Μίκης παρών

 1 χρόνος

Μίκης

Τζιζ...

 Δεν αξίζει το κόπο να σχολιάσει κανείς τις γελοιότητες των "εορτασμών" της ανύπαρκτης ελευθερίας ενός προτεκτοράτου 200 χρόνων.

Παρόλο που αποφεύγω κάθε είδους επαφή με τη κούφια φλυαρία περί 1821 κλπ αναγκαστικά υφίσταμαι κάποιες απ'αυτές.Δε ξέρω αν έχω λάθος εντύπωση αλλά νομίζω ότι τον Μακρυγιάννη τον έχουν στη μαύρη λίστα.Καμία αναφορά σ'αυτό το θεμελιώδες κείμενο-μαρτυρία για τα πάθη του νεώτερου Ελληνισμού,ιδιαίτερα για το τι είδους "ελευθερία" απέκτησε η έρημη χώρα.Ο λόγος του ιδιαίτερα για την Βαυαροκρατία τους καίει γιατί είναι επίκαιρος αφού αυτή εγκατέστησε την αθλιότητα και τη διαφθορά των "εξουσιών" των "καστών" και των μηχανισμών που συνεχίζονται αδιάκοπα μέχρι σήμερα. 

Η Βαυαροκρατία (όπως και η Φραγκοκρατία) είναι οι περίοδοι της ιστορίας που μένουν σκόπιμα στο ημίφως και ελάχιστα αναφέρονται-παρόλο που οι συνέπειες και τα σημάδια τους υπάρχουν και σήμερα-,ενώ με μαεστρία όλα τα κακά αποδίδονται στη Τουρκοκρατία.

Μερικά βιβλία λοιπόν που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την Βαυαροκρατία και φωτίζουν την εποχή τους αλλά και τη δική μας.

         

Φλεβάρης

 

Χαρακτικό Σπύρος Βασιλείου "Μήνες"

Όταν η λήγουσα είναι μακρά και άλλες τέχνες

 Διαβάζω στο δυσεύρετο βιβλίο του Γιώργη Μουφλουζέλη ότι για τους στίχους του τραγουδιού 

"η προπαραλήγουσα ποτέ δεν περισπάται

όταν η λήγουσα είναι μακρά"

σχολιάστηκε και του έγινε παρατήρηση από "μορφωμένους" διότι κάνει δύο σε ένα τους κανόνες της γραμματικής και μάλιστα λάθος.

Ο Μουφλουζέλης λέει ότι δεν είναι δάσκαλος αλλά ένας ημια-αγράμματος μουσικάντης και είναι άλλος ο ρόλος και το νόημα του τραγουδιού.

Αυτό μου έφερε στο μυαλό τον συμπατριώτη του Θεόφιλο (ο Μουφλουζέλης τον πρόλαβε στη Μυτιλήνη) πού όταν του παρατήρησαν ότι έτσι όπως ζωγράφισε τα ψωμιά θα πέσουν, αυτός ταπεινά απάντησε ότι μόνο τα πραγματικά πέφτουν και όχι τα ζωγραφιστά.

Τελικά δεν είναι τυχαίο που κανένας Φιλόλογος δεν έγινε -εδώ ή έξω-μεγάλος συγγραφέας,αλλά όλοι είναι από μέτριοι και κάτω.

Η Τέχνη απαιτεί μέτρα και διαστάσεις πέραν της απτής πραγματικότητας και προπαντός της διδασκόμενης.

'Ενα τραγούδι κινέζικο

 

Αεράκι μεταφέρει τα σύννεφα

ψιλόβροχο πέφτει στη γη

Πέφτει πάνω σου και πάνω μου

καλύπτει τα πάντα σαν ποίηση...

Σκηνή

 Είναι μερικές σκηνές στο κινηματογράφο που πλησιάζουν την εικαστική τελειότητα. Αυτό συμβαίνει συχνότερα στις ασπρόμαυρες ταινίες ίσως επειδή είναι αναγκαστικά αφαιρετικές.

Ο Νίκος Κούνδουρος εκτός από σκηνοθέτης ήταν και ένας εξαιρετικός ζωγράφος. Και με τον φίλο του τον Μάνο Χατζιδάκι μας έδωσαν αυτό στη ταινία του 1959 "Το ποτάμι".

 

Γιάννης Πουλόπουλος 1941-2020

 Γεννήθηκε μες τη κατοχή,τον Ιούνιο του '41 στη Καρδαμύλη της Μάνης.Ορφάνεψε 5 χρονών από μάνα.Δούλεψε από μικρός μπογιατζής και οικοδόμος.Ήξερε το χάρισμα που είχε αλλά ήταν ο Μίκης που τον βοήθησε να ξεκινήσει και να κάνει τα πρώτα του βήματα.Είχε ήθος και ήταν σεμνός.Το κράτος και το παρακράτος επενέβησαν να ξεκόψει από το Μίκη που στη θέση του ανακάλυψε τον Καλογιάννη.

Μπορεί να έκανε τον πλέον εμπορικό δίσκο (Ο Δρόμος) ever στην ελληνική δισκογραφία, αλλά εγώ θεωρώ υπέροχο ολοκληρωμένο έργο τέχνης το δίσκο με ποιήματα του Λόρκα μουσική του Γλέζου,ενορχήστρωση του Μαμαγκάκη με τούς οποίους μέσα στη χούντα έκανε δίσκους με στίχους του Ρίτσου και του Νερούδα.

Μάης...κόπιασε Πρωτομαγιά...

Οδηγίες χρήσεως

Διαβάζω:

"..Το ψυχολογικό αποτύπωμα της κατάστασης αφορά κυρίως προβλήματα διαχείρισης των παιδιών και ενδοοικογενειακές συγκρούσεις..."

Γι'αυτό δίνουμε μερικές ιδέες που θα ήταν.... μια κάποια λύση 

Επίσης στις έρευνες καταγράφονται ως σημαντικά προβλήματα η κατάθλιψη, και εγώ προσθέτω επίσης -ως άλλου είδους χρόνιας νόσου-τους λίγους έστω από τους έγκλειστους που δεν έχουν τι να κάνουν και βγαίνουν και χειροκροτούν-ποιόν και γιατί δεν έμαθα ακόμη.

Γι'αυτούς προτείνεται από τους ειδικούς μια διαφορετική μορφή έκφρασης όπως η ακόλουθη, στο μπαλκόνι,στην πισίνα ή έστω στη μπανιέρα.

Ό,τι μπορεί η επιστήμη κάνει. 

Una Notte a Napoli

Για την Ιταλία

Ανακαλύψεις...

Κάνοντας μία ακόμη ανασκαφή,έπεσα πάνω σ' ένα υπέροχο τραγούδι του Μίκη που δεν το ήξερα."Ο ουρανός είναι κλειστός".
Γράφτηκε για την ταινία "Προδομένη αγάπη"του Ερρίκου Θαλασσινού που έγραψε και τους στίχους,με Γιώργο Φούντα,Τζένη Καρέζη,Δέσπω Διαμαντίδου,και πολλά άλλα παιδιά...
Το σενάριο βέβαια είναι γελοίο,αλλά όποια άποψη και να έχουμε για ΟΛΟΚΛΗΡΟ τον ελληνικό κιν/φο,θα πρέπει να του αναγνωρίσουμε το ρόλο του έστω και άτεχνου Χρονικογράφου άρα διασώστη εποχών.
Στην ταινία το τραγούδι ακούγεται σε δύο σκηνές.Στην πρώτη με τη φωνή του Μίκη ενώ ο Φούντας γρατζουνά ένα μπουζούκι στο σεληνόφως.Τη δεύτερη φορά που ακούγεται με την φωνή της Γιώτας Λύδια, ο Φούντας "χορεύει" και η Καρέζη μπεκρουλιάζει.
Σε σύγχρονη εκτέλεση βρήκα να το λέει ο Μητσιάς και η Γλυκερία και κανένας άλλος.
Θαυμάζω την άγνοια μου και παραθέτω το υλικό....εν σιωπή.

  

Νομιμότητα,φόβος και δειλία-Η Μπαλάντα ενός φιλήσυχου

"-Είδα πόσο σημαντικό εργαλείο για τον διανοούμενο ήταν η συνηθισμένη προστυχιά.

--Έμαθα ότι τον κόσμο πρέπει να τον χωρίζεις όχι σε καλούς και κακούς ανθρώπους,αλλά σε δειλούς και μη δειλούς.Το 95% των δειλών με την παραμικρή απειλή είναι ικανοί να διαπράξουν κάθε είδους προστυχιές που οδηγούν άλλους ανθρώπους στο θάνατο.

        Βαρλαάμ Σαλάμοφ(1907-1982)

από pitsirikos

“Εγώ κοιτάω τη δουλειά μου”

21 Δεκ, ’19 10:46 ΜΜ

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του μικροαστού είναι να είναι βέβαιος πως, αν αυτός “κοιτάει τη δουλειά του” και δεν ανακατευτεί σε αυτά που συμβαίνουν, θα την βγάλει καθαρή και το πρόβλημα δεν θα φτάσει ποτέ σε αυτόν.

Αυτή είναι μια βλακώδης σκέψη για όποιον μπορεί να αντιληφθεί πως ζει σε μια κοινωνία και στην κοινωνία υπάρχει αλληλεπίδραση, και όσα κάνουμε -ή δεν κάνουμε- έχουν συνέπειες σε όλους μας.

Διαβάζω τις δηλώσεις του Δημήτρη Ινδαρέ, μετά την πολύ αποκαλυπτική εμπειρία που είχε με τα όργανα του ελληνικού κράτους μέσα στο σπίτι του:

“Αυτό που θέλω να καταθέσω είναι ότι ανήκω σε μια κατηγορία πολιτών που απεχθανόμαστε, δυσκολευόμαστε με τη στράτευση στα όρια, στα μέτωπα τα πολεμικά, που πιστεύουμε στη μετριοπάθεια, τη λογική, τη νομιμότητα.”

Βασικά, ο κ. Ινδαρές θέλει να πει πως αυτός δεν ανακατεύεται αλλά το λέει πιο …κομψά.

Δεν ξέρω σε ποια λογική και σε ποια νομιμότητα αναφέρεται ο Δημήτρης Ινδαρές που ζει σε μια χώρα που χρεοκόπησε και κανείς δεν οδηγήθηκε στην Δικαιοσύνη.

Τι λογικό και νόμιμο υπάρχει σε αυτό;

Μάλιστα, ο Δημήτρης Ινδαρές δήλωσε πως έχει εμπιστοσύνη στην Δικαιοσύνη.

Λάθος του. Δεν θα έπρεπε. Αυτό τουλάχιστον θα έπρεπε να το έχει αντιληφθεί.

Διαπιστώνω πως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τίποτα και δεν μαθαίνουν με τίποτα.

“Να, εμείς θα κάτσουμε εδώ στη γωνιά μας, δεν θα ενοχλήσουμε κανέναν, δεν θα ανακατευτούμε πουθενά και θα ζήσουμε όμορφα.”

Δεν πάει έτσι.

Γιατί ξαφνικά βρίσκεσαι να ουρλιάζεις πίσω από την πόρτα του σπιτιού σου και δεν υπάρχει κανείς να σε βοηθήσει.

Γιατί και οι άλλοι έχουν τις ίδιες πεποιθήσεις με εσένα. Κοιτάνε κι αυτοί τη “ζωούλα” τους και τις “δουλίτσες” τους.

“Ήδη εμφανίζονται στοιχεία από τους γείτονες, από ανθρώπους που ζουν μαζί μας σε αυτή τη γειτονιά και γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει, γνωρίζουν μάλιστα και τις πεποιθήσεις μας” δήλωσε ο Δημήτρης Ινδαρές.

Η γειτονιά. Που γνωρίζει τις πεποιθήσεις της οικογένειας Ινδαρέ.

Γιατί και η “γειτονιά” είναι των ιδίων πεποιθήσεων.

Ναι, αλλά ας ενημερώσει κάποιος τον κ. Ινδαρέ πως ένα ακόμα πολύ βασικό χαρακτηριστικό των μικροαστών είναι ο φόβος.

“Πού να μπλέκεις τώρα;”

“Ευτυχώς που δεν έτυχε στο δικό μας σπίτι.”

“Γιατί, ο Ινδαρές, αν είχαν μπουκάρει οι αστυνομικοί στο δικό μου σπίτι, θα έπαιρνε θέση για να με βοηθήσει; Όχι! Τότε εγώ γιατί να πάρω; Για να μπλέξω;”

Σκέφτομαι πως μπορεί να πρέπει οι αστυνομικοί να μπουκάρουν κάθε μέρα στα σπίτια όλων των Ελλήνων και να τους πλακώνουν στο ξύλο, μπας και αποκτήσουν οι Έλληνες συνείδηση.

Αλλά δεν θα γίνει αυτό. Χώρια που μπορεί στους Έλληνες να τους αρέσει να τους δέρνουν. Δηλαδή, μπορεί μια μέρα να μην πάνε οι μπάτσοι να πλακώσουν τους Έλληνες στο ξύλο, και οι Έλληνες να αισθανθούν …πληγωμένοι.

Η Ελλάδα είναι το βασίλειο του μικροαστισμού. Και όλοι νομίζουν πως είναι επαναστάτες και προχωρημένοι.

Κρίμα που δεν υπάρχει ένας σκηνοθέτης να κάνει μια ταινία για τον μικροαστισμό των Ελλήνων· να γυρίσει το ελληνικό “American Beauty”.

Πάντως, ο κ. Ινδαρές δεν θα την γυρίσει αυτή την ταινία.

(Ο κ. Ινδαρές δήλωσε πως “Η δαιμονοποίηση της οικογένειάς μου είναι εξοργιστική”. Εν τω μεταξύ, όλες αυτές οι δηλώσεις έγιναν σε ένα από τα ΜΜΕ που δαιμονοποιούν τους πολίτες, όπως ο κ. Ινδαρές. Πάλι καλά, που δεν έκανε δηλώσεις στην εφημερίδα της Αστυνομίας που τον έδειρε.)

Γειά σου ρε Μάρκο,αυτό το μαντρί δε θ'αλλάξει ποτέ

Όσο θέλουν θα αρμέγουν,θα κουρεύουν,θα χασαπώνουν,θα πουλάνε οι μπιστικοί τους και οι τσοπαναραίοι....

Του Σωτήρος...

Μεταμορφώσεις

Γιάννης Σπάθας

Γιάννης Σπάθας 1950-2019.
Άλλο ένα αντίο

Ένας ακόμη Δροσουλίτης

Ο συνθέτης και μουσικολόγος Χριστόδουλος 

Χάλαρης, σπουδαίος ερευνητής της βυζαντινής 

μουσικής, έφυγε χθες σε ηλικία 72 ετών.

Η προσφορά του μεγάλη στην έρευνα για την αρχαία και βυζαντινή μουσική με εφόδια μια εξαιρετική παιδεία όχι μόνο μουσικολογική.

Οι "Δροσουλίτες" με στίχους-ποίηση του μεγάλου Νίκου Γκάτσου ένα πολυαγαπημένο μου έργο του που κατέγραψε δισκογραφικά τη βαθιά γνώση του.

Είσαι για ένα καρτούτσο;

από harddog

ΟΤΑΝ Ο ΑΡΗΣ ΣΚΙΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΙΑ ΧΕΙΜΩΝΤΑΤΙΚΗ ΝΥΧΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΥΦΛΟΥΖΕΛΗ, ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΡΡΙΦΘΗΚΕ...

Νύχτα άφεγγη, χειμωνιάτικη, και χιονόνερο. Διαβάτης στην έρημη Αθηνάς ανάμεσα από ελάχιστους που ξέμειναν και σπεύδουν για το σπιτικό τους. Σε λίγο θα ’χουν απομείνει μόνο τα λίγα κορίτσια τυλιγμένα στις ιμιτασιόν 
γούνες και τα μίνι, ακουμπισμένα στ’ απάγκιο των κλειστών καταστημάτων. Καβαντζάρησα το Μοναστηράκι και πήρα την ανηφόρα για Πλάκα. Τότε τον αντάμωσα...

