Πέμπτη 5 Απριλίου 2018

Οἱ Γάτες τ᾿ Ἅι-Νικόλα

Οἱ Γάτες τ᾿ Ἅι-Νικόλα

Τὸν δ᾿ ἄνευ λύρας ὅμως ὑμνωδεῖ θρῆνον Ἐρινύος αὐτοδίδακτος ἔσωθεν θυμός,
οὐ τὸ πᾶν ἔχων ἐλπίδος φίλον θράσος. ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ. 990 ἔπ.

«Φαίνεται ὁ Κάβο-Γάτα...», μοῦ εἶπε ὁ καπετάνιος
δείχνοντας ἕνα χαμηλὸ γιαλὸ μέσα στὸ πούσι
τ᾿ ἄδειο ἀκρογιάλι ἀνήμερα Χριστούγεννα,
«... καὶ κατὰ τὸν Πουνέντε ἀλάργα τὸ κύμα γέννησε τὴν Ἀφροδίτη
λένε τὸν τόπο Πέτρα τοῦ Ρωμιοῦ.
Τρία καρτίνια ἀριστερά!»
Εἶχε τὰ μάτια τῆς Σαλώμης ἡ γάτα ποὺ ἔχασα τὸν ἄλλο χρόνο
κι ὁ Ραμαζὰν πῶς κοίταζε κατάματα τὸ θάνατο,
μέρες ὁλόκληρες μέσα στὸ χιόνι τῆς Ἀνατολῆς
στὸν παγωμένον ἥλιο
κατάματα μέρες ὁλόκληρες ὁ μικρὸς ἐφέστιος θεός.
Μὴ σταθεῖς ταξιδιώτη.
«Τρία καρτίνια ἀριστερά» μουρμούρισε ὁ τιμονιέρης.
...ἴσως ὁ φίλος μου νὰ κοντοστέκουνταν,
ξέμπαρκος τώρα
κλειστὸς σ᾿ ἕνα μικρὸ σπίτι μὲ εἰκόνες
γυρεύοντας παράθυρα πίσω ἀπ᾿ τὰ κάδρα.
Χτύπησε ἡ καμπάνα τοῦ καραβιοῦ
σὰν τὴ μονέδα πολιτείας ποὺ χάθηκε
κι ἦρθε νὰ ζωντανέψει πέφτοντας
ἀλλοτινὲς ἐλεημοσύνες.
«Παράξενο», ξανάειπε ὁ καπετάνιος.
«Τούτη ἡ καμπάνα-μέρα ποὺ εἶναι-
μοῦ θύμισε τὴν ἄλλη ἐκείνη, τὴ μοναστηρίσια.
Διηγότανε τὴν ἱστορία ἕνας καλόγερος
ἕνας μισότρελος, ἕνας ὀνειροπόλος.
«Τὸν καιρὸ τῆς μεγάλης στέγνιας,
- σαράντα χρόνια ἀναβροχιὰ -
ρημάχτηκε ὅλο τὸ νησὶ
πέθαινε ὁ κόσμος καὶ γεννιοῦνταν φίδια.
Μιλιούνια φίδια τοῦτο τ᾿ ἀκρωτήρι,
χοντρὰ σὰν τὸ ποδάρι ἄνθρωπου
καὶ φαρμακερά.
Τὸ μοναστήρι τ᾿ Ἅι-Νικόλα τὸ εἶχαν τότε
Ἁγιοβασιλεῖτες καλογέροι
κι οὔτε μποροῦσαν νὰ δουλέψουν τὰ χωράφια
κι οὔτε νὰ βγάλουν τὰ κοπάδια στὴ βοσκὴ
τοὺς ἔσωσαν οἱ γάτες ποὺ ἀναθρέφαν.
Τὴν κάθε αὐγὴ χτυποῦσε μία καμπάνα
καὶ ξεκινοῦσαν τσοῦρμο γιὰ τὴ μάχη.
Ὅλη μέρα χτυπιοῦνταν ὡς τὴν ὥρα
ποῦ σήμαιναν τὸ βραδινὸ ταγίνι.
Ἀπόδειπνα πάλι ἡ καμπάνα
καὶ βγαῖναν γιὰ τὸν πόλεμο τῆς νύχτας.
Ἤτανε θαῦμα νὰ τὶς βλέπεις, λένε,
ἄλλη κουτσή, κι ἄλλη στραβή, τὴν ἄλλη
χωρὶς μύτη, χωρὶς αὐτί, προβιὰ κουρέλι.
Ἔτσι μὲ τέσσερεις καμπάνες τὴν ἡμέρα
πέρασαν μῆνες, χρόνια, καιροὶ κι ἄλλοι καιροί.
Ἄγρια πεισματικὲς καὶ πάντα λαβωμένες
ξολόθρεψαν τὰ φίδια μὰ στὸ τέλος
χαθήκανε, δὲν ἄντεξαν τόσο φαρμάκι.
Ὡσὰν καράβι καταποντισμένο
τίποτε δὲν ἀφῆσαν στὸν ἀφρὸ
μήτε νιαούρισμα, μήτε καμπάνα.
Γραμμή!
Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα
τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι γενιὲς φαρμάκι».
«Γραμμή!
Τί νὰ σοῦ κάνουν οἱ ταλαίπωρες
παλεύοντας καὶ πίνοντας μέρα καὶ νύχτα
τὸ αἷμα τὸ φαρμακερὸ τῶν ἑρπετῶν.
Αἰῶνες φαρμάκι, γενιὲς φαρμάκι».
«Γραμμή!» ἀντιλάλησε ἀδιάφορος ὁ τιμονιέρης.
Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 1969

