Τη μέρα της Πεντηκοστής

37η Έκθεση βιβλίου-ΤΟ “ΑΛΛΟ” βιβλίο στην Πλατεία Εξαρχείων-33ο φεστιβάλ βιβλίου στη Θεσ/νίκη

Οι μανιακοί βιβλιοφάγοι ας ξαμολυθούν.

1

Η έκθεση θα λειτουργεί με το ακόλουθο ωράριο:

 Δευτέρα – Πέμπτη 6:00 μ.μ. – 10:00 μ.μ., 

Παρασκευή & Σάββατο 6:00 μ.μ. – 10:30 μ.μ., 

Κυριακή 11:00 π.μ. – 2:30 μ.μ. και 6:00 μ.μ. - 10:00 μ.μ.


ΩΔΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Ρηγίλλης-Βασ.Γεωργίου-Βασ.Κων/νου

Μετρό-Σταθμός Ευαγγελισμού

2

Aλλά υπάρχει και η"άλλη "έκθεση" που αξίζει να στηρίξουμε

3

Και για να μην είμαστε Αθηνοκεντρικοί
Στον αναπλασμένο  χώρο της Νέας Παραλίας Θεσσαλονίκης επιστρέφει το 33ο Φεστιβάλ Βιβλίου, ανανεωμένο, σε νέα περίπτερα και με μεγάλη  συμμετοχή εκδοτικών οίκων.

Στη παγίδα του πλεονάσματος

Οι εθνικές οικονομίες που σε περιόδους ύφεσης ακολουθούν πολιτικές παραγωγής του λεγόμενου πρωτογενούς πλεονάσματος, τρώνε κυριολεκτικώς τις σάρκες της κοινωνίας, θίγοντας και δηλητηριάζοντας την πραγματική οικονομία της χώρας στην οποία αναφέρονται.

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος *

Ο ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζει το ζήτημα, όπως ξέρει καλά πως η λογιστική μεθόδευση για την εμφάνιση πρωτογενούς πλεονάσματος στην Ελλάδα της χρόνιας ύφεσης με εσωτερική υποτίμηση,που μείωσαν ποσοστιαία το εθνικό εισόδημα στο επίπεδο της δραματικής αύξησης της ανεργίας, εγκλώβισαν την χώρα σε μια φάση χρόνιας υπανάπτυξης. Η διαδικασία αυτή που μεγέθυνε το διαρθρωτικό πρόβλημα της Ελλάδας, ήταν ένα τεχνούργημα που εξυπηρετούσε αποκλειστικά την στρατηγική λιτότητας και αντιπληθωρισμού που επέλεξε η γερμανική κυβέρνηση σε συνεργασία με το διεθνές τραπεζικό σύστημα. Μέσω αυτού επιχειρήθηκε να διασφαλισθεί βραχυχρονίως ο μηχανισμός παραγωγής πλεονάσματος στην Γερμανία, δίχως ευρύτερες θεσμικές μεταβολές στην ευρωζώνη και να μην επωμισθούν (οι πλεονασματικές χώρες της ευρωζώνης και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα) το κόστος διατήρησης της υψηλής αξίας του ευρώ και το κόστος για το χάσιμο ενός στοιχήματος διεθνών θεσμικών επενδυτών στα ελληνικά ομόλογα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ καλά γνωρίζει την κομπίνα του καζινοκαπιταλισμού εναντίον της πραγματικής ελληνικής οικονομίας, την οποία υποστήριξαν σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής και προπαγάνδας κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί έλληνες, ακολουθώντας πιστά την κοινωνικά και εθνικά καταστροφική συμφωνία της κυρίαρχης πολιτικο-μεγαλοεπιχειρηματικής ελίτ με την Τρόικα. Νεοδημοκράτες και Πασόκοι όλων των επιμέρους μορφωμάτων που στήριξαν τις λεγόμενες «κυβερνήσεις των μνημονίων», ενώ σήμερα συνεχίζουν να προσφέρουν κοινοβουλευτική στήριξη στην κυβέρνηση Σαμαρά, διέπραξαν το έγκλημα να αποζημιώσουν με την πραγματική ελληνική οικονομία εκείνους τους διεθνείς οικονομικούς παράγοντες που έχασαν το χρηματοπιστωτικό στοίχημα, ποντάροντας στην «χάρτινη» ανάπτυξη της Ελλάδας την προηγούμενη περίοδο.

Αυτό που δείξαμε αριστεροί – οι οποίοι δεν παραμείναμε στο επίπεδο της οργισμένης ή χαιρέκακης καταγγελίας του καπιταλισμού, λέγοντας «είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» … και ξεμπερδεύουμε – ήταν πως η μορφή πτώχευσης και φτωχοποίησης της Ελλάδας, υπήρξε το αποτέλεσμα μίας διεθνούς κινδυνολογίας των στοιχηματζήδων της χρηματαγοράς, που επιδίωξαν και σε μεγάλο βαθμό πέτυχαν να δομηθεί ένα σύστημα εγγύησης του στοιχήματός τους στην ευρωζώνη, μέσω του οποίου το χρήμα γεννά χρήμα δίχως μάλιστα αυτό να πληθωρίζεται! Το σύστημα αυτό  φρόντισαν οι γερμανοί να μην λάβει καθολική μορφή στην ευρωζώνη, αλλά να εξειδικευτεί στην κάθε μια χώρα, για την οποία εκδηλωνόταν απροθυμία θετικού στοιχήματος από τους επενδυτές. Με αυτόν τον τρόπο δοκίμασαν να έχουν και την πίττα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο, με την έννοια πως και δεν θα επωμίζονταν οι πλεονασματικές χώρες το κόστος διατήρησης του ευρώ, ενώ παράλληλα θα επιτύγχαναν την πόλωση κεφαλαίων στις δικές τους οικονομίες, οι οποίες έτσι θα αναπτύσσονταν με μικρότερο χρηματοοικονομικό κόστος.  Κάπως έτσι ο καζινοκαπιταλισμός λειτούργησε υπέρ της πραγματικής οικονομίας του βορρά της ευρωζώνης, εις βάρος της πραγματικής οικονομίας του νότου.   

Για την αποβιομηχανοποιημένη Ελλάδα της διαρθρωτικής ανωμαλίας, η διαδικασία αυτή, που θεμελιώθηκε θεσμικά δια του «ατομικού μηχανισμού διάσωσης», υπήρξε απολύτως καταστροφική. Εδώ πλέον η καπιταλιστική ανάπτυξη της χώρας μας υπέστη σοβαρό πλήγμα, εξαιτίας ασφαλώς της  σύγχρονης λειτουργίας της χρηματοπιστωτικής οικονομίας της ευρωζώνης, η οποία κλονίστηκε όταν κατέρρευσε το δόγμα: «είμαι πολύ μεγάλος και δυνατός για να αποτύχω», μετά την κατάρρευση του ίδιου δόγματος στις ΗΠΑ και την χρηματοπιστωτική ανισορροπία που προκλήθηκε μεταξύ ζώνης δολαρίου και ευρωζώνης. Η γερμανική κυβέρνηση δήλωσε τότε πως δεν σκοπεύει να εγγυηθεί χρηματοπιστωτικά στοιχήματα στις επιμέρους χώρες της ευρωζώνης, ούτε να δημιουργήσει έναν γενικό ευρωπαϊκό μηχανισμό εγγυήσεων. Στην πραγματικότητα αυτό δεν συνέφερε και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, που στις μέρες μας λειτουργεί με την αρχή του καζίνου. Αν δεν υπάρχει επενδυτικό ρίσκο θα… κλείσει το «καζίνο»! Οι γερμανοί υπερασπίστηκαν την έννοια της «ευθύνης του επενδυτή» και στην περίπτωση της Κύπρου, ακόμα και την «ευθύνη του καταθέτη», που παράλληλα με αξατομικευμένα προγράμματα συγκυριακής κάλυψης του δημοσιονομικού ελλείμματος και κυρίως της αναδιάρθρωσης του τραπεζικού τομέα σε υπό πτώχευση χώρες, έδωσαν μία ανάσα στην ευρωπαϊκή οικονομία και ελπίδες για σταθερότητα στην ευρωζώνη.

Σιγά, σιγά σε όλες τις προβληματικές οικονομίες της ευρωζώνης αποκαθίσταται ο μηχανισμός του ρίσκου, άρα και η χρηματοδότηση της πραγματικής τους οικονομίας από τους στοιχηματζήδες της χρηματαγοράς, εκτός από την Ελλάδα. Γιατί; Διότι Τρόικα και ελληνικές κυβερνήσεις των μνημονίων συναποφάσισαν πως η Ελλάδα θα αποτελούσε ένα «καζίνο» τόσο μεγάλου ρίσκου που θα απειλούσε με πληθωρισμό το ευρώ …και έτσι το έκλεισαν για τον αντίθετο λόγο που θα έκλεινε αν αναπτύσσονταν ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά εργαλεία που θα εγγυούνταν σταθερά κέρδη για τους επενδυτές ευρωπαϊκών ομολόγων. 

Και τώρα τι γίνεται που το «καζίνο-Ελλάς» έκλεισε; Η πραγματική οικονομία της Ελλάδας βουλιάζει, επιχειρήσεις κλείνουν και εργαζόμενοι πετιούνται στον δρόμο, ενώ το κράτος συντηρείται από τα κρατικά δάνεια που λαμβάνει από χώρες της ευρωζώνης και από εκείνα του ΔΝΤ, με παράλληλες διευκολύνσεις δια της ΕΚΤ. Εάν, βιώνοντας αυτό το καθεστώς, δηλώνεις πως εμφανίζεις πρωτογενές πλεόνασμα, είναι λογικό πως από εδώ και εμπρός δεν έχεις ανάγκη να ζητείς δανεικά από τους επίσημους πιστωτές σου και από την κεφαλαιαγορά για την κάλυψη δημοσιονομικών ελλειμμάτων. Άρα εντός της καραντίνας που βρίσκεσαι, υπολογίζεις αποκλειστικά σε δάνεια για να πληρώσεις τους τόκους από το τεράστιο χρέος σου – αφού ήδη έχεις διαθέσει προς τα εκεί τα δύο-τρίτα του λογιστικού σου πρωτογενούς πλεονάσματος – και νέα δάνεια για να αναχρηματοδοτήσεις τα δικά τους δάνεια ή ομόλογα που λήγουν. Αυτό βασίζεται σε ένα λογαριασμό στραγγαλισμού της πραγματικής οικονομίας της Ελλάδας. Σε μια φορολογική αφαίμαξη διαρκείας της μεσαίας τάξης και των κατώτερων στρωμάτων, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των δημοσίων επενδύσεων.

Ε, αυτό είναι το «σχέδιο ανάπτυξης» της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, το οποίο αμφισβητεί ασφαλώς και αντιμάχεται ο ΣΥΡΙΖΑ, υπονοώντας ωστόσο πως θα μπορούσε να αποδεχτεί πως πράγματι υπάρχει πρωτογενές πλεόνασμα και άρα η χώρα δεν χρειάζεται δανεικά γα να χρηματοδοτήσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα. Αυτό σημαίνει πως ο ΣΥΡΙΖΑ, ως επόμενη κυβέρνηση παγιδεύεται στο κόλπο που έστησαν οι ανερμάτιστοι κυβερνώντες με την Τρόικα και το οποίο αποσκοπεί στην μεταβολή της Ελλάδας σε τριτοκοσμική αγορά που, αν επιθυμεί να παραμείνει στο ευρώ και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα πρέπει να διαλύσει εντελώς το κοινωνικό της σύστημα. Ξέρετε τι σημαίνει αυτό, δίχως καμία υπερβολή; Όχι απλώς φτώχεια και δυστυχία για τα δυο-τρίτα του πληθυσμού, αλλά ιδιωτικοποίηση των βασικών κοινωνικών αγαθών που θα είναι αδύνατο να απολαύσει η πλειονότητα εξ αυτών που τα απολαμβάνει σήμερα.

Έτσι η ίδια η ελληνική κοινωνία θα μετατραπεί σε τριτοκοσμική - και αυτό δεν αποτελεί κανενός είδους ρατσιστική αντιμετώπιση του μη-αναπτυγμένου κόσμου, αλλά απλώς σαφή πολιτική κατηγοριοποίηση, ως προϊόν του νεο-ιμπεριαλισμού και του νεοφιλελευθερισμού, που παράγει τρελά κέρδη για τους μηχανικούς που λιπαίνουν με «χάρτινο-πλούτο» τους τροχούς της πραγματικής οικονομίας! Όταν η «χαρτούρα» ακριβύνει, μια και το ρίσκο των επενδυτών αυξάνεται τεχνητά πολύ, σταματάει η λίπανση και κολλάνε οι τροχοί με αποτέλεσμα να αυξάνει δραματικά το ρίσκο διαβίωσης όσων οικονομούν και εργάζονται στην πραγματική οικονομία! 

Τότε οι επιλογές είναι δύο: αστυνομοκρατία, κυβερνητικός αυταρχισμός και χούντα ή επανάσταση και σοσιαλιστική δημοκρατία. Για την δεύτερη επιλογή οι πολιτικές προϋποθέσεις δεν καλύπτονται αντικειμενικά, ενώ για την πρώτη …δόξα τω θεώ περισσεύουν στην σημερινή Ελλάδα!

Η θεωρία του πρωτογενούς πλεονάσματος για την Ελλάδα είναι ένα πολιτικό κόλπο που επιχειρεί να διασκεδάσει την τάση μείωσης του ΑΕΠ κατά 50% ουσιαστικά μέσα σε μια οκταετία και αυτό κατά μια περίοδο που ο χρηματοπιστωτικός τομέας για να συνεχίσει να υπάρχει με την σημερινή του μορφή, ως επανα-ιδιωτικοποιημένες τράπεζες που προηγουμένως διασώθηκαν με τον ίδιο τρόπο που διασώθηκαν οι «προβληματικές επιχειρήσεις» του τέλους του ’70 και του ’80, πρέπει να απορροφήσει περισσότερο από το ένα τρίτο των κερδών των επιχειρήσεων!

Καταλαβαίνεται το αδιέξοδο; Η Ελλάδα χρειάζεται λεφτά, για να χρηματοδοτήσει το πραγματικό της δημοσιονομικό έλλειμμα, το οποίο τα επόμενα χρόνια αντί να μειωθεί θα αυξηθεί, αν δεν επιθυμούμε να καταστραφεί απολύτως η ελληνική κοινωνία και αγορά. Αυτά τα λεφτά αν δεν προκύψουν με πολιτική απόφαση εντός της ευρωζώνης και της ΕΕ, που θα επανεντάξει την Ελλάδα στην χαμηλού ρίσκου χρηματαγορά, θα προκύψουν με την μορφή αναγκαστικού εσωτερικού δανεισμού, χειρότερης μορφής από τον ήδη υπάρχοντα που φτωχοποιεί τους μικρομεσαίους. Τότε το κόστος για το «φετίχ-ευρώ» θα γίνει απαγορευτικό για την ελληνική κοινωνία και η έξοδος από την ευρωζώνη αυτονόητη συνθήκη για ανάπτυξη. Η ανάπτυξη της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, προϋποθέτει σοσιαλ-δημοκρατικοποίηση της φορολογίας και της αντίληψης των δημόσιων αγαθών στο εσωτερικό και ευρωπαϊκή, πολιτική λύση στη χρηματοπιστωτική ασφυξία της χώρας, με ουσιαστική διαγραφή μέρους του χρέους, ρήτρα ανάπτυξης για την εξυπηρέτηση του υπολοίπου και εξομάλυνση του επενδυτικού ρίσκου σε μη-κερδοσκοπικά επίπεδα. Πράγμα που δεν είναι δύσκολο να συμβεί αν υπάρξει συμφωνία της γερμανικής πλευράς με εκείνους με τους οποίους διαπραγματεύτηκε τα PSI!

Μπορούν ωστόσο να γίνουν αυτά όσο κυριαρχεί η θεωρία του πρωτογενούς πλεονάσματος; ΌΧΙ! Αν δεν απομυθοποιηθεί αυτή η απολύτως διαστροφική της ελληνικής πραγματικότητας «θεωρία», η χώρα μας θα αναγκαστεί να βγει από την ευρωζώνη ή θα παραμείνει σε αυτήν σαν «κλειστό-καζίνο» στο οποίο θα έχει επιβληθεί μόνιμο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης – μνημόνια επί μνημονίων – το οποίο θα συνιστά μια μόνιμη πολιτική ανωμαλία για την ίδια την χώρα και την ΕΕ και έναν θεσμό διαρκούς κοινωνικής και δημοκρατικής απόκλισης από τον μύθο ευημερίας της ΕΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει έναν λογικό σοσιαλ-δημοκρατικό πραγματισμό, αλλά τελευταία μοιάζει να αποδέχεται, έστω ως «υπόθεση εργασίας», «θεωρίες» που θα τον παγιδεύσουν αύριο ως κυβέρνηση. Το «πρωτογενές πλεόνασμα» είναι μπλόφα με τεράστιους κινδύνους για τον «έλληνα-παίχτη», που επιπροσθέτως δεν έχει καμία σχέση με την αναγκαία και επιτακτική εξυγίανση των δημοσιονομικών μας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επιτρέπεται να στηρίξει την δική του κοινωνικοοικονομική στρατηγική πάνω σε αυτήν την μπλόφα! … 

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία. 

από activistis.gr

Ετών 12 νεκρή.Όλοι αθώοι

Η Αναστασία Σταροκόλτσεβα δεν θα κηδευτεί. Πέθανε την Τρίτη, την ώρα των σχολικών εκδηλώσεων, επειδή η μητέρα της, Κοσμάν Ολένα Νικολάου, δεν είχε αρκετά χρήματα για να αγοράσει τα ακριβά φάρμακα για την αντιεπιληπτική αγωγή που έπρεπε να ακολουθεί το κορίτσι.
 Η τραγωδία διπλή. Τώρα η μητέρα δεν μπορεί να καλύψει ούτε τα έξοδα της κηδείας της 12άχρονης κόρης της.
Οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές της μικρής Αναστασίας Σταροκόλτσεβα, η οποία ήταν μαθήτρια της Στ' τάξης, εξέδωσαν ανακοίνωση μέσω της οποίας προσπαθούν να μαζέψουν χρήματα για την τέλεση της κηδείας.

Και ένας τραπεζικός λογαριασμός. Η Αναστασία τον πλήρωσε με τη ζωή της 
(Εθνική Τράπεζα, 307/613959-01, Κοσμάν Ολένα Νικολάου).  




Σημ.Πριν λίγους μήνες ήταν που στη Θεσ/νίκη παρόμοια περίπτωση με το κορίτσι που πέθανε από μαγκάλι.
Ποιος θυμάται?Λυπόμαστε κανένα 2λεπτο και συνεχίζουμε με την σιωπηλή αθλιότητα μας για το επόμενο θύμα.

Αντόν Τσέχοφ: Η δική μου

Αυτή, όπως κατηγορηματικά διαβεβαιώνουν οι γονείς και οι προϊστάμενοι μου, γεννήθηκε πριν από μένα. Δε ξέρω αν έχουν ή όχι δίκιο, εκείνο που γνωρίζω μόνο είναι ότι δε θυμάμαι ούτε μία ημέρα της ζωής μου, που να μην την ανήκει και να μην ένιωθα την εξουσία της πάνω μου.

Δεν με εγκαταλείπει ούτε κατά τη διάρκεια της ημέρας ούτε κατά τη διάρκεια της νύχτας ∙ δεν αναφέρω καν το πώς σέρνομαι για να ξεφύγω από αυτή, - η σχέση μας, πάει να πει είναι δυνατή, στερεή … Μα μη ζηλεύετε, νεαρή αναγνώστρια! … Η συγκινητική αυτή σχέση δεν μου προσφέρει τίποτα άλλο εκτός από τη δυστυχία. Πρώτον, η δική «μου», χωρίς να με αφήνει μόνο μου ούτε τη μέρα ούτε τη νύχτα, δεν με αφήνει να ασχοληθώ με το έργο του. Με εμποδίζει να διαβάσω, να γράψω, να κάνω περιπάτους, να απολαύσω τη φύση …

 Γράφω τις γραμμές αυτές, ενώ εκείνη σπρώχνει διαρκώς τον αγκώνα μου, σαν την αρχαία Κλεοπάτρα τον όχι λιγότερο αρχαίο Αντώνιο, με τραβάει στο θεωρείο. Δεύτερον, με καταστρέφει σα γαλλίδα κοκότα. Εξαιτίας της αφοσίωσής της έχω θυσιάσει τα πάντα: τη σταδιοδρομία, τη δόξα, την άνεση … Για χάρη της κυκλοφορώ γδυτός, ζω σε ένα φτηνό δωμάτιο, τρώω ανοησίες, γράφω με χαλασμένη μελάνη. Όλα, όλα τα καταβροχθίζει, η αχόρταγη! Τη μισώ, την περιφρονώ… Από καιρό έπρεπε να τη χωρίσω, μα δεν την χώρισα μέχρι σήμερα γιατί οι μοσχοβίτες δικηγόροι ζητούν τέσσερις χιλιάδες ως αμοιβή για το διαζύγιο… Προς το παρόν δεν έχουμε παιδιά … Θέλετε να μάθετε το όνομα της; Παρακαλώ… Είναι ποιητικό και θυμίζει τη Λίλη, την Λέλα, τη Νέλη…

Την λένε – Τεμπελιά.

Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©

Άρης Αλεξάνδρου-"ΔΙΑΛΕΞΑ"

Κατάφερα έπειτα από καιρό και εκτεταμένες έρευνες να έχω αυτό το εξαντλημένο/σπάνιο βιβλίο του Άρη Αλεξάνδρου.
Πρόκειται για μια επιλογή από τη παγκόσμια ποίηση που μεταφράζει/μεταγράφει ο ίδιος από έντονη προσωπική ανάγκη και όχι λόγω κάποιας επαγγελματικής υποχρέωσης κατόπιν παραγγελίας εκδότη.Αυτός είναι και ο λόγος που δεν εκδόθηκε παρά μετά τον πρόωρο θάνατο του, με την φροντίδα της συντρόφου του Καίτης Δρόσου η οποία επιμελείται και προλογίζει τη συλλογή.
Σε σημειώματα του που περιλαμβάνονται, φαίνεται και η δική του άποψη ότι η ποίηση ΔΕΝ μεταφράζεται,στη καλύτερη περίπτωση μεταΓράφεται εν γνώση ότι ένα μέρος της δύναμης της θα μείνει εκτός.Αξίζει όμως έστω και έτσι.

