Η προηγούμενη ανάρτηση για τον Fred Boissonnas ΕΔΩ
Ο Φρεντερίκ Μπουασονά (1858-1946) Ελβετός φωτογράφος,επισκέφθηκε πολλές φορές την Ελλάδα από το 1903 έως το 1930.Φωτογράφησε πάρα πολλές περιοχές καθώς και το Άγιον Ορος.
Υπάρχουν εκδόσεις του έργου του και στα ελληνικά.
και μια φωτο που διακρίνεται ο ίδιος ο Fred Boissonnas στην Υπάτη (πρώτος αριστερά) και την οφείλουμε στο ypati.wordpress.com
Διαβάστε, παρακαλώ, με προσοχή το μικρό κείμενο που ακολουθεί υπό τον τίτλο «ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ: Ενάμιση εκατομμύριο άνεργοι και ένα εκατομμύριο “αόρατοι” εργαζόμενοι των 400 ευρώ τον μήνα: το αποτέλεσμα της πρόσθεσης είναι καταθλιπτικό - αλλά και απολύτως διαφωτιστικό για την αγορά εργασίας στη χώρα μας.
• Η ελληνική εργασιακή ζούγκλα είναι μοναδική περίπτωση σε όλη την Ευρώπη: λόγω της τεράστιας ανεργίας, οι εργαζόμενοι έχουν γίνει αντικείμενο στυγνής εκμετάλλευσης - είναι χαρακτηριστικό ότι δύο στους τρεις μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα είναι πλέον “αόρατοι” εργαζόμενοι, χωρίς δικαιώματα και με αμοιβές πείνας.
• Είναι προφανές ότι η κατάσταση αυτή υπονομεύει τις προϋποθέσεις για την έξοδο από την κρίση - και δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή από την πολιτεία. Το πρόβλημα δεν είναι μόνον η μαύρη εργασία - αλλά και η νομιμοφανής εκμετάλλευση!».
Το κείμενο αυτό -πρωτοσέλιδο μικρό άρθρο ή σχόλιο- δεν δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη», ούτε στην «Αυγή», αλλά στα «ΝΕΑ», μάλιστα με υπογραφή «Τα ΝΕΑ». Εκφράζει δηλαδή την επίσημη θέση της εφημερίδας. Η οποίαεπικρίνει με σφοδρότητα τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που η ίδια με μανία και φανατισμό υποστήριξε.
Είναι να μένει κανείς με το στόμα ανοιχτό, εκτός κι αν είναι λωτοφάγος ήλοβοτομημένος.
Πρόκειται περί θράσους; περί υποκρισίας; αμοραλισμού; πονηρίας; όλων μαζί; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό. Κάποτε θα πρέπει να απαντηθεί. Και θα πρέπει να απαντηθεί από όλους εκείνους τους δημοσιογράφους που χρόνια τώρα υποστήριξαν όλες εκείνες τις πολιτικές που εξαθλίωσαν τον ελληνικό λαό.
Δημοσιογράφοι διακριτοί, και ορισμένοι επιφανείς, που ανέλαβαν την ευθύνη να «περάσουν» στον ελληνικό λαό μια πολιτική που χωρίς τη βοήθεια της πλειονότητας των ΜΜΕ δεν θα μπορούσε να περάσει ούτε με πραξικόπημα, ούτε με τη συνεπικουρία ξένου στρατεύματος κατοχής.
Οι δημοσιογράφοι που ανέλαβαν αυτόν τον ρόλο (σε μείζονα κλίμακα ήδη απ’ την εποχή Σημίτη) είναι τριών ειδών: οι αφ’ εαυτών τους ορμώμενοι εξ επιλογής και προαιρέσεως, οι υπήκοοι στα κελεύσματα του αφεντικού τους και οιτυχοδιώκτες, εκείνοι που επωφελούνται από πάσα κατάσταση. Και τα τρία είδη,χωρίςνα αποτελούν την πλειοψηφία του κλάδου, έκαναν, από θέσεις-κλειδιά, θόρυβο μεγατόνων, άσκησαν ιδεολογική τρομοκρατία, εξαπέλυσαν θηριώδη προπαγάνδα κι έκαναν ό,τι περνούσε απ’ το χέρι τους για να βάλουν οι Δυνατοί στο χέρι τους πάντες και τα πάντα οριστικώς και αμετακλήτως.
Στη χώραέγινε πόλεμος, η Ελλάδα υπέστη επίθεση εκ των έσω και απ’ έξω, με τους δημοσιογράφους αυτούς να ’ναι οι «αργυρές λόγχες» μιας πέμπτης φάλαγγας αργυρώνητων χρυσοκανθάρων χωρίς προηγούμενο.
Δεν άφησαν εργαζόμενη τάξη χωρίς να τη συκοφαντήσουν κατά συρροή, δεν άφησαν πολίτη χωρίς να προσπαθούν να τον τρομοκρατήσουνσυστηματικώς, μονίμως και επιμόνως, δεν άφησαν ψέμα χωρίς να το πουν, ώσπου να μη μείνει τίποτα όρθιο και η χώρα να σέρνεται σαν κυνηγημένο αγρίμιαπό δόκανο σε δόκανο και από χωσιά σε χωσιά.
Ο λαός, λαϊκιστής. Το κράτος (το δικό τους κράτος) άχρηστο, αλλά όποιος προσπαθούσε να το διορθώσει, κρατιστής. Να μην τα λέω, τα ξέρετε, «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένοι» εσείς, ασίκηδες και ξύπνιοι όσοι μπορούν ναβουτήξουν το Ελληνικό, να λεηλατήσουν τον ΟΤΕ και να φάνε τη ΔΕΗ.
Με τη βοήθεια αυτών των δημοσιογράφων πολιτικοί του ιδίου φυράματος κι απ’ τα δύο κόμματα του δικομματικού μονοκομματισμούκατασκεύασαν μια νέα χώρα -ένα προτεκτοράτο, μια «μικρή Κίνα»- κατά τιςπροδιαγραφές που το Βερολίνο (και η Ουάσινγκτον) έχουν θέσει για περιοχές και ζώνες στην Ευρώπη.
Πολλοί απ’ αυτούς τους δημοσιογράφους που μήδισαν κι αντί να υπηρετούν τον λαό, τη δημοκρατία και την πατρίδα (καθώς το Σύνταγμα και η δημοσιογραφική δεοντολογία επιτάσσουν) επέλεξαν να δουλωθούν στους Δυνατούς, το έκαναν για ιδεολογικούς λόγους (κατ’ αντίθεσιν προς άλλους που το έκαναν ευθύς εξαρχής για το χρυσίον). Είδαν όμως συν τω χρόνω, ηλίθιοι δεν είναι, ότι η ιδεολογία τους οδηγούσε, οδήγησε και οδηγεί στην καταστροφή (και των ίδιων, ενός τουλάχιστον μέρους απ’ αυτούς). Ομως, η καταστροφή των πεμπτοφαλαγγιτών, ποσώς. Αναλώσιμοι είναι κι άλλους τα αφεντικά θα βάλουν στο πόδι τους. Η ευθύνη τους όμως θα παραμείνει, για όσα έκαναν,
και η ευθύνη τους θα μεγεθυνθεί για όσα οι επίγονοί τους γενίτσαροι θα πράξουν, αν τους δοθεί η ευκαιρία.
Δεν ξέρω πώς κοιμούνται αυτοί οι «συνάδελφοι» τα βράδια. Υποθέτω μια χαρά, άλλωστε για αυτούς τα «κορόιδα» και «οι γραφικοί» είναι οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι (που επιπροσθέτως τους παίρνει κι αυτούς η μπάλα της ρετσινιάς του «αλήτη και του ρουφιάνου»)
.........
Το αποτέλεσμα. Δεν βλέπουν οι απολογητές του «εκσυγχρονισμού» και του νεοφιλελευθερισμού το αποτέλεσμα; Πόσο περισσότερο πρέπει να καταστραφεί η Ελλάδα; Πόσο περισσότερο πρέπει να ξεσχίσει τη δημοκρατία κι ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτήν η αστική τάξη διεθνώς, για να καταλάβουν ακόμα και οι αφομοιωμένοι σοσιαλδημοκράτες ότι η παγκοσμιοποιημένη οικονομία και η ομογενοποιημένη σκέψη παράγουν πλέον ακροδεξιά (θεσμική και κινηματική) παλινόρθωση;
Πόσος πόλεμος ακόμα, πόση καταστροφή του περιβάλλοντος; - με ποιο θεϊκό χρίσμα υδρολύουν οι Αμερικανοί τα χημικά της Συρίας μέσα στη μέση της Μεσογείου; Πόση φάρσα ακόμα; - να κυβερνούν στη Λιβύη, αντί του Καντάφι, 1.700 ένοπλες συμμορίες; - αυτό κατάφερε η εξαγωγή δημοκρατίας; αυτό και άλλα σαν αυτό υπερασπίσθηκαν όσοι υπερασπίζονται και την εισαγωγή της υπαγορευμένης λιτότητας στην Ελλάδα; για ποιους; για αυτούς πουαυτοκτονούν ή για αυτούς που φοροδιαφεύγουν (και βουτάνε κι επιπλέον πόρους, ενέργεια και ανθρώπους;). Ως πότε
αυτή η δημοσιογραφία, που τα υποστήριξε όλα αυτά, θα κάνει ότι δεν τα βλέπει και θα νομίζει ότι δεν την βλέπουν;......
Οι ποιητές πεθαίνουνε, η ποίηση ζει (αν και όχι κατ’ ανάγκη η δική τους)
Επί μισό αιώνα εξέδιδε τις ποιητικές του συλλογές ο Πατρινός ποιητής Τάσος Ξανάλατος που πέθανε πρόσφατα σε ηλικία 93 ετών. Ο θάνατός του δεν αποτέλεσε είδηση για τα «μεγάλα» ΜΜΕ καθώς οι περισσότεροι δεν ξέραμε καν αν ζούσε, αν υπήρξε ποτέ. Είδηση όμως είναι ότι ούτε ένα ποίημα του δεν μπορούμε να βρούμε στο Διαδίκτυο (τουλάχιστον εγώ δεν μπόρεσα), παρά μόνο τους τίτλους των συλλογών του που υπάρχουν σε διάφορες βιβλιοθήκες. (Έμαθα για το θάνατό του από την εφημερίδα Αυγή του Πύργου.)
Ωστόσο, όπως διαβάζουμε στη νεκρολογία της Ένωσης Λογοτεχνών Νοτιοδυτικής Ελλάδας (της οποίας ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη), με ημερομηνία 10 Ιουνίου 2014, ο Τάσος Ξανάλατος ήταν ποιητής με τη βούλα: είχε εκδώσει 18 ποιητικές συλλογές και ένα θεατρικό έργο, ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες, ενώ πολλές εφημερίδες, των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης και των Πατρών έχουν γράψει κολακευτικά λόγια για την ποίησή του.
Έφυγε αθόρυβα, όπως αθόρυβα έζησε τη φτωχική ζωή του, γράφει η νεκρολογία. «Δεν ευτύχησε να δημιουργήσει οικογένεια. Η ζωή τον επιφόρτισε να διατρέφει και να περιποιείται μέχρι το θάνατό τους δύο κατάκοιτες μεγαλύτερης ηλικίας αδελφές του, τελείως άπορος ο ίδιος».Με ενέργειες της Εταιρείας Λογοτεχνών τού εξασφαλίστηκε δωρεάν νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη σαν ανασφάλιστου λογοτέχνη. (Όχι όμως τιμητική σύνταξη.)
Κάποτε πολλοί Πατρινοί θα ήξεραν τον Ξανάλατο καθώς επί πολλά χρόνια δημοσιεύονταν στον τοπικό Τύπο ποιήματα, διηγήματα, άρθρα και κριτικές του. Η τελευταία ποιητική συλλογή του εκδόθηκε το 2013. Όλες οι συλλογές του εκδόθηκαν στην Πάτρα, με δαπάνες δικές του ή και φίλων του, μαθαίνουμε. Η νεκρολογία τον χαρακτηρίζει «παραδοσιακό» ποιητή (προφανώς όχι με την έννοια του ναϊφ, του λαϊκού).
Ρώτησα τον Βασίλη, έναν φίλο μου Πατρινό, ποιητή και πεζογράφο, αν τον ήξερε. Κάτι του έλεγε αόριστα το όνομα «Ξανάλατος», μάλλον ήταν παλαμικός, μου είπε. Όμως ο Βασίλης θυμόταν καλά το ποίημα του Καρυωτάκη «Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων» (από ταΝηπενθή που εκδόθηκαν το 1921, τη χρονιά που γεννήθηκε ο Ξανάλατος).
Ξεχασμένος λοιπόν ο Ξανάλατος. Ωστόσο, κάποιος μίλησε γι’ αυτόν και για όλους τους «άδοξους», τους μη δοξασμένους ποιητές... βάζοντας και τον εαυτό του μέσα.
Θα μπορούσε να έχει τίτλο "ο υπουργός των ληστρικών συμμοριών" αλλά το τίτλο των διεκδικούν πολλοί.
Του Γιάννη Βαρουφάκη
«Όλοι πρέπει να κρινόμαστε από το έργο μας και την αποτελεσματικότητά μας».
Αυτή δεν είναι η βασική αρχή της αξιολόγησης που με ενθουσιασμό προωθούν οι θιασώτες των μεταρρυθμίσεων στην χώρα μας;
Η αρχή αυτή δεν πρέπει να ισχύει για τους άρτι διορισθέντες υπουργούς, ιδίως για τους «τεχνοκράτες» που χειρίζονται τα πιο λεπτά και καίρια ζητήματα - όπως π.χ την διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος;
Στον πρόσφατο ανασχηματισμό υπουργός οικονομικών ανέλαβε ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης. Από όλες του τις ιδιότητες επιτρέψτε μου να εστιάσω σε δύο:
(Α) Εκείνη του Οικονομικού Σύμβουλου, και επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών, της τράπεζας Εurobank, την οποία κατείχε συνεχώς από το 2000 έως το 2014 - μια μακρά περίοδο που καλύπτει όλες της φάσεις της ελληνικής τραγωδίας: από την είσοδο μας στην Ευρωζώνη έως και την τετραετή εθνική μας μνημονιακή περιπέτεια.
(Β) Του συμβούλου του κ. Παπαδήμου κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του τελευταίου, τότε που σχεδιαζόταν το ΡSI και, δη, η ανακεφαλαιοποίηση της Εurobank, και των υπόλοιπων τραπεζών.
Στο άρθρο που ακολουθεί δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την ακολουθία των μακροοικονομικών αστοχιών του κ. Χαρδούβελη σε όλη αυτή την περίοδο.
Δεν θα αναφερθώ στην ένταξη του στην περί τον κ. Σημίτη ομάδα των οικονομολόγων που, το 2000, θεωρούσαν ότι η Ευρωζώνη είχε δομηθεί σωστά, που μας μιλούσαν για την επερχόμενη «σύγκλιση», που αρνούνταν ότι το 2008 θα σηματοδοτούσε Κρίση του Ευρώ, που το 2ο1ο υποστήριζαν ότι το Μνημόνιο Νο.1 ήταν μια καλή συμφωνία, που προέβλεπαν ανάπτυξη από τις αρχές του... 2012, που επιχειρηματολογούσαν ότι η αναδιάρθρωση του χρέους ήταν και ανεπιθύμητη και αχρείαστη, που το 2012 εκθείαζαν την... αναδιάρθρωση του χρέους (ισχυριζόμενοι ότι το χρέος κατέστη βιώσιμο) κ.ο.κ. Όχι, σήμερα θα εστιάσω αποκλειστικά στην τράπεζα την οποία συμβούλευε έως την προηγούμενη εβδομάδα από την σημαντική, και αδρά αμειβόμενη, θέση του επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών που στόχο είχε να συμβουλεύει το ΔΣ της Εurobank ώστε τα μέλη του, και ο Διευθύνων Σύμβουλος, να αποφεύγουν τις κακοτοπιές.
Πόσο καλά έκανε την δουλειά αυτή ο σημερινός υπουργός οικονομικών, την οποία του εμπιστεύτηκε η διοίκηση της Εurobank; Αυτό που είναι γνωστό τοις πάσι είναι ότι η Εurobank όχι μόνο πτώχευσε αλλά και ότι, από τις τέσσερις «συστημικές» τράπεζες, η πτώχευση της ήταν η πιο ηχηρή, η εντυπωσιακότερη και η «βαθύτερη». Ερώτημα: Ο κ. Χαρδούβελης, ως επικεφαλής του τμήματος Οικονομικών Μελετών, είχε προειδοποιήσει την διοίκηση της Εurobank ότι όδευαν ολοταχώς προς τα βράχια; Από τα δημοσιευμένα κείμενα του, κάτι τέτοιο δεν προκύπτει. Το αντίθετο μάλιστα: Διέπονταν από υπεραισιόδοξες προβλέψεις τόσο για την πορεία της τράπεζας όσο και για τον τραπεζικό κλάδο συνολικά.
Βέβαια, μπορεί κάποιος να πει, με μια δόση λογικής, ότι ο Οικονομικός Σύμβουλος μιας μεγάλης τράπεζας που κινδυνεύει με πτώχευση, δεν δικαιούται να πει την αλήθεια δημοσίως, καθώς κάτι τέτοιο θα έσπερνε τον πανικό και θα έφερνε την άμεση κατάρρευση της τράπεζας. Σωστά. Σε αυτή την περίπτωση, θα περίμενε κανείς από τον κ. Χαρδούβελη να έχει στείλει, εμπιστευτικά, το ένα προειδοποιητικό μήνυμα μετά το άλλο, στο ΔΣ και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Εurobank - προειδοποιώντας τους για το Μνημόνιο 1, για το κούρεμα (ΡSΙ) του 2012, για την «επαναγορά χρέους» που ακολούθησε, για το πραγματικό μέγεθος της ύφεσης (και των μη εξυπηρετούμενων δανείων) που θα έπληττε την τράπεζα κλπ.
Το έκανε αυτό; Τώρα που ο κ. Χαρδούβελης έχει προαχθεί σε υπουργό οικονομικών της χώρας, καλό θα ήταν να απαντούσε σε αυτό το καίριο ερώτημα. Δεν είπαμε ότι όλοι πρέπει να αξιολογούμαστε; Μπορεί ο νέος υπουργός οικονομικών της χώρας, σε μια τόσο κρίσιμη καμπή για την Ελλάδα, να αποτελεί εξαίρεση; Όσο περιμένουμε για απαντήσεις, από τον κ. Χαρδούβελη ή την Εurobank, ας ρίξουμε μια ματιά σε αυτά που γνωρίζουμε για την Εurobank, την οποία ο κ. Χαρδούβελης συμβούλευε έως τόσο πρόσφατα:
Το 2013, το ελληνικό κράτος, μέσω του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, επένδυσε €5,8 δις στην Εurobank, καταβάλλοντος €1,54 για κάθε μετοχή και αποκτώντας έτσι το 95% της τράπεζας. Επιπλέον, το κράτος αγόρασε επιπλέον προνομιούχες μετοχές αξίας €1,25 δισ. Το κράτος παρέδωσε την Ρostbank στην Εurobank αφού πρώτα ξόδεψε €4,ο6 δις ώστε να καλύψει το «κενό χρηματοδότησης» της Ρostbank αλλά και ακόμη «55ο εκ. για την ανακεφαλαιοποίησή της.
Βοήθησε την Εurobank να απορροφήσει την διεφθαρμένη, πτωχευμένη Ρroton Bank δωρίζοντας στην Εurobank €760 εκ. για να καλύψει το «κενό χρηματοδότησης» της Ρroton, και επί πλέον €550 εκ. νέων κεφαλαίων.
Δώρισε €/76ο εκ. στην Εurobank για την κάλυψη του «κενού χρηματοδότησης» της Αspis, απορροφώντας την.
Συνολικά, όσο ο κ. Χαρδούβελης τελούσε Οικονομικός Σύμβουλος της Εurobank, δηλαδή κορυφαίο στέλεχος, το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος παρέδωσε στη Εurobank το συνολικό ποσό των €13,3 δις το οποίο μεταφράζεται στο 7,3% του ΑΕΠ. Γιατί; Επειδή η Εurobank πτώχευσε και το ελληνικό δημόσιο αναγκάστηκε να την διασώσει. Θα περίμενε, όμως, κανείς ότι, έχοντας κάνει μια τέτοια τεράστια επένδυση, από το υστέρημα των πολιτών, το κράτος θα προσπαθούσε να διασφαλίσει την περιουσία του. Αντί για αυτό, μερικούς μήνες αργότερα, εκδόθηκαν νέες μετοχές της Εurobank. Όμως δεν επιτράπηκε στο κράτος να συμμετάσχει (μέσω του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) στην έκδοση των νέων μετοχών. Επιτράπηκε στους ιδιώτες να αγοράσουν αυτές τις νέες μετοχές με έκπτωση 8ο% (πληρώνοντας το εξευτελιστικό ποσό των 31 λεπτών ανά μετοχή, ενώ το κράτος είχε ξοδέψει €1,54 ανά μετοχή) εντός λίγων μόνων μηνών.
Η τιμή αυτή δεν ήταν μόνο πολύ χαμηλότερη από την τιμή που είχε καταβάλει το κράτος λίγους μήνες πριν, αλλά ήταν και χαμηλότερη από την αξία της μετοχής στο Χρηματιστήριο Αθηνών κατά τη στιγμή της έκδοσης των νέων μετοχών. Για να καλύψει τα νώτα της, η κυβέρνηση νομοθέτησε την εσαεί ασυλία για τα μέλη του ΔΣ του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από την κατηγορία ότι ενήργησε εναντίον των συμφερόντων του δημοσίου απέχοντας από την συγκεκριμένη έκδοση νέων μετοχών.
Ως αποτέλεσμα της νέας έκδοσης μετοχών, οι ιδιώτες επενδυτές (συμπεριλαμβανομένων αρκετών hedge funds) πλήρωσαν €2,86 δις και απέκτησαν το 65% μίας τράπεζας για την οποία το ελληνικό κράτος είχε μόλις ξοδέψει €13,3 δις. Έτσι η συμμετοχή του κράτους στην Εurobank μειώθηκε στο 35% του μετοχικού κεφαλαίου, μειώνοντας την αξία των μετοχών του δημοσίου σε μόλις €2 δις.
Περιληπτικά, το κράτος διέσωσε την Εurobank με κόστος τουλάχιστον €13,3 δις για να λάβει το 95% της τράπεζας αλλά, λίγους μήνες αργότερα, παρέδωσε τα κλειδιά της τράπεζας σε ιδιώτες θυσιάζοντας το 65% που κατείχε μειώνοντας την περιουσία του στην Εurobank στα €2 δις.
Δύο ερωτήματα προκύπτουν, όσον αφορά τον νέο υπουργό οικονομικών και, έως πρότινος, στέλεχος και Οικονομικό Σύμβουλο της Εurobank: Aπό το σημερινό του μετερίζι, του υπουργού οικονομικών, πως βλέπει την «άνεση» με την οποία το πτωχευμένο δημόσιο χάρισε στους ιδιώτες €11,3 δις μέσα σε μερικές εβδομάδες;
Ως στέλεχος της Εurobank, φαντάζομαι ότι η συμβουλή του στο ΔΣ της θα ήταν: «Είμασταν τυχεροί που το κράτος δεν μας απέλυσε, δεδομένου ότι η τράπεζα μας πτώχευσε υπό την δική μας διοίκηση, και διέσωσε την τράπεζα. Και είμαστε διπλά τυχεροί τώρα που μας χάρισε την μερίδα του λέοντος των χρημάτων της διάσωσης, απεμπολώντας την θέση του ως κύριος μέτοχος.»
Ως υπουργός οικονομικών, όμως, τι σκέφτεται; Είτε θεωρεί πως το ξεπούλημα των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας δεν αποτελεί πρόβλημα, οπότε δεν δικαιούται να είναι υπουργός οικονομικών, υπεύθυνος για το δημόσιο συμφέρον. Είτε θεωρεί ότι η μη συμμετοχή του δημοσίου στην πρόσφατη αύξηση μετοχικού κεφαλαίου ήταν απαράδεκτη, από την σκοπιά του δημόσιου συμφέροντος, οπότε πρέπει να παραδεχθεί ότι, ως Οικονομικός Σύμβουλος της Εurobank, έπραττε εναντίον των συμφερόντων του κράτους που σήμερα υποτίθεται ότι υπηρετεί. Τέλος, καλό θα ήταν να απαντήσει και σε ένα τελευταίο ερώτημα ο κ. Χαρδούβελης:
Πως συγκεράζεται, στην σφαίρα της ηθικής αλλά και της νομιμότητας, το να ήταν σύμβουλος του πρωθυπουργού Παπαδήμου όταν σχεδιαζόταν η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και, την ίδια ακριβώς περίοδο, να είναι σύμβουλος μιας από τις τράπεζες που επωφελήθηκε σκανδαλωδώς από αυτή την ανακεφαλαιοποίηση;
Από όσο ξέρω, σε όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου, μια τέτοια «σύγκρουση συμφερόντων» θα οδηγούσε τραπεζικό στέλεχος στο ακροατήριο δικαστηρίου, αντί για την θέση του... υπουργού οικονομικών.
Ο τίτλος μοιάζει λογοπαίγνιο.όμως δεν είναι.Αντίθετα είναι ιδιαίτερα ακριβής.
Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Έχω πει και παλιότερα την άποψη μου για τους πεζογράφους της γενιάς του '30.Μέτριοι και με το ζόρι.Τέλος πάντων πριν κάποια χρόνια διάβαζα τα διηγήματα του Καραγάτση στη συλλογή "Ιστορίες αμαρτίας και αγιοσύνης"
Εκεί υπάρχει το διήγημα με τίτλο "Βασιλική".Εν συντομία μια αλκοολική ηλικιωμένη που ήταν σε χαρέμι Τούρκου συναντάει τον νεανικό της έρωτα....
Καραγάτση το παράκανες είπα και προχώρησα όσο άντεχα αυτόν τον πολυαγαπημένο γαργαλιστή του μικροαστισμού.
Πριν λίγες μέρες διάβαζα κάποιες μελέτες πάνω στη Λαϊκή Τέχνη.
Μια εξ αυτών με τίτλο "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΑ-ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ"και το λαϊκό Πορτραίτο της ορθόδοξης γυναίκας του Αλή-Πασά.
Αναφέρει μεταξύ άλλων:
....Το χωριό Βασιλική βρίσκεται μεταξύ Τρικάλων και Καλαμπάκας....Στη μέση του χωριού βρίσκεται η τρίκλιτη βασιλική του Αγίου Νικολάου χτισμένη ισοδομικά με αλάξευτες πέτρες.....Πάνω από τη νότια θύρα σκαλισμένη επιγραφή με το ιστορικό της εκκλησίας..."....ΔΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΣΗΣ ΒΟΪΒΟΝΤΑΣ......ΕΝ ΕΤΕΙ ΑΩΙΗ 1818 ΜΑΙΟΥ ΙΒ 12"
Στον ανατολικό τοίχο,ψηλά πάνω από την αψίδα της προσκομιδής η Βασιλική εντοιχίζει το λιθανάγλυφο πορτραίτο της,έργο λαϊκού τεχνίτη.Είναι σε υπόλευκη πέτρα 92 Χ 54 εκατοστά.Στο χέρι κρατάει κλαδί ως σύμβολο οσιότητας κατά τη ντόπια παράδοση,σύμβολο φιλαρέσκειας (ή ευγονίας?) κατά τα λαϊκά μοτίβα.
"Βασιλική αυθέντισα Βοϊβόντα" είναι η περίφημη κυρά Βασιλική,η μικροπαντρεμένη γυναίκα του Αλή-Πασά.Η αρχοντοπούλα της Πλησιβίτσας,12 χρονών κοριτσάκι το 1805 πάει να παρακαλέσει το πασά για το πατέρα της Κίτσο Κονταξή.Ο εξηντάρης Αλή-Πασάς την κράτησε στο χαρέμι του και μετά τρία χρόνια την παντρεύτηκε παρά τις αντιδράσεις της πρώτης γυναίκας του Εμινέ.
Το 1818 που χτίζει την εκκλησία η κυρα-Βασιλική βρίσκεται στο απόγειο της δόξας της και δύναμης της πάνω στο πασά.
Πτώση και θάνατος του Αλή-Πασά.Η Βασιλική από τα Γιάννενα στη Πόλη.Οι αρχές την διώχνουν. Μετά Μεσολόγγι.Στο τέλος καταλήγει στο Αιτωλικό,πάμφτωχη και πρόωρα γερασμένη.Η δυνατή αυτή γυναίκα καταφεύγει για παρηγοριά στο ποτό.Πίνει συνέχεια.Πεθαίνει το 1835 μόλις 42 ετών μέσα στην αθλιότητα....
Η κυρά-Βασιλική μένει όπως την αποτύπωσε ο λαϊκός τεχνίτης.Νέα, στητή,γεμάτη δύναμη και αισιοδοξία να κρατάει πάντα το χλωρό κλαδί της οσιότητας.
Τα υπόλοιπα είναι οι γραφές του Καραγάτση που ίσως τον αδίκησα,αφού η πραγματικότητα ξεπερνάει ακόμη και τη δική του φαντασία.
Ο "ευεργέτης" Γιάννης Λάτσης γεννήθηκε το 1910 στο Κατάκολο της Ηλείας κι ήταν γιος ενός φτωχού ψαρά.
Στη διάρκεια της κατοχής υπήρξε συνεργάτης των κατακτητών. Μαυραγορίτης και δοσίλογος και αργότερα εθνικόφρων και αντικομμουνιστής.
"Και κει που έβγαλε τα πολλά λεφτά είναι ότι επειδή είχε γίνει ο πόλεμος του 40,οι αποθήκες του Α.Σ.Ο από τον Πύργο, Αμαλιάδα, Γαστούνη, Λεχαινά, Ανδραβίδα μέχρι την Κόρινθο που όλες ήταν κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής, εξαιτίας του πολέμου,είχαν σταφίδα που δεν είχε εξαχθεί. Κι έπαιρνε ο Λάτσης γύρω στα 10-15 βαγόνια, κάθε τόσο, σταφίδα και την μετέφερε, δικαιολογία τάχα για τα στρατεύματα κατοχής, στην Αθήνα και την πούλαγε με τους Ιταλούς."
Μετά την απελευθέρωση πέρασε από δικαστήριο δοσιλόγων, το οποίο όμως τον αθώωσε.
Οι δίκες των δοσιλόγων της κατοχής ήταν δίκες-παρωδία. Οι υπόδικοι δοσίλογοι συνεργάζονται με γνωστούς Αθηναίους δικηγόρους της εποχής. Καταθέτουν κι ως μάρτυρες υπεράσπισης, εναλλάξ ο ένας στη δίκη του άλλου, απαλλάσσοντας πάντα με τις καταθέσεις τους τον εκάστοτε κατηγορούμενο.
Στο τέλος, όλοι σχεδόν αθωώθηκαν και τα δικαστικά έξοδα χρεώθηκαν στο ελληνικό Δημόσιο.
Από τις αποφάσεις του Ειδικού Δικαστηρίου Δοσιλόγων μόνο το 2 με 3% είναι καταδικαστικές.
•Το 1972 ο Γ.Λάτσης αγόρασε 1770 στρέμματα στην Ελευσίνα και κατασκεύασε τα διυλιστήρια της Πετρόλα. Η γη των Ελευσινίων Μυστηρίων καταδικάζεται στην μόλυνση και την καταστροφή που έφερε η εκβιομηχάνιση της.
•Σύμφωνα με δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας (για το οποίο η εφημερίδα δικαιώθηκε) κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1974,με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Λάτσης με τα δεξαμενόπλοια του τροφοδότησε με πετρέλαιο την Τουρκία.
•την 1 Σεπτεμβρίου 1992,έγινε έκρηξη στην Πετρόλα,όταν έσπασε σωλήνας των εγκαταστάσεων διύλισης και 15 εργάτες εξαερώθηκαν. Αθώοι οι 2 μοναδικοί κατηγορούμενοι.
•Τι και αν το Συμβούλιο της Επικράτειας έχει κρίνει παράνομη την ανέγερση του Mall στο Μαρούσι της Lamda Development (συμφερόντων Λάτση). Με ένα νομικό τέχνασμα, το αυθαίρετο βαφτίζεται Στρατηγική Επένδυση. Ούτε 1 ευρώ πρόστιμο.
•Όταν οι ξένες τράπεζες(Gredit Agricole,Societe General,BCP) αποχώρησαν απο την Ελλάδα, υποχρεώθηκαν να καταβάλλουν 4 δις ευρώ στις ανακεφαλαιοποιήσεις των χρεοκοπημένων τραπεζών που άφηναν. Ο Λάτσης εγκαταλείπει την Eurobank καταβάλλοντας το αστρονομικό ποσό των 0 ευρώ.Όχι μόνο δεν κατέβαλλε τα 2,5 δις που όφειλε στην Eurobank ,αλλά απέκτησε και το 11% της εθνικής.
Το αφεντικό τρελάθηκε δώρο και το Ελληνικό .
•Το Μάρτη του 2014, η κυβέρνηση του Σαμαρά χαρίζει χρέη 660 εκατομύρια στο Βαρδή Βαρδινογιάννη (άλλος ευεργέτης) και 220 εκατομύρια στο Σπύρο Λάτση. Τα υπόλοιπα χρέη και πρόστιμα είχαν ήδη διαγραφεί με νομοσχέδιο του 2013.
•Κι επειδή οι ιθαγενείς πρέπει να θυμούνται το όνομα των "ευεργετών" τους,ώστε να ευεργετούνται κι αυτοί από τους ιθαγενείς, από το 2012 η πρώην θαλαμηγός του Λάτση "Νεράιδα" γίνεται πλωτό μουσείο.
Ο αγορητής του ΚΚΕ Νίκος Καραθανασόπουλος λέει στη βουλή:"Ποιά δωρεά; Εδώ πάνε να κλέψουν το Δημόσιο για να οικονομήσουν,γιατί το μουσείο αυτό ανήκει στο "κοινωφελές" Ίδρυμα του Λάτση και όχι στο ελληνικό Δημόσιο. Μάλιστα, είναι τόσο πατριωτικό αυτό το κοινωφελές Ίδρυμα ,που έχει την έδρα του στο Λίχτενσταιν!Είναι τόσο πατριωτικό που πρέπει να το χρηματοδοτήσουμε."
φώτο: Σπύρος Λάτσης με περιουσία 4,8 δις δολάρια (219η θέση στη λίστα με τους πλουσιότερους του πλανήτη)
Αφορμή μια επιθυμία από φίλη γι' αυτή τη ταινία.Αλλά και τα προβλήματα προβολής της προηγούμενης ταινίας Mediterraneo που θα απογοήτευσαν κάποιους.
Tο βιβλίο του Antonio Tabucchi ,μεταφέρθηκε στο σινεμά με πρωταγωνιστή
τον Μαρτσέλο Μαστρογιάννι,στον τελευταίο κιν/φικό του ρόλο.Η
καταπιεστική δικτατορία του Σαλαζάρ, η θύελλα του επερχόμενου ισπανικού
εμφυλίου, ο ιταλικός φασισμός στο βάθος.
Ο Περέιρα είναι ένας πρώην
δημοσιογράφος του αστυνομικού ρεπορτάζ στον όποιο έχουν εμπιστευτεί την
πολιτιστική σελίδα μιας μέτριας απογευματινής εφημερίδας, της "Λισμπόα".
Στο
πρόσωπο του Μοντέιρο Ρόσσι, ενός νεαρού ιταλικής καταγωγής, και της
αρραβωνιαστικιάς του Μάρτα, βρίσκει δύο παράξενους όσο και αταίριαστους
συνεργάτες. Μια συνεργασία που θα οδηγήσει στην ανατροπή της ζωής του
γέρου δημοσιογράφου, σε μια έντονη εσωτερική επίπονη συνειδητοποίηση
Ο Αντόνιο Ταμπούκι καταγγέλλει μνήμη, πολιτική και ηθική αναλγησία και αδιαφορία, καθημερινό και διαχρονικό φασισμό.
Για να τη δεχτεί το YT,το τραγούδι τέλους/τίτλων έπρεπε να σιγήσει γιατί ανήκει στη SONY!!!(όπως και ο ελληνικός εθνικός ύμνος άλλωστε)
ΣΗΜ. στη προηγούμενη ταινία Mediterraneo έκανα αλλαγή θέσης και ίσως μπορεί να προβληθεί.
Ας δοκιμάσουν οι ενδιαφερόμενοι και με ενημερώνουν,καθότι εγώ πάντα έχω πρόσβαση.
Ένα βιβλίο αναφοράς σε όλες τις βιβλιογραφίες για τον Άρη Βελουχιώτη.Εξαντλημένο εδώ και χρόνια,κατάφερα και το έχω.
Επιγραμματικά κάποιες πληροφορίες.
Ο μικρότερος αδερφός του Θανάση Κλάρα/Άρη Βελουχιώτη καταγράφει τη μνήμη από τα παιδικά χρόνια έως το 1945.
Η οικογένεια ευκατάστατη ο πατέρας δικηγόρος δημοκρατικός.Τα αδέρφια, ο μεγαλύτερος Περικλής,η δεύτερη Λιλή και ο μικρότερος Μπάμπης.Στηρίζουν τον Θανάση/Άρη στις προπολεμικές του διώξεις παρόλο που δεν συμμερίζονται τη κομματική του επιλογή.Το ίδιο και μεταπολεμικά που ο δικηγόρος Περικλής υπερασπίζεται πολλούς διωκόμενους αριστερούς.
Περιέχει πολλές παλιές οικογενειακές φωτογραφίες.
Δίνει και την προσωπική του μαρτυρία για όσα και ο ίδιος έζησε. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1983 δηλ.με μια απόσταση τουλάχιστον 40 χρόνων από τα γεγονότα και αυτό επιτρέπει αφενός την ψύχραιμη ματιά αφετέρου την κρίση της ορθότητας από ότι ακολούθησε μετά το 1945.
Το ονομάζει "αντιμυθιστόρημα" αφού ανατρέπει κάποιους σκόπιμα κατασκευασμένους μύθους-ψέματα.
Εξετάζει εξαντλητικά κρίσιμα θέματα και ερωτήματα όπως π.χ.Δήλωση κατ' εντολή,υπόθεση Μαραθέα,υπόθεση Ψαρρού,συνθήκες θανάτου του Άρη κ.λ.π. και τεκμηριώνει την άποψη του και με μαρτυρίες άλλων ζώντων.
Παρόλο που πέρασαν 30 χρόνια από την έκδοση του βιβλίου και η ιστοριογραφία έδωσε σημαντικό και εκτενές έργο όπως και μαρτυρίες,όλα τον επιβεβαιώνουν και τίποτα δεν τον διαψεύδει. Αποτελεί πηγή βέβαια και πολλές πληροφορίες του περιλαμβάνονται στη νεώτερη βιβλιογραφία. Είναι κάποιες όμως που εγώ συνάντησα πρώτη φορά παρόλο που με έχει απασχολήσει εκτενώς η περίοδος 1930-1950
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Παραδείγματα:
-Οι Σιάντος και Ιωαννίδης συνειδητά και εκ του πονηρού ποτέ δεν έδιναν γραπτές εντολές για να μπορούν να ρίχνουν σε άλλους τις ευθύνες.
-Όταν του παρήγγειλαν να κατεβεί στην Αθήνα και να τους συναντήσει,πριν τη συνάντηση είχαν ήδη συναντηθεί με τον περιβόητο Κρις Γουντχάουζ.
-Όταν ξαπόστειλαν οι ανωτέρω τον Άρη στη Πελοπ/σο για τους γνωστούς λόγους και κατ' επιθυμία των Εγγλέζων,του απαγόρεψαν τόσο στο πηγαιμό όσο και στην επιστροφή να περάσει από την Αθήνα με τους μαυροσκούφηδες της συνοδείας του.Μη ξεχνάμε ότι το ίδιο έκαναν το Δεκέμβρη του '44 που έστειλαν τον Άρη και τον Σαράφη στην....Ήπειρο.
Τους δύο αυτούς τους περιγράφει ως αμόρφωτους, μικρόνοους σε βαθμό ύποπτο,εξουσιομανείς, εμπαθείς συμπλεγματικούς και περίεργα ενδοτικούς στους Εγγλέζους(με κραυγαλέεςτις συμφωνίες στο Λίβανο,τη Καζέρτα,και τη Βάρκιζα),που και οι δύο υποσκάπτουν με κάθε τρόπο τη δύναμη που αποκτά στο λαό ο ΕΛΑΣ και ο Άρης.
Με τα ίδια κίνητρα πλέον της αχαριστίας, θα λειτουργήσει και ο Ζαχαριάδης μετά την επιστροφή του και το τρίο αυτό θα είναι οι ηθικοί αυτουργοί του θανάτου του Άρη,που ο αδερφός του θεωρεί ότι οφείλεται σε αυτοκτονία καθώς είχαν κλείσει όλοι οι δρόμοι.Ο μόνος που του έμενε ήταν η ανοιχτή καταγγελία της ηγεσίας για προδοσία του λαού και εκτέλεση εντολών ξένων,πράγμα που δεν ήθελε να κάνει γιατί θα προκαλούσε διχασμό στον κόσμο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ σε κρίσιμη στιγμή..
ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ
Παραθέτουμε τα περιεχόμενα του βιβλίου καθότι για κάποιους ίσως να έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον αφού το βιβλίο δεν βρίσκεται εύκολα.
update-Η σημαντική φωτ/φία από τον Κ.Μπαλάφα,των δυο αδερφιών στο βουνό,υπενθύμιση από Χάρη που ευχαριστούμε.
Το κείμενο αυτό -πρωτοσέλιδο μικρό άρθρο ή σχόλιο- δεν δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη», ούτε στην «Αυγή», αλλά στα «ΝΕΑ», μάλιστα με υπογραφή «Τα ΝΕΑ». Εκφράζει δηλαδή την επίσημη θέση της εφημερίδας. Η οποίαεπικρίνει με σφοδρότητα τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που η ίδια με μανία και φανατισμό υποστήριξε.