                                                                           Γιῶργος Σεφέρης

Κυριακή 4 Μαρτίου 2018

Η πίπα του Στάλιν

Η φράση του  Όργουελ "κάθε αστείο είναι μια μικρή επανάσταση" ισχύει.
Και ο Μπαχτίν στη μελέτη του για τον Ραμπελαί θεωρεί το γέλιο ως ανατρεπτικό και αντιεξουσιαστικό στοιχείο.
Κάθε είδους εξουσία και πολύ περισσότερο οι απολυταρχίες, φοβούνται και διώκουν το αστείο/ανέκδοτο που αναφέρεται σ' αυτές.

Το βιβλίο " Η πίπα του Στάλιν και άλλα (αντι)Σοβιετικά ανέκδοτα" από την "Κίχλη" είναι μια μοναδική συλλογή από τα καλύτερα πολιτικά ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν όχι μόνο στην πρώην ΕΣΣΔ αλλά και στις χώρες δορυφόρους.Διατρέχουν χρονικά όλη την περίοδο από τον Λένιν έως τον Γκορμπατσώφ.
Ο τίτλος προέρχεται από το ανέκδοτο με την πίπα του Στάλιν που κλάπηκε.
Εκτός από τα ανέκδοτα, περιλαμβάνει και την εκδοχή του περιβόητου "Ράδιο-Ερεβάν-Οι ακροατές μας ρωτούν,εμείς απαντούμε".
Η ιδιαιτερότητα αυτών των ανεκδότων που τους δίνει ποιότητα και...επικαιρότητα είναι ότι φτιάχτηκαν εναντίον μιας εξουσίας μακροχρόνιας,που δεν απαιτούσε μόνο την ανοχή των πολιτών, αλλά τους επέβαλε την ενθουσιώδη συμμετοχή τους σε κάθε ανοησία και έγκλημα της.

Εξαιρετική η εκτενέστατη εισαγωγή του Γιώργου Τσακνιά ο οποίος έκανε την ανθολόγηση και την απόδοση.

Μεζεδάκια


  • -Ποιος έφτιαξε το κανάλι που συνδέει την Βαλτική με την Λευκή θάλασσα ?
-Τη δεξιά όχθη αυτοί που έλεγαν ανέκδοτα.Την αριστερή αυτοί που τα άκουγαν.


