράξεις του. Δηλαδή στη γλώσσα του «μάγκα», για να με καταλάβουν όσοι φίλοι του απομείνανε, αλλά και όσοι κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι ορισμένοι -δεν φτάνει ότι μας σπρώχνουν προς την καταστροφή- αλλά μας κοροϊδεύουν κι από πάνω!

Λοιπόν…


Ανοιχτή Επιστολή προς τον κ. Τσίπρα

Σύντροφε Αλέξη, σε παραδέχομαι, γιατί είσαι μάγκας. Ο πιο μεγάλος μάγκας στην Ελλάδα από το 450 π.Χ. έως σήμερα. Γιατί κάνεις ό,τι θέλεις χωρίς να λογαριάσεις κανένα. Παίρνεις το προσωπικό σου αεροπλάνο, το γεμίζεις με φίλους και φίλες και πας στην Κούβα και αφήνεις τον λογαριασμό, 300.000 δολλάρια να τον πληρώσουν τα κορόιδα με τα 300 ευρώ το μήνα στην καλλίτερη περίπτωση. Κάνεις το κέφι σου. Μιλάς στην πλατεία της Επανάστασης όπου μιλούσε και ο Φιντέλ σαν ένας γνήσιος και σκληρός επαναστάτης. Υψώνεις το πελώριο ανάστημά σου ενάντια στον Καπιταλισμό-Ιμπεριαλισμό. Τρως τον αγλέορα (600 ευρώ για ένα γεύμα πληρωμένο από το Υπουργείο των Εξωτερικών, δηλαδή τα τσιράκια σου). Το διασκεδάζεις, το γλεντάς, την ώρα που τα κορόιδα οι Έλληνες κάθονται στις ουρές για σύνταξη, ΔΕΗ, τράπεζες, νοσοκομεία και προ παντός λιτότητα στη λιτότητα. Το παίζεις επαναστάτης κι όταν γυρίσεις, ξαναγίνεσαι αυτό που ήσουν, το παιδί που κάνει τα θελήματα της Μέρκελ, του Ομπάμα και του Γιούνγκερ που κατακεραύνωσες στην Αβάνα και πάλι σε βάρος του έξυπνου ελληνικού λαού, γιατί αυτός αποφάσισε να τον κυβερνούν άτομα χωρίς οπαδούς και φιλότιμο, που το παίζουν κυβέρνηση.

Καλή αντάμωση στα Γουναράδικα.

Μίκης
Δεκέμβρης του 2016


Μα πως Τρουπώνουν έτσι !!


"Το θέμα είναι να τρουπώσεις" έλεγε ο Βουτσάς πριν 50 χρόνια.Αυτό ήταν πάντα το θέμα στο Ελλαδιστάν από το 1821 έως σήμερα.Μακάριοι και άθλιοι οι εξασκούντες την τέχνη.

Διαβάζω

"Η πρώην βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Μαρία Γιαννακάκη ανέλαβε γενική γραμματέας Διαφάνειας στο υπουργείο Δικαιοσύνης."

Η Διαφάνεια τώρα θα είναι τόσο τέλεια που θα είναι Αόρατη,όπως οι τζαμαρίες.Δεν χωρεί αμφιβολία περί τούτου.

Ποιος τη θυμάται τη κυρία όταν με την υπόλοιπη συμμορία Κουβέλη κυβερνούσε μαζί με τους Σαμαροβενιζέλους και η υστερία τους ξεχυνόταν παντού εναντίον ΣΥΡΙΖΑ?

No problem

Ο καυγάς ήταν σε ποιόν θα δώσει τη καρέκλα το big boss.To big boss δε ξεχνά τα δουλικά του και παρά τις αναδιατάξεις του προσωπικού,όλο και κάποια καρέκλα με δημόσιο παραδάκι θα περισσέψει για τα κομματόσκυλα που υπηρέτησαν πειθήνια.

Τελικά μήπως ο μοναδικός πραγματικός διαχωρισμός στην ελληνική κοινωνία είναι αυτοί που βυζαίνουν με κάθε τρόπο το δημόσιο χρήμα και οι υπόλοιποι που είναι προγραμμένοι για εξόντωση αν δεν πληρώνουν for ever αυτά τα τρωκτικά?




Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

minimaL

Οι Γιαπωνέζοι δάσκαλοι ποιητικής ήταν πολύ αυστηροί με τους νεαρούς μαθητές τους ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για χαϊκού.Τίποτα περιττό,τίποτα πληθωρικό δεν επέτρεπαν.

Μια μέρα ο Κομπαγιάσι είπε στον Γιόσα

Δάσκαλε άκουσε αυτό που έγραψα καθώς ερχόμουν σε σένα και του διάβασε τους στίχους του:


"Σήμερα είδα την Άνοιξη
σε δυο ανθισμένα
κλωνάρια κερασιάς"

Δύο είναι πολλά είπε ο Γιόσα.Αρκεί ένα.

Ο Κομπαγιάσι υποκλίθηκε και τον ευχαρίστησε.


Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2016

Ο Μπαμπάς μου

Είδα ότι θα παιζόταν μόνο για 3 μέρες σε ένα και μοναδικό κιν/φο. Το  ΑΣΤΟΡ.
Ως κυνηγός μικρών διαμαντιών μακριά από τις Αμερικανο-γαλλικές αηδίες που έχουν πνίξει τα πάντα,προσπάθησα έστω και την τελευταία στιγμή να μη την χάσω.
Η πρώτη ευχάριστη έκπληξη ήταν από τον κιν/φο.Είχα πολλά χρόνια να πάω στο ΑΣΤΟΡ.Νόμιζα μάλιστα ότι δεν λειτουργεί,έτσι τουλάχιστον φαινόταν από την Σταδίου.Κι όμως  έχει τώρα είσοδο από την στοά Κοραή,μια υπερσύγχρονη κομψή και άνετη αίθουσα μεσαίου μεγέθους και ένα όμορφο φουαγιέ που λειτουργεί από το πρωί ως καφέ.
Η δεύτερη ευχαρίστηση ήταν η ταινία από το Κόσοβο του Βισάρ Μορίνα. Υπέροχα δυνατή, αλλά θα εξαφανιστεί σίγουρα εκτός αν πάρει Όσκαρ ξενόγλωσσης όπου είναι υποψήφια..Και ο κόσμος που την παρακολουθούσε μάλλον έχει διαχωρίσει την τέχνη από την διασκέδαση και δεν μασούλαγε σνακ ούτε ρούφαγε αναψυκτικά ούτε κακάριζε άσχετα.Σπανιότατα πράγματα πλέον.
Αυτή τη μικρή και ευχάριστη εμπειρία ήθελα να μοιραστώ σαν μια καθημερινή ανάσα στα χρόνια της κατρακύλας.



Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2016

Άλλος ένας ανιδιοτελής

Τον θυμάστε?
Τελικά κανένα κομματόσκυλο ή πολιτικάντης δε χάνεται.

Λίγο μόνο καιρό ξαποσταίνει
και ξανά προς τη καρέκλα τραβά 

'Ολοι θέλουν να προσφέρουν με την λαμπρότητα τους,τις γνώσεις τους,και το ήθος τους στη φτωχή μας πατρίδα.

Διαβάζω
"Με απόφαση της υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, Λυδίας Κονιόρδου, ορίζεται το νέο διοικητικό συμβούλιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. 
Το νέο διοικητικό συμβούλιο του Φεστιβάλ ορίζεται ως εξής:


Πρόεδρος: Μηλιός Γιάννης, Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας, ΕΜΠ"

Φτωχέ Μαρξιστή τι σου έμελλε να πάθεις.