Βιβλία-Ευγονικά ή καρναβαλικά ;

Ο εκφυλισμός είναι απόλυτος και μη αναστρέψιμος.
Ο Ορφέας και ο Διόνυσος δε μένουν πια εδώ.Δεν άντεξαν τις αμερικανιές των κωλοελλήνων

Αρχέγονες λατρείες,τελετές και έθιμα πέρασαν από παγανισμό,δωδεκάθεο,χριστιανισμό, έφτασαν  μέχρι την δεκαετία του '50 και έσβησαν.

Υπάρχουν βιβλία που κατέγραψαν και μελέτησαν σε βάθος αυτές τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης φύσης.Θα αναφέρουμε δύο,ίσως τα σημαντικότερα,αν και αρκετά παλιά.

Η παρούσα μελέτη του Θάνου Μούρραη-Βελλούδιου πραγματεύεται έθιμα φαλλικά, κατάλοιπα λατρείας του Διονύσου και της Δήμητρας, που επιβίωναν έως τη δεκαετία του '50 και μερικά επιβιώνουν έως τις μέρες μας, αναμειγνυόμενα με σύγχρονα λατρευτικά έθιμα της Ορθοδοξίας.
Ο Θάνος Βελλούδιος ταξίδεψε στα μέρη των εθίμων της Ευγονίας που περιγράφει με τους φίλους του που φωτογράφιζαν - τον Ανδρέα Εμπειρίκο, τον Σουηδό Φινν Στωλ και τον Χ. Γουίνσλω. Στο βιβλίο αυτό τυπώνονται 120 εξαιρετικές φωτογραφίες της δεκαετίας του '50 των Ανδρέα Εμπειρίκου, Φινν Στωλ, Χ. Γουίνσλω και Κατερίνας Κακούρη.
Τα κείμενα της Ευγονίας ακολουθούνται από δύο κείμενα για την ταφή και το βάπτισμα και τη σημαντικότατη μελέτη του για το Ζεϋμπέκικο, που συνοδεύεται από 20 φωτογραφίες μοναδικής έντασης και ομορφιάς.

Το 1963 ο Παναγής Λεκατσάς πρωτοδημοσίευσε τη μελέτη του «Έρως». Αμέσως άρχισε να επεξεργάζεται ξανά το θέμα του ετοιμάζοντας τη δεύτερη, συμπληρωμένη, έκδοση στη μορφή που δημοσιεύεται σήμερα

Μερικά από τα Περιεχόμενα

 Ορφική Θεοκοσμογονία
 Το Κοσμογονικό Αυγό και ο Φεγγαροθεός Έρως
Ανδρόγυνος Έρως, Ανδρόγυνος Πρωτάνθρωπος και Φεγγάρι
 Έρως Πρωτόγονος, Δημιουργός, Γέρος (και μερικά για το Φεγγαρικό Θείο Βρέφος)
 Φεγγάρι και Αναπαραγωγή
Ο Φεγγαροθεός στην Πρωτοσυζυγική Λειτουργία
 Η Φεγγαρική Φαλλολατρεία
Διόνυσος Χοιροψάλας. Η Λειτουργία του Φαλλικού Διονύσου
Η Φεγγαρική Λιθολατρεία
 Ο Φαλλικός Έρως

Εικονογράφηση
Ευρετήριο

Ήταν κάποτε μια χώρα που..

...τέτοιες μέρες "των απόκρεω" γελούσε και χόρευε...

Όχι..

"Ο,τι ρυθμό κι αν τραγουδώ
χορεύουν τσιφτετέλι.."

Απ' αυτή τη βυθισμένη έρημη χώρα,λόγω ημέρας οι χοροί ...