Φορούσε ένα γκρι παλιοκαιρισμένο παλτό κι από μέσα σαν κάτι να ξεχώριζε. Το μπαγλαμαδάκι ήταν που ξεχώριζε. Μ’ αναγνώρισε:
- Είσαι για ένα καρτούτσο; Έχει ένα ταβερνάκι εδώ πιο κάτω.
- Είμαι…

Κατεβήκαμε τα σκαλιά μιας υπόγας και βρεθήκαμε σ’ ένα ταβερνείο που πουλούσε κάρβουνα και είχε τρία βαρέλια κρασί όλα κι όλα και τέσσερα τραπεζάκια σιδερένια, από κείνα τα παλιά… Κάποιοι ξέμπαρκοι κουτσόπιναν… Αράξαμε σ' ένα τραπέζι. Παράγγειλε φέτα με λάδι και ρίγανη κι ένα καρτούτσο ρετσίνα. Ήρθανε μαζί με μια λαδόκολλα για τραπεζομάντιλοκαι με μια ξερή «καλησπέρα» του καρβουνιάρη.

Άρχισε να μου μιλά. Γι εκείνη την λεγάμενη, την παστρικιά, από τη Λέσβο. Πώς την έβγαλε από τα μπουρδέλα και την έκαμε κυρά κι αρχόντισσα. Ποιος αυτός, που είχε λέει, γνωρίσει, κάμποσες ως τότε. Της έβαλε στεφάνι κι αυτή τον παράτησε αμανάτι στην ψυχρά και το παιδί τους και την κοπάνησε μ’ έναν άλλο η προκομμένη. Μολαταύτα, αυτός ακόμα την αγαπάει κι άμα γυρίσει είναι έτοιμος να τη συγχωρήσει. Δεν ματαπήγε, λέει, με γυναίκα γιατί δεν του ‘ρχονταν. Του ‘φτανε το παιδί που το μεγάλωσε και που ’γινε μια χαρά παιδί και χαίρεται που το βλέπει.

Σ’ όλη του τη ζωή υπήρξε απόλυτα άφραγκος κι ανελέητος στην.. παραφωνία. Έπιανε το φάλτσο στο δεκαμίλι. Απ όλο το σινάφι πάγαινε φουλ τον Πατσιφά, της «Λύρας» γιατί μ’ αυτόνανε είδε μια άσπρη μέρα. Είχε σε μεγάλη υπόληψη τον Μάρκο μιας κι η ζωή του είχε παρόμοιες κακοτοπιές μ’ εκείνου.

Από εβίβα σε εβίβα ψιλομεθύσαμε. Έβγαλε το μπαγλαμαδάκι από το παλτό και το ρίξαμε στο τραγούδι από το «Μωρή ξεμυαλισμένη» και το «Άσπρα μούρα μαύρα μούρα» ώς τα δικά του «Πού ’σουν μάγκα τον χειμώνα». Περασμένα μεσάνυχτα, τα μαζέψαμε. Για «καληνύχτα» μου πέταξε ένα «ίσα ρε μάγκα και σ’ άλλα με υγεία».

Την άλλη μέρα, όταν πρότεινα στην εφημερίδα μια συνέντευξη με τον Μουφλουζέλη, ο μαλάκας ο διευθυντής με αντιμετώπισε απαξιωτικά με ένα «ποιος είναι αυτός, δεν μας ενδιαφέρει».
Λέω τώρα εγώ: Τον διευθυντή δεν τον θυμάται σήμερα ούτε ο εγγονός του.

** Το κείμενο έχει αναρτηθεί, λίγο παλιότερα, στο σελίδα του Άρη Σκιαδόπουλου στο fb. Είναι το 51ο θέμα της σειράς «Μνήμη», ορισμένα από τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε τούτο το μπλογκ. Βρείτε τα εδώ.

Μηλίτσα

Μνήμη Μάνου Ελευθερίου

Ο Μάνος Ελευθερίου έφυγε από το μάταιο τούτο κόσμο,αφού μας δώρισε πολλά,κυρίως όμως τους στίχους-ποιήματα για ένα πλήθος από τα καλύτερα ελληνικά τραγούδια που γράφτηκαν από το '60 έως το '80.