Ο Άρης Αλεξάνδρου ξεκίνησε να μεταφράζει κάποια ποιήματα αυτής της συλλογής ενώ βρισκόταν εξόριστος στη Γυάρο το 1958,έχοντας να αντιμετωπίσει όχι μόνο τις διώξεις του αδυσώπητου καθεστώτος αλλά και την αδικαιολόγητη απομόνωση από τους συνεξόριστους του "μελών του ΚΚΕ" με τη γνωστή χυδαία τους συμπεριφορά που πολλοί έχουν περιγράψει.

Ήταν μια βαθιά ανάγκη,που συνεχίστηκε και στην αυτοεξορία τους στο Παρίσι στη διάρκεια της χούντας όταν για την επιβίωση τους η Καίτη Δρόσου δούλευε ως καθαρίστρια και ο ίδιος ως συσκευαστής πακέτων.....

Τα 2/3 περίπου της συλλογής αφορούν κορυφαία ρωσική ποίηση και είναι φυσικό αφού τη ρωσική γλώσσα την κατέχει τέλεια ως μητρική.Το υπόλοιπο 1/3 καλύπτει σπουδαίους ποιητές άλλων χωρών που γνωρίζει τις γλώσσες.

Ένα μικρό απόσπασμα

"Έχω δουλέψει μια ολόκληρη ζωή ως επαγγελματίας μεταφραστής...Ποτέ ως τώρα δε μού'τυχε να δουλέψω ένα ξένο κείμενο με τόση αγάπη(με τόσο πόνο και οργή θα έπρεπε να πω) όσο το "ΡΕΚΒΙΕΜ" της Άννας Αχμάτοβα...."

'Οχι,δε ζήτησα τον ξένο ουρανό,

ούτε φτερούγας ξένης προστασία-

ήμουν με το λαό μου τότε εδώ

όπου ο λαός μου ζούσε μες στη δυστυχία.

Περιέχει ποιήματα και αποσπάσματα από:

Μεσαιωνική μπιλίνα"Ο Σάτκο κι ο ρήγας της θάλασσας"

...Ως φαίνεται ζητάει της θάλασσας ο ρήγας

κεφάλι ζωντανό να ρίξουμε στα κύματα.

.........

και βιός πολύ χανότανε

και δίκαιοι και καλοί πνιγήκανε.

Λαϊκό φολκλορικό ποίημα
Αντρέι Μπέλυι

Αλεξάντρ  Μπλοκ

Νικολάι Ασέγιεβ

Άννα Αχμάτοβα

Μπορίς Παστερνάκ

Ηλιά  Έρενμπουργκ

άμεμπτο δε μ'έκαναν οι μπόρες,το χαλάζι...

....

Με δικό του μέτρο τη ζωή μετρούσε

είχε το δικό του νόμο και δικό του δικαστή.

Τάχα η "απιστία του"τον βοηθούσε

με κλειστό στόμα τα μαρτύρια να υποστεί;

Οσίπ Μάντελσταμ
Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκη
Σεργκέι  Γιεσένιν
Έντουαρντ  Μπαγκρίτσκη
Αδάμ Μίσκιεβιτς
Σαντόρ Πετέφι
Πιερ Κορνέιγ

Πωλ Ελυάρ

Ρόμπερτ Μπερνς

 λόρδος Μπάυρον

Πέρσυ Μπης Σέλλεϋ

Χένρυ Ρηντ

Έζρα Πάουντ

Ερρίκος Χάινε

Ράινερ Μαρία Ρίλκε

Γωνιά δεν έχω η ζωή μου ν'ακουμπήσει.

Το κάθε τι που του δίνομαι πλουταίνει

και θα με σπαταλήσει.

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα

Ναζίμ Χικμέτ
Πιερ Τσι-λιν
Άγνωστος Περουβιανός

Η καλύβα του μπάρμπα-Γιεμιλιάνοφ

Το 1917 η προσωρινή κυβέρνηση καταζητεί τους ηγέτες των μπολσεβίκων.Έπειτα από διάφορες αλλαγές κρησφύγετου, ο εργάτης Γιεμιλιάνοφ με μεσολάβηση του Στάλιν (ψευδ/μο Κόμπα) αναλαμβάνει να κρύψει σε μια  καλύβα του δίπλα στη λίμνη  κοντά στη Σεστρορέτσκα τον Λένιν και Ζινόβιεφ.

Ο παντοδύναμος πλέον Στάλιν στη δεκαετία του '30 εξορίζει σε Γκουλάγκ εκατομμύρια,μαζί και τον Γεμιλιάνοφ και δυο του γιους.Και οι δυο του γιοί πεθαίνουν ή εκτελούνται εκεί.

Ο Στάλιν αφού εξόντωσε όλους του παλιούς του λενινιστικούς "συντρόφους" (Καμένεφ, Ζινόβιεφ, Μπουχάριν,Κίροφ,Τρότσκι κλπ που είχαν εξοντώσει και αυτοί ουκ ολίγους,καθότι είναι η μόνη τέχνη που γνωρίζουν) και θέλει να αποδείξει πόσο αγαπά τον Λένιν,κάνει τη χιλιομπαλωμένη καλύβα του Γεμιλιάνοφ ιερό και ατραξιόν.Χιλιάδες πίνακες με το στοχαστικό Λένιν να γράφει στη καλύβα,αλλά τον Ζινόβιεφ εξαφανισμένο.

Κάτι του λείπει όμως.
Το 1947 για τις γιορτές των 30 χρόνων θέλει κάτι σπέσιαλ.Ανακαλύπτουν ότι ο γέρο-Γεμιλιάνοφ ζει ακόμη στην εξορία.Με διαταγή του Στάλιν τον φέρνουν ως ζωντανό έκθεμα στη καλύβα.Και υποχρεώνουν το μισότυφλο γεροντάκι,χωρίς τα εξοντωμένα παιδιά του πια,να εξιστορεί στους επισκέπτες-προσκυνητές για τις ηρωικές μέρες του '17 "...όταν ένας από τους γιους μου έφερνε συχνά με τη βάρκα εδώ τον Στάλιν..."

Το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου-Λουίς Μπουνιουέλ-Cet obscur objet du désir

1977 η τελευταία ταινία του Μπουνιουέλ.

 Ο Ματέο είναι ένας ευκατάστατος μεσήλικας, ο οποίος ερωτεύεται κατά πολύ νεότερη του υπηρέτρια του, Κοντσίτα. Μόλις εκδηλώνεται ο Ματέο εκείνη φεύγει από το σπίτι. Και αρχίζει ένα παιχνίδι στο οποίο, όποτε τη βρίσκει μετά από λίγο τη χάνει.

Ο αγώνας του καταντάει μάχη ενάντια σε κάτι που όλο και περισσότερο γίνεται και πιο σκοτεινό. 
Το γυναικείο πρόσωπο ερμηνεύεται από δύο διαφορετικές ηθοποιούς (Άντζελα Μολίνα και Καρόλ Μπουκέ) ενώ είναι ένα και μοναδικό. Ο άντρας του μύθου το φαντασιώνει κάθε φορά με άλλον τρόπο.

Η εξερεύνηση του κάθε είδους πόθου αλλά και η ματαιότητα του με τις συμβολικές προεκτάσεις,είναι μια μελέτη της ζωής και των υποσχέσεων της.Οι απρόσμενες αλλά τακτικές εκρήξεις βομβών σηματοδοτούν τα σημεία καμπής και λειτουργούν συμβολικά. 

Η ταινία ΕΔΩ 

Θα υπάρχει και κάτω δεξιά στη ταινιοθήκη

Ιβάν Μπούνιν

Ο πρώτος Ρώσος νομπελίστας το 1933.
Τυχαία έπεσαν στα χέρια μου τα δυο διηγήματα του.Δεν είχα διαβάσει κανένα έργο του.
Βρήκα δυνατά και τα δύο,ιδιαίτερα την "Ωραία Ζωή"

...και ξαφνικά μου λέει ψιθυριστά:
-Μπορείς να με φιλήσεις μονάχα μια φορά;
E,λέω μια απόφαση είναι,και τον φίλησα.
Έπειτα μούβαλε όλα τα λεφτά στο χέρι και γύρισε στον τοίχο.
-Πήγαινε,λέει....
.....
Μητέρα,γιατί με καταστρέψατε σαν και κείνο τον Νικανόρ Ματβέεβιτς;





ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

Ο τελευταίος ρώσος κλασικός

Δεν ανήκα σε καμιά σχολή. Ούτε των συγγραφέων της παρακμής ή των συμβολιστών, των ρομαντικών ή των νατουραλιστών. Εξάλλου, δεν είχα σχεδόν καμιά σχέση με τους κύκλους των λογοτεχνών! Ταξίδεψα πολύ. Μ' ενδιέφεραν κυρίως τα φιλοσοφικά, θρησκευτικά, ηθικά και ιστορικά προβλήματα...

Ιβάν Μπούνιν

γράφει ο Τάσος Γουδέλης

Η περίπτωση του Ιβάν Μπούνιν (1870-1953) έχει προσθέσει έναν ακόμα αριθμό στο μεγάλο κατάλογο των καλλιτεχνών, οι οποίοι αναγκάσθηκαν, από συστάσεως του ρωσικού κράτους, να εγκαταλείψουν τη χώρα τους και να ζήσουν ως εμιγκρέ εις την ξένην. Ειδικά όσοι (αυτο)εξορίσθηκαν -όχι μόνον στα χρόνια της Σοβιετικής εξουσίας αλλά και προηγουμένως επί "μητέρας Ρωσίας"- είναι γνωστό ότι δέχθηκαν το πλήγμα του χωρισμού με μεγαλύτερη ένταση από άλλους ομοιοπαθείς απανταχού της Γης, δεδομένης της βαθιάς σχέσης του ρώσου με το νόστιμον ήμαρ. Ο μυστικός και κρυπτικός ενίοτε δεσμός του κατοίκου της χώρας του Ντοστογιέφσκι με την πατρίδα του, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, λειτουργούσε με τρόπο σχεδόν μεταφυσικό στη συνείδησή του. ....

Ο Μπούνιν, αν και εξόριστος από το 1920, (κυρίως) στο Παρίσι, συνεχώς "επιστρέφει" στη χώρα του μέσα από μια απίστευτη μνημονική κινητοποίηση, θα έλεγε κανείς, των αισθητηριακών του δυνάμεων, για να ανασυνθέσει "χρώματα και αρώματα" της Ιθάκης του. Πριν φύγει από την πατρίδα του, ήδη καταξιωμένος ως συγγραφέας, είχε προλάβει να δει δημοσιευμένο το πεζό του Το χωριό, ένα έργο-απάντηση στους σλαβόφιλους και τους τολστοϊκούς, απομυθοποιητικό όσον αφορά στον ενάρετο μουζίκο, στον οποίο το ρωσικό έθνος στήριζε τις ελπίδες του. ....

Αν και ο ίδιος ο Μπουνιν αρνείται την επίδραση του νατουραλισμού στη μανιέρα του, στην πραγματικότητα ένας ιδιότυπος παθογενής δεσμός συνδέει το άτομο με το περιβάλλον στις μυθοπλασίες του, οργανώνοντας τις νομοτέλειες, οι οποίες έχοντας ως αφετηρία το καλά κεκρυμμένο "βιολογικό λάθος" ορίζουν το δραματικό αποτέλεσμα. Από το γνήσιο νατουραλισμό διασώζεται μέσω μιας φυγόκεντρης δύναμης, η οποία προσανατολισμένη αμυδρά σε κάποιο ποιητικό αίτιο δεν συνδέει μηχανιστικά τα φαινόμενα. Φαίνεται ότι η δηλωμένη προτίμησή του, εκτός των άλλων, και προς τη γραφή του Τόμας Μαν, πρόσθεσε μια ιδιαίτερη πτητικότητα στις επιλογές του, σχετικά με την αναπαράσταση σκηνικών τα οποία φιλοξένησαν ιστορίες για το θάνατο, τη φθορά και την κληρονομικότητα.

Ακριβώς ο θάνατος του έρωτα, θα έλεγα σχηματικά, απασχολεί την προβληματική των δεκαεπτά διηγημάτων, που περιλαμβάνονται στην ανά χείρας συλλογή, μεταφρασμένων με αίσθηση των αποχρώσεων, από έναν άριστο γνώστη σλαβικών γλωσσών, τον πεζογράφο Πάνο Σταθόγιαννη. Τα μικρά αυτά πεζά είναι ανθολογημένα μέσα από ολόκληρο σχεδόν το έργο του δημιουργού και δίνουν μια συνολική εικόνα του βλέμματός του πάνω στο θέμα. Το πεπερασμένο, λοιπόν, και το θνησιγενές των ερωτικών σχέσεων πραγματεύονται οι ιστορίες του Μπούνιν, που εκτυλίσσονται, κυρίως, σε αγροτικό περιβάλλον, με ήρωες αστούς και αγρότες. Πρωτοπρόσωπα και μη, αφήνουν όλα, μέσα από ευσύνοπτες αφηγήσεις, μια πικρή γεύση, έτσι καθώς τα αμφίβολα, λεπτά αισθήματα συμπλέκονται με το πρωτείο του σώματος, οι υπόγειοι, ψυχικοί κραδασμοί με το απερίφραστο του απτού, οι "αρχές της ηδονής", με άλλα λόγια, με τις "αρχές της πραγματικότητος", οι σκοτεινές πτυχές των ενστίκτων με το απροσδιόριστα ευγενικό και διαφεύγον, το εφικτό με το ανεκπλήρωτο ...

ΕΔΩ ολόκληρο το άρθρο

Είπα θα φύγω....

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ' ό,τι να' ναι: το σάκο μου
 τον ταξιδιωτικό στον ώμο• στην τσέπη μου έναν Οδηγό•
 τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι. Βαθιά στο χώμα 
και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω ποιος είμαι.
 Τι δίνω, τι μου δίνουν, και περισσεύει το άδικο...