Τέλος εορταστικού προγράμματος

επίλογος και καλή ανάσταση

..κι άλλοι Φαρισσαίοι...στο μαγαζί τους

Ανακοίνωση ΕΤΕΡ

    Το πιο μνημονιακό πρόσωπό της έδειξε η διοίκηση του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος απολύοντας σήμερα το μεσημέρι και πριν το τριήμερο της Καθαρής Δευτέρας 6 εργαζόμενους (3 τεχνικούς και 3 δημοσιογράφους) από τον ραδιοσταθμό, σε σύνολο 34 εργαζομένων. Αφού δεν κατάφεραν να γονατίσουν όλους τους εργαζόμενους ώστε να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις με μειώσεις μισθών της τάξεως του 53%!!!, αφού απείλησαν και κατατρομοκράτησαν το προσωπικό του ραδιοσταθμού προσπαθώντας να ρίξουν στις πλάτες του την πρωτοφανή αποτυχία της διοίκησης του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος να έχει ισχυρό έρεισμα στην Ελληνική κοινωνία και να αποτελέσει την «άλλη» εκκλησιαστική φωνή, αφού απέρριψαν κάθε διάλογο με τα συνδικάτα των εργαζομένων για συναίνεση και λογικές λύσεις, τώρα απολύουν υλοποιώντας τα κόλπα της πιο στυγνής εργοδοσίας, κατά το πρότυπο . παραλιακής τακτικής ομίλου ΜΜΕ της οποίας θιασώτης και συνοδοιπόρος είναι στέλεχος του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Όλοι οι εργοδοτικοί κύκλοι που απεργάζονται την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την δημιουργία στρατιών δουλοπαροίκων με μισθούς αφρικανικής μπανανίας, όπου και αν ανήκουν, όποιοι και αν είναι, μπορούν να είναι σίγουροι ότι η ΕΤΕΡ θα βρίσκεται απέναντί τους σε καθολική και συνεχή αντίστασή.



Το μεγάλο έργο της Εκκλησίας της Ελλάδος τις δύσκολες ώρες που περνά ο τόπος μας έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τις μνημονιακές και συγκρουσιακές πρακτικές των διευθυντάδων του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος. Ο ρεβανσισμός και η μισαλλοδοξία των διοικούντων απέναντι στους εργαζόμενους που δεν γονατίζουν μπροστά στις απειλές και την τρομοκρατία, θα απαντηθεί από εμάς όπως πρέπει και με την διάρκεια που αρμόζει.


Καλούμε την διοίκηση του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανακαλέσει τις παράνομες απολύσεις των συναδέλφων μας.

Καλούμε την διοίκηση του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος να σταματήσει το κλίμα τρομοκρατίας και απειλών προς τους εργαζόμενους.

Καλούμε την διοίκηση του ραδιοσταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος σε δημόσιο διάλογο για την Τρίτη 19 Μαρτίου στις 15.00 στον ΟΜΕΔ.

Άλλως ο δρόμος της συνεχούς πάλης με όλες μας τις δυνάμεις για την ανάκληση όλων των απολύσεων των συναδέλφων μας είναι μονόδρομος και συνεχής.
Καλή Σαρακοστή και καλή Ανάσταση.

left.gr

Οι δημοσιογράφοι ανακαλύπτουν το νεοναζισμό

ΑΡΓΥΡΏΝΗΤΟΙ ΦΑΦΛΑΤΑΔΕΣ,ΝΤΕΝΕΚΕΔΕΣ  ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΚΑΙ ΤΣΑΝΑΚΟΓΛΥΦΤΕΣ
ΚΕΛΑΗΔΟΥΝ ΚΑΙ ΛΕΝΕ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από http://galaxyarchis.wordpress.com/

Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, το Μορφωτικό Ίδρυμα της ΕΣΗΕΑ οργάνωσε ημερίδα για το νεοναζισμό και τα ΜΜΕ την περασμένη Τετάρτη. Ας είναι. Από μόνη της η κίνηση είναι ενθαρρυντική. Ειδικά, αφού στην ημερίδα συμμετείχε αρκετός κόσμος και μεταξύ των ομιλητών υπήρχαν ηχηρά ονόματα από όλους τους χώρους. Ωστόσο, πολύ φοβάμαι ότι εκείνο το βράδυ της Τετάρτης μόλις που ξύσαμε την επιφάνεια του προβλήματος και για μία ακόμη φορά επιβλήθηκε η τακτική της «προστασίας της δημοσιογραφικής οικογένειας». Μερικά συμπεράσματα από την εκδήλωση της ΕΣΗΕΑ (περισσότερα στοιχεία γι’ αυτήν, εδώ).

Αλλά πριν από αυτό, μία μικρή γενική αξιολόγηση της ημερίδας. Όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα, οι χρόνοι των εισηγήσεων δεν τηρήθηκαν με αποτέλεσμα και οι ομιλίες της «έδρας» να κρατήσουν πολύ (σχεδόν τέσσερις ώρες) και αντί να αναπτυχθεί διάλογος με το κοινό, στριμώχτηκαν τρεις-τέσσερις παρεμβάσεις/ερωτήσεις με μεγάλη βιασύνη στις 10 το βράδυ. Από την άλλη οι ομιλητές ήταν αρκετοί, γνωστοί, αξιόλογοι και με ποικιλία στις προσεγγίσεις και τις οπτικές τους. Ωστόσο, αν και το ζήτημα ήταν η σχέση των ΜΜΕ με το φαινόμενο του νεοναζισμού, τελικά ακούσαμε πολύ περισσότερα πράγματα για το δεύτερο παρά για τα πρώτα. Ήταν πολύ χαρακτηριστική η προσπάθεια να μην ακουστούν ονόματα δημοσιογράφων που άμεσα ή έμμεσα έχουν βοηθήσει στην προβολή της Χρυσής Αυγής, παρόλο που οι ομιλητές αναφέρθηκαν σε πολυάριθμα παραδείγματα. Κατά την άποψή μου, το μεγαλύτερο πρόβλημα της ημερίδας αυτής ήταν ότι το περιεχόμενό της ήταν ετεροχρονισμένο. Δεν είναι μόνο ότι άργησε δύο χρόνια να γίνει. Είναι ότι και τα περισσότερα από όσα ακούστηκαν, είχαν εφαρμογή δύο χρόνια πριν. Όχι σήμερα…

Αναλυτικότερα και χωρίς σειρά σημαντικότητας:

• Η πρώτη εισήγηση της ημερίδας ήταν εκείνη της Λιάνας Κανέλλη και αποτέλεσε το χειρότερο δυνατό ξεκίνημα. Για 40 λεπτά η Κανέλη μιλούσε για το «Εγώ» της και με το «Εγώ» της. Χωρίς κανένα σοβαρό ειρμό και με θεαματικά νοηματικά άλματα, από αυτά που μας συνηθίζει, εκείνο που έβγαινε αβίαστα ως συμπέρασμα είναι ότι το πιο σημαντικό -αν όχι το μοναδικό- θύμα της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα ήταν η ίδια, με το περίφημο χαστούκι on-air στον ΑΝΤ1 από τον Κασιδιάρη. Αυτό όμως θα ήταν πταίσμα, αν η Λιάνα Κανέλη δεν εκφραζόταν με τόση απαξίωση για τις αντιφασιστικές -πλην ΚΚΕ- συλλογικότητες. Αποκορύφωμα της άθλιας εισήγησής της, η υπεράσπιση του δήμαρχου της Αθήνας, Γιώργου Καμίνη, ο οποίος δήλωσε ρητά πολύ πρόσφατα σε συνέντευξή του ότι ήταν αυτός που «έδιωξε τους καταληψίες και τους (λαθρο)μετανάστες από το Κέντρο». Η Κανέλλη έκλεισε το μακρόσυρτο παραλήρημα της, χαρακτηρίζοντας «κουκουλοφόρους φασίστες» τους αναρχικούς που έκαναν παρέμβαση με συνθήματα σε ομιλία του Καