Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί...


Όπου και να σας βρίσκει το κακό, αδελφοί,
όπου και να θολώνει ο νους σας,
μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό
και μνημονεύετε Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.
Η λαλιά που δεν ξέρει από ψέμα
θ' αναπαύσει το πρόσωπο του μαρτυρίου
με το λίγο βάμμα του γλαυκού στα χείλη.
                                                                                         (Άξιον Εστί)

4 σχόλια:

  1. Τους βλεπω ,τους συγκεκριμενους στιχους,γραμμενους,αλλα....πιο πολυ τους ''ακουω"....με την φωνη του πατερα μου ,Λυσιππε!! Ηταν απο τους αγαπημενους του!! Τι μου θυμισατε!! Φυσικα "εφυγε" απο το 2009!!
    Ομως , ηταν καθημερινη εικονα μεσα στο σπιτι.....ο μπαμπας να απαγγελλει,......ειχε και ενα ηχοχρωμα η φωνη του.....οτι πρεπει!! Λυσιππε,παντα καλα,σας ευχομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συναισθηματικά φορτισμένα τα λόγια σου μου έφεραν στο νου τις "αγαπημένες φωνές" του Καβάφη.
      Για σένα λοιπόν η ανάγνωση που μου αρέσει,αυτής της Λαμπέτη...

      https://www.youtube.com/watch?v=Y61jtZ8qHp8

      Διαγραφή
  2. Καλο μηνα για αυριο,και.....ευχαριστω θερμα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. «Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο
    και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι
    ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο
    και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν
    αεροβάτες
    το πώς περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας
    ένας Θεός μόνο το ξέρει.
    Φίλε μου όταν ανάβ’ η νύχτα την ηλεκτρική σου οδύνη
    βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται
    τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη
    που όλο παρακαλείς/ κι όλο δεν ανεβαίνει
    χρόνια και χρόνια/ εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

    Κι όμως του πόθου το όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
    κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
    τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησε
    κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
    δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή
    την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.

    Δώσε το χέρι σου – πριν συνταχτούν πουλιά
    στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
    πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
    η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
    Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
    κι ας μας λεν αεροβάτες
    φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
    σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
    χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδάμε!»
    (Ο. Ελύτης, απόσπασμα από το « Ήλιος ο πρώτος»)

    ΑπάντησηΔιαγραφή