  • Το μέλλον δεν είναι δύσκολο να το προβλέψεις,αλλά το παρελθόν αλλάζει διαρκώς.
 (όταν γινόταν οι αλλαγές ηγεσιών και αναθεωρούσαν τα πεπραγμένα των προηγούμενων)


  • Στα γραφεία της KGB 
-Τι θέλεις πολίτη, ρωτάει ο πράκτορας
-Ήλθα να δηλώσω ότι μου έκλεψαν τον παπαγάλο μου
-Αυτό πρέπει να το δηλώσεις στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής σου.
-Το ξέρω ότι πρέπει να το δηλώσω εκεί.Εδώ ήλθα να δηλώσω ότι διαφωνώ  με τις πολιτικές απόψεις του παπαγάλου μου.


  • Η δασκάλα στο σχολείο ρωτάει τον Ιβάν
-Τι δουλειά κάνει ο μπαμπάς σου Ιβάν ?
-Είναι στέλεχος του Κόμματος
-Και η μαμά σου?
-Ούτε η μαμά μου δουλεύει.


  • Ποια είναι η πιο ουδέτερη χώρα στον κόσμο?
-Η Τσεχοσλοβακία.Δεν παρεμβαίνει ούτε καν στα εσωτερικά της
(μετά την εισβολή των σοβιετικών το 1968)


  • Εδώ Ράδιο-Ερεβάν
Οι ακροατές μας ρωτούν:"Είναι αλήθεια ότι ο μαρξισμός-λενινισμός είναι επιστήμη? "


Εμείς απαντάμε: "Όχι. Αν ήταν θα τον είχαν δοκιμάσει πρώτα σε πειραματόζωα"


Κυριακή 18 Φεβρουαρίου 2018

...μόνο για τους στρατιωτικούς,

Διαβάζω

"Αλλαγές στον νόμο Κατσέλη  προαναγγέλλει ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης, Δημήτρης Παπαδημητρίου, σε συνέντευξή του. 

Διευκρινίζει παράλληλα ότι η δυνατότητα ο δανειολήπτης να έχει προτεραιότητα έναντι των funds για εξαγορά «κόκκινων» δανείων θα ισχύσει μόνο για τους στρατιωτικούς...."




Δεν έχεις ούτε τη δύναμη να σχολιάσεις τόσο ξεδιάντροπο κυνισμό που ευθέως προσδιορίζει τη θέση σου -και την κάστα σου-σε τούτη την αποικία του πλιάτσικου.

Παρασκευή 16 Φεβρουαρίου 2018

Ένα Σαρβάιβορ στο Μοναστηράκι

από harddog-sport

Μεσημεράκι με λιακάδα στο Μοναστηράκι. Η πλατεία, όπως έχει διαμορφωθεί τα τελευταία χρόνια, είναι να τη λατρεύεις. Κούκλα! Και παραδίπλα στην εκβολή τής Ερμού που κατεβάζει ποτάμια τον κόσμο, απλώνεται τα κεμπατζίδικα. Στου Θανάση και στου Μπαϊρακτάρη η πληρότητα είναι πάνω από εβδομήντα τοις εκατό. Καθημερινή, αλλά ο κόσμος γεμίζει τα τραπέζια σαν Κυριακή. Οι πελάτες ανακυκλώνονται. Τρώνε,
φεύγουν και τα τραπέζια δεν καθαρίζονται αμέσως από τα γκαρσόνια που τρέχουν για να προλάβουν. Και τότε συμβαίνει κάτι καταπληκτικό.

Ένας νέος άνθρωπος κατευθύνεται με γρήγορα βήματα σε τραπέζι που μόλις έχει αδειάσει, παίρνει δυο από τις αφημένες πίτες (που αποτελούν τη βάση στα πιάτα του κεμπάπ και συχνά ο κόσμος δεν τις τρώει, τουλάχιστον όλες), τις ρίχνει πάνω σε ένα μάτσο χαρτοπετσέτες που κρατάει στο ανοικτό του χέρι, πετάει πάνω μερικές τηγανιτές πατάτες-υπολείμματα και φεύγει με γρήγορα βήματα. Σε λίγο επανέρχεται, κάνει το ίδιο, ξαναφεύγει και ξανάρχεται σε άλλο τραπέζι που έχει αδειάσει. Οι δυο πρώτες επιχειρήσεις ήταν για να ταΐσει την οικογένεια, η τελευταία για να φάει ο ίδιος. Φτιάχνοντας τη «μερίδα» του μάλιστα, πήρε από το τραπέζι ένα χρησιμοποιημένο πιρούνι και με ταχύτητα έριξε πάνω στη «σύνθεση» της πίτας με τις πατάτες, μερικές πιρουνιές από τζατζίκι που είχε απομείνει στα πιάτα. Το γεύμα ήταν, πλέον, πλούσιο...

Ο νέος που μας απάλλαξε από λίγα αποφάγια, αυτά που θα κατέληγαν στα σκουπίδια, ήταν ξένος, μελαχρινός και αξιοπρεπής. Έκανε ό,τι έκανε γρήγορα, σε λίγα δευτερόλεπτα κάθε επιχείρηση, χωρίς να ενοχλήσει και δίχως να τον ενοχλήσουν. Δεν ντράπηκε, σημασία για εκείνον είχε η επιβίωση. Σε αυτό το αληθινό Σαρβάιβορ της ζωής υπάρχει πλήρης κατανόηση.

Και θλίψη για τον κόσμο που ζούμε.

Κυριακή 28 Ιανουαρίου 2018

horror

Μόνιμα φοβισμένα αν όχι τρομοκρατημένα ανθρωπάκια.Ζουν(?) διαρκώς στη σκιά των αναρίθμητων απειλών και ανασφαλειών που έντεχνα τους φόρτωσαν παιδιόθεν και συνεχίζουν να τους φορτώνουν καθημερινά.Οι αποφάσεις τους για όλα έχουν τη σφραγίδα της φοβίας και φυσικά τα ανάλογα αποτελέσματα.Η καθημερινή συμπεριφορά τους επίσης.Τελικά λατρεύουν το φόβο-όπως άλλωστε και κάθε μηχανισμό ελέγχου τους-τον χρησιμοποιούν ως δικαιολογία για κάθε αθλιότητα τους,κρύβουν την εξοργιστική δειλία τους και καταλήγουν να  τον απολαμβάνουν....σε κάθε του μορφή.


























Σάββατο 20 Ιανουαρίου 2018

Ακούει κανείς;

....Κάπως έτσι βρέθηκα να ακούω την τελευταία συνέντευξη του Βαρουφάκη στο ραδιόφωνο -νομίζω στα Παραπολιτικά- όπου, από όσα είπε, αναπαράχθηκε μαζικά η φράση που είπε ο Βαρουφάκης στον Τσίπρα μόλις έγινε γνωστή η συμφωνία («Είσαι εντελώς ηλίθιος;) και η απάντηση του τότε πρωθυπουργού («Α έκανα χαζομάρα; Ε τότε, θα το πάρουμε πίσω»).

Επίσης, έγινε συζήτηση στα social media και στα ΜΜΕ για την φράση του πρώην ΥΠΟΙΚ για τον Τσακαλώτο («Έγινε ο κύριος yes man») και τα σχόλια του για τον Χουλιαράκη και τις σχέσεις του τελευταίου με την τρόικα («ο άνθρωπός της»).
Κι όμως, στην συνέντευξή του ο Βαρουφάκης κάνει με πολύ ξεκάθαρο τρόπο μια πολύ σημαντική αποκάλυψη, που σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρώπης –πλην του Ραγιαδιστάν– θα είχε ρίξει την κυβέρνηση και θα έθετε ζήτημα παραπομπής του τότε και τωρινού πρωθυπουργού στο ειδικό δικαστήριο.
Ερωτάται λοιπόν ο Βαρουφάκης με τι όπλα στα χέρια του ξεκίνησε την διαπραγμάτευση με τους δανειστές κι αυτός απαντά στους δημοσιογράφους του σταθμού πως είχε στην κατοχή ένα πυρηνικό όπλο που θα απειλούσε την ευρωζώνη με διάλυση.
«Και ποιο ήταν αυτό;» τον ρωτούν οι δημοσιογράφοι, κι ο Βαρουφάκης τους εξηγεί τοποθετώντας όμως πρώτα –και ως όφειλε– το ιστορικό περίγραμμα.

Την εποχή που εκλέγεται η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, το αληθινό πρόβλημα της Ευρωζώνης είναι η Ιταλία, ο δανεισμός της οποίας για την εξυπηρέτηση του τεράστιου δημόσιου χρέους της καθίσταται μήνα με τον μήνα όλο και περισσότερο προβληματικός.
Μπροστά στο κίνδυνο και στην ανάγκη στήριξης της Ιταλίας, ο Ντράγκι και η ΕΚΤ –παρά τις αντιρρήσεις της Bundesbank και του Σόιμπλε– ξεκινούν το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης που στοχεύει στην αγορά των ιταλικών ομολόγων και στην επακόλουθη μείωση των επιτοκίων δανεισμού της Ρώμης από τις αγορές.
Την εποχή αυτή –από όσα δημοσίως έχει υποστηρίξει και παλαιότερα ο ίδιος ο Βαρουφάκης στο BBC– η Ελλάδα έχει στην κατοχή της ομόλογα της ΕΚΤ αξίας 27 δισ. ευρώ, τα οποία υπόκεινται ακόμα στο ελληνικό πτωχευτικό δίκαιο και τα οποία μπορεί να αναδιαρθρώσει μονομερώς, κουρεύοντας τα ή μεταφέροντας μονομερώς την αποπληρωμή τους πενήντα ή εκατό χρόνια αργότερα.
Οι συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης τότε στην βιωσιμότητα του προγράμματος ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ και άρα της Ιταλίας μπορεί να ήταν τρομακτικές, πράγμα που το ήξερε και ο ίδιος ο Ντράγκι, ζητώντας από τον Βαρουφάκη να δεσμευτεί ότι δεν θα αναφερόταν ξανά δημοσίως σε αυτό το ενδεχόμενο.
Από όσα μαρτυρά σήμερα ο Βαρουφάκης –χωρίς να διαψευστεί μέχρι σήμερα από κανέναν από τους συνομιλητές του–, η υπόσχεση δόθηκε με αντάλλαγμα την δέσμευση του Ντράγκι ότι η ΕΚΤ δεν πρόκειται να επιτρέψει το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών.
Στη συνέχεια, ο Βαρουφάκης μαθαίνει ότι η τρόικα λαμβάνει εγγυήσεις από κύκλους της ελληνικής κυβέρνησης ότι δεν πρόκειται να του επιτραπεί ποτέ να προχωρήσει στην αναδιάρθρωση αυτών των ομολόγων.
Η απενεργοποίηση του «πυρηνικού» όπλου έγινε από την κυβέρνηση σε ανώτερο επίπεδο, δηλαδή από τον πρωθυπουργό και η πορεία των διαπραγματεύσεων ήταν πλέον προδιαγεγραμμένη.
Στο σημείο αυτό θα βγουν πολλοί και θα πουν για τις ευθύνες του ίδιου του Βαρουφάκη που δεν κατήγγειλε τότε τον Τσίπρα, που δεν παραιτήθηκε, κλπ.
Τα έχω γράψει κι εγώ αυτά.
Η ουσία, όμως, είναι ότι οι Έλληνες για μια ακόμα φορά αρνούνται να ακούσουν για την ταμπακιέρα, αρνούνται να σταθούν στην προδοτική συμπεριφορά των πολιτικών τους εκπροσώπων -δεξιών κι αριστερών-, και δεν θέλουν να ξέρουν τίποτα σχετικά με το έγκλημα.
Το σημαντικό για αυτούς είναι ακόμα και τώρα το αν ο Βαρουφάκης ρώτησε τον Τσίπρα αν είναι ηλίθιος ή αν ο Βαρουφάκης είναι πολύ νάρκισσος ή λίγο.

Το να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να αποδοθεί δικαιοσύνη για το έγκλημα που συντελέστηκε με θύμα την δική τους την ζωή και τις ζωές των παιδιών τους, δεν είναι …του παρόντος.
Θα έρθει ο μεγάλος Κριτής κατά την Δευτέρα Παρουσία και θα τους κρίνει όλους.
Προς το παρόν, μπαλίτσα, realities, ειδεχθή εγκλήματα και έχει ο θεός.
Από όλα έχει ο θεός, ακόμα και Μακεδονία με ονοματεπώνυμο -σαν την Lila Pause- έχει.
Μονάχα δικαιοσύνη δεν έχει καθόλου.
Αλλά τι τον νοιάζει τον Ραγιά;
Θα ψηφίσει Τσίπρα για να μην βγει ο Μητσοτάκης και Μητσοτάκη για να φύγει ο Τσίπρας.
Θα ψηφίσει ξανά όλους αυτούς που σε μια οποιαδήποτε -λέμε τώρα!- πολιτισμένη χώρα του κόσμου θα έπρεπε να βρίσκονται ήδη στην φυλακή και να εκτίουν την πολυετή ποινή τους.
Φιλιά πολλά από την –πολύ περίεργο που κατοικείται από ανθρώπους– Εσπερία
Ηλίας

(Φίλε Ηλία, το μεγαλύτερο ψέμα που έχει ειπωθεί από τον Απρίλιο του 2010 -που η Ελλάδα προσέφυγε στο μηχανισμό στήριξης- μέχρι σήμερα, είναι πως η χώρα μας δεν είχε όπλα στις όποιες διαπραγματεύσεις. Είχε. Το ότι δεν χρησιμοποιήθηκαν οφείλεται στο ότι η Ελλάδα είναι προτεκτοράτο ή χρεοδουλοπαροικία, όπως λέει ο Γιάνης Βαρουφάκης. Η χώρα ανήκει σε κάποιους αλλά αυτοί οι κάποιοι δεν είμαστε εμείς. Η χώρα έχει ιδιοκτήτες, και αυτοί δεν είμαστε εμείς. Ηλία, είχα τη χαρά να γνωρίσω πρόσφατα τον Γιάνη Βαρουφάκη. Είναι ένας άνθρωπος που ήθελα πολύ να γνωρίσω. Μεταξύ άλλων -με μεγάλο ενδιαφέρον-, μου είπε για την υπόθεση με τα ομόλογα των 27 δισ. ευρώ. Στη συνέντευξή του στον Ανδρέα Μαζαράκη στα Παραπολιτικά, ο Βαρουφάκης λέει πως υποσχέθηκε στον Ντράγκι να μην τα χρησιμοποιήσει ως όπλο, με αντάλλαγμα να μην του κλείσουν τις τράπεζες –αυτό ο Βαρουφάκης το ήξερε, το περίμενε και το είχε πει πριν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση και ο ίδιος υπουργός Οικονομικών-, και ο Ντράγκι του είπε πως θα κάνει ό,τι μπορεί, αν και δεν εξαρτάται μόνο από αυτόν. Ηλία, γιατί σου κάνει εντύπωση πως κανείς δεν ασχολείται με αυτό που λέει ο Βαρουφάκης για τα ελληνικά ομόλογα; Τι περίμενες, να επέμβει η Δικαιοσύνη; Μα, εδώ χρεοκόπησε η χώρα και δεν οδηγήθηκε κανείς στην Δικαιοσύνη. Η χρεοκοπία της χώρας αντιμετωπίστηκε σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν σεισμός, σαν καταιγίδα. Κανείς υπεύθυνος για την χρεοκοπία. Ήταν το κακό το μάτι, η κακιά η ώρα. 
Φωνάζει η προδοσία στη χώρα που συνήθισε την προδοσία και οι προδότες ανακηρύσσονται εθνικοί ήρωες και εθνάρχες. Ηλία, εγώ ρώτησα τον Γιάνη Βαρουφάκη γιατί ασχολείται ακόμα. Γιατί δεν κάνει τη ζωή του και συνεχίζει να ασχολείται με το προτεκτοράτο. Δεν θα σου πω τι μου απάντησε. Αν κάποια στιγμή κάνω μια συνομιλία μαζί του, θα τον παρακαλέσω να ηχογραφήσω την απάντησή του, για να ακούσεις γιατί ασχολείται ακόμα. Ηλία, αν δεν έχεις διαβάσει το τελευταίο βιβλίο του Βαρουφάκη, διάβασέ το. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι έγινε best seller στο εξωτερικό, ούτε ότι ο Κώστας Γαβράς θέλει να το κάνει ταινία. Είναι ένα βιβλίο -με πραγματικά γεγονότα από κάποιον που τα έζησε- που σε κάνει να αντιληφθείς απόλυτα σε ποιο κόσμο ζεις και πώς παίρνονται οι αποφάσεις για τις ζωές μας. Βέβαια, δεν πρέπει οι Έλληνες να διαβάσουν το βιβλίο του Βαρουφάκη. Όπως του είπα -και γέλασε-, οι Έλληνες πρέπει να διαβάζουν βιβλία με χαροκαμένες μανούλες στον Εμφύλιο. Να είσαι καλά, Ηλία. Και κοίτα να πάρεις την ελβετική υπηκοότητα. Θα σου είναι χρήσιμη.)


Τετάρτη 17 Ιανουαρίου 2018

Ποδονίφτης

από Ηerr.Κ


Αναδημοσίευση από το καλά τεκμηριωμένο ιστο-περιοδικό «Κόκκοι»- πηγή
Καταργώντας το τελευταίο ποτάμι της Αθήνας, της Δ. Σπανούδη
«Ο Ποδονίφτης είναι ο μεγαλύτερος παραπόταμος του Κηφισού και ένα από τα τελευταία ποτάμια που διατηρεί ένα σημαντικό τμήμα του σε φυσική μορφή»
[…] «Το ποτάμι συνδέθηκε τόσο με την πρώιμη ανάπτυξη μεγάλων μονάδων κλωστουφαντουργίας όσο και με την δημιουργία των προσφυγικών οικισμών, που χρησιμοποίησαν όχι μόνο το νερό αλλά και τη λάσπη από τις όχθες του στην οικοδόμηση των σπιτιών τους.  Διατηρεί τη φυσική του μορφή σε ένα μικρό τμήμα μήκους 800 μέτρων που αποτελεί το φυσικό όριο ανάμεσα στους Δήμους Αθηναίων και Ν. Φιλαδέλφειας –Ν. Χαλκηδόνας. Είναι λοιπόν το μοναδικό ποτάμιο οικοσύστημα του Δήμου της Αθήνας, ίσως το τελευταίο κεντρικό σημείο που μπορεί κανείς να έχει μια εμπειρία του πως ήταν η φύση και τα ποτάμια πριν».
[…] «Αυτό ακριβώς το μικρό φυσικό τμήμα του Ποδονίφτη, αποτελεί ανορθογραφία που πρέπει να διορθωθεί σύμφωνα με την μελέτη που παρουσίασε η Περιφέρεια Αττικής και η οποία προβλέπει την κατάργηση του ποταμού, το ξήλωμα όλης της βλάστησης και τη δημιουργία ενός ορθογωνικού αγωγού από οπλισμένο σκυρόδεμα»
[…] «Σε όλο τον κόσμο η αντίληψη για τα ρέματα έχει αλλάξει. Από την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, μέχρι την Κορέα ή ακόμη και τη γειτονική Τουρκία, οι πόλεις αρχίζουν να ξηλώνουν τους δρόμους και τα κτίσματα και να αποκαλύπτουν τα θαμμένα ποτάμια».

Δευτέρα 1 Ιανουαρίου 2018

Let the more...

Looking up at the stars, I know quite well
That, for all they care, I can go to hell.
But on earth indifference is the least
We have to dread from man or beast.

How should we like it were stars to burn
With a passion for us we could not return?
If equal affection cannot be,

Let the more loving one be me....

W.H.A.1957