Νίκος Εγγονόπουλος

Πάντα από αναβολή σε αναβολή...πέταξε το πουλί..

Υπενθύμιση λοιπόν της σημαντικής έκθεσης έργων του Νίκου Εγγονόπουλου στο Ίδρυμα Θεοχαράκη στο Σύνταγμα.

“Ο Άι Γιώργης”, 1947

Και επειδή ο Εγγονόπουλος κουβαλάει όλη την ηρωική (και δραματική) παράδοση του Γένους,δεν πρέπει να πάτε αδιάβαστοι και να εκτεθείτε μπροστά στον Κλαδά και τον Μπούα γι'αυτό συνιστούμε να αφήσετε λίγο fb κλπ δίκτυα και να ξεστραβωθείτε διαβάζοντας κάτι σαν αυτό:

Επίσης,η φτώχεια θέλει καλοπέραση και το shopping therapy σας λείπει,αλλά εδώ θα βρείτε τον ωραιότατο κατάλογο με όλα τα έργα,αφίσσες και διάφορα άλλα μπιρμπιτσόλια να σας θυμίζουν ευτυχισμένες μέρες.

Κροκόδειλος Κλαδάς-1983

Η είσοδος είναι ελεύθερη,αλλά αν πάτε Σαβ/κο χρειάζεται να το δηλώσετε ηλεκτρονικά.

Μερκούριος Μπούας-1971

Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ

VERUM AMO VERUM VOLO

 

    Σφραγίδα του Διονυσίου Σολωμού.Φέρει το μονόγραμμα του ποιητή και την επιγραφή «VERUM AMO VERUM VOLO» (Την αλήθεια αγαπώ-Την αλήθεια επιθυμώ) .Επιχρυσωμένο ασήμι. Μουσείο Μπενάκη

Όταν η λήγουσα είναι μακρά και άλλες τέχνες

 Διαβάζω στο δυσεύρετο βιβλίο του Γιώργη Μουφλουζέλη ότι για τους στίχους του τραγουδιού 

"η προπαραλήγουσα ποτέ δεν περισπάται

όταν η λήγουσα είναι μακρά"

σχολιάστηκε και του έγινε παρατήρηση από "μορφωμένους" διότι κάνει δύο σε ένα τους κανόνες της γραμματικής και μάλιστα λάθος.

Ο Μουφλουζέλης λέει ότι δεν είναι δάσκαλος αλλά ένας ημια-αγράμματος μουσικάντης και είναι άλλος ο ρόλος και το νόημα του τραγουδιού.

Αυτό μου έφερε στο μυαλό τον συμπατριώτη του Θεόφιλο (ο Μουφλουζέλης τον πρόλαβε στη Μυτιλήνη) πού όταν του παρατήρησαν ότι έτσι όπως ζωγράφισε τα ψωμιά θα πέσουν, αυτός ταπεινά απάντησε ότι μόνο τα πραγματικά πέφτουν και όχι τα ζωγραφιστά.

Τελικά δεν είναι τυχαίο που κανένας Φιλόλογος δεν έγινε -εδώ ή έξω-μεγάλος συγγραφέας,αλλά όλοι είναι από μέτριοι και κάτω.

Η Τέχνη απαιτεί μέτρα και διαστάσεις πέραν της απτής πραγματικότητας και προπαντός της διδασκόμενης.

Κι αυτά

 Τον Φοίβο Ι.Πιομπίνο τον ήξερα ως εξαιρετικό μεταφραστή έχοντας κάνει Μωπασάν, Ουνγκαρέτι, Μπαλζάκ, Λοτί κ.α. Τυχαία-αφού ούτε προβάλλονται, ούτε καν υπάρχουν διαθέσιμα στα βιβλιοπωλεία καθότι μη εμπορικά-ανακάλυψα ότι έχει γράψει ο ίδιος κείμενα για την τέχνη ενδιαφέροντα, που αξίζουν να προσεχθούν. Ειδικά θέματα της ελληνικής έκφρασης πραγματεύονται με γνώση και χωρίς φλυαρία. Π.χ. ο δικέφαλος αετός αρχαίο και όχι χριστιανικό ή βυζαντινό σύμβολο πως σχετίζεται με την λέξη "αέτωμα" αρχιτεκτονικό όρο. Ή η μαρτυρία για τον ελληνο-αμερικανό ζωγράφο Θεόδωρο Στάμο γνωστό από την περιπέτεια με την υπόθεση Ρόθκο.

Ιδιαίτερα φροντισμένες εκδόσεις.

 

Σκηνή

 Είναι μερικές σκηνές στο κινηματογράφο που πλησιάζουν την εικαστική τελειότητα. Αυτό συμβαίνει συχνότερα στις ασπρόμαυρες ταινίες ίσως επειδή είναι αναγκαστικά αφαιρετικές.

Ο Νίκος Κούνδουρος εκτός από σκηνοθέτης ήταν και ένας εξαιρετικός ζωγράφος. Και με τον φίλο του τον Μάνο Χατζιδάκι μας έδωσαν αυτό στη ταινία του 1959 "Το ποτάμι".

 

Κακοί Έμποροι

Wilhelm Lehmbruck 1917

Κύριε, άνθρωποι απλοί
πουλούσαμε υφάσματα,
(κι η ψυχή μας
είταν το ύφασμα που δεν τ' αγόρασε κανείς).
Την τιμή δεν κανονίζαμε απ' την ούγια
η πηγή και τα ρούπια είταν σωστά
τα ρετάλια δεν τα δώσαμε μισοτιμίς ποτέ:  

η αμαρτία μας.

Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Έφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
-πιάνουν στη γη μας λίγο τόπο τα πολύτιμα-.
Τώρα με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησε μας· δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας·
Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!

Δ.Ι.Αντωνίου  «Οι Κακοί Έμποροι» 1939

Do remember they can’t cancel the spring

2020-David Hockney

Το έργο απεικονίζει μια συστάδα από έντονα κίτρινους νάρκισσους μέσα σ’ ένα πράσινο λιβάδι, ενώ φόντο είναι ένα απομακρυσμένο γκρίζο χέρσο τοπίο.

Περισσότερα ΕΔΩ

August Macke

August Macke 1887-1914.Γερμανός εξπρεσιονιστής μεν,φωτεινός δε.

Παιδί σε βιτρίνα ζαχαροπλαστείου 1912

Σχοινοβάτης 1914

Ξαπλωμένη γυναίκα

Τούρκικο καφενείο 1914

Γυναίκες με λάμπα 1912

Αλγερινό παζάρι

Αυτοπροσωπογραφία

Άι-Γιώργης 1912

Χαρακτικά και Ακριτικά

Παρουσιάστηκε στο Κάιρο σε 100 μόνο αντίτυπα μέσα στη μαύρη κατοχή. Ξανατυπώθηκε το 1981 πάλι σε λίγα αντίτυπα για τα 30 χρόνια από το θάνατο του Σικελιανού.Εξαιρετικά σπάνιο.Τα ποιήματα υπάρχουν σε άλλες εκδόσεις όμως το σημαντικό που με έκανε να το αναζητώ είναι τα χαρακτικά του Σπύρου Βασιλείου και η "χειρόγραφη γραμματοσειρά". Αλλά κυρίως η αντιστασιακή πράξη πνευματικών ανθρώπων στα πάθη του λαού τους που δεν υπάρχει πλέον σήμερα με αυτό το συρφετό των λακέδων της εξουσίας.

Fritz Wotruba

Τον Fritz Wotruba (1907-1975) τον βρήκα στην αυτοβιογραφία του Ελία Κανέτι που περιγράφει την συνάντηση τους το 1933 στη Βιέννη όπου ζουν αμφότεροι και την βαθύτατη ισόβια φιλία τους.
Ο Κανέτι επιμένει στα παιδικά χρόνια του γλύπτη γιατί θεωρεί ότι ερμηνεύουν πολλά από την τέχνη του και την προτίμηση του στα πλέον σκληρά υλικά,πέτρα,βαλσάτη,γρανίτη.Τονίζει ότι παρά την σκληρή δουλειά είχε τα πιο όμορφα χέρια που είδε ποτέ στη ζωή του.

Εκκλησία στη Βιέννη-ολοκλ.1976

Εξαγνισμός

DIEGO RIVIERA-My Godfather's Sons-Portrait of Modesto and Jesus Sanchez-1930

Μάης

Έγνεψα καταφατικά

Είπε νηφάλια:
"Κάποτε έρχεται η στιγμή,που δεν έχεις να πεις τίποτα με τους ζωντανούς.
Αξίζει μόνο να μιλάς με τους νεκρούς..."

Έγνεψα καταφατικά. 

"Τας σφριγηλάς στύσεις του Ηρακλέους"

Η μαρτυρία είναι του Θωμά Κοροβίνη.

"Τον Εμπειρίκο μας τον έφεραν στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ,το Μάη του '73.Με αφορμή την αποδημία του φίλου του Πικάσο ένα μήνα πριν,είχε εμπνευστεί το ποίημα "Οι σαλτμπάγκοι του Παρισιού",το οποίο αδημοσίευτο ακόμη,προθυμοποιήθηκε να μας διαβάσει.Η προσφορά του ακούστηκε σαν θείο δώρο.Κατά την ανάγνωση ο τόπος γύρω απ'την έδρα σαν να φλεγόταν.Πάνω στην εκστόμιση μιας αποκαλυπτικής φράσης με "τας σφριγηλάς στύσεις του Ηρακλέους"δραξ φοιτητριών απεχώρησεν της αιθούσης με κύπτουσα κεφαλήν.Αντιληφθείς το συμβάν ο ποιητής διέκοψε και ερώτησε:
"Μα γιατί αποχωρούν;"
"Ξέρετε,κάποιοι φοιτητές μας είναι εύθικτοι" προσπάθησε ο καθηγητής μας Ν.Χουρμουζιάδης να τις δικαιολογήσει.
"Ώστε λοιπόν υπάρχουν τοιούτοι φοιτηταί σήμερον!" έδειξε να εκπλήσσεται ή να παριστάνει πως αιφνιδιάστηκε ο ποιητής.

Πικάσο-Οικογένεια Σαλτιμπάγκων 1905

Τι άλλαξε λοιπόν μετά από 45 χρόνια;Η σεμνοτυφία μπορεί να έγινε λάγνα ξετσιπωσιά με ψευδώνυμα,όμως ο λόγος του ποιητή την ίδια και χειρότερη έρημο αντιμετωπίζει.

Ακολουθεί η ανάγνωση του ποιήματος από τον ίδιο τον Ποιητή

Σαλτιμπάγκοι στα πέριξ του Παρισιού

(από τη συλλογή Οκτάνα)

Ερασιτεχνική ηχογράφηση από τον Δημήτρη Καλοκύρη, στις 24/5/1973 (Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης).

Μάριος Πράσινος ο ζωγράφος φίλος του Camus και Gallimard

Στην αναφορά για το Camus στην Ελλάδα τον συναντήσαμε σαν συνταξιδιώτη του.Παραμένει άγνωστος.

Ο Μάριος Πράσινος γεννήθηκε το 1916 στην Κωνσταντινούπολη σε μια ελληνοϊταλική οικογένεια που είχε εγκατασταθεί από καιρό στην Τουρκία και αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία το 1922. Κάνει τις σπουδές του στο Παρίσι: στο Λύκειο Κοντορσέ, στη Σχολή Ανατολικών Γλωσσών και στη Σορβόννη.
Το 1940 επιστρέφοντας από τον πόλεμο, όπου είχε καταταγεί εθελοντής, απομακρύνεται από το σουρεαλισμό και ξεκινά μια περίοδο παραστατικής τέχνης. Το 1942 αρχίζει μια μακρά συνεργασία με τις εκδόσεις Gallimard ως εικονογράφος.
1958 : πρώτο ταξίδι στην Ελλάδα, όπου θα περάσει μερικoύς μήνες στις Σπέτσες. 
 Από το 1970, φιλοτεχνεί γλυπτά από πηλό, εκ των οποίων ορισμένα θα χυθούν σε μπρούντζο. Μεταξύ 1970 και 1981 δημιουργεί τα έργα ζωγραφικής με τίτλο « Τουρκικά τοπία ».
 Ο Μάριος Πράσινος πεθαίνει στις 23 Οκτωβρίου 1985.

κεφάλι γυναίκας-1944

πορτραίτο-1946

καφετιέρα-1949

κορίτσι-1957

γλυπτό,άτιτλο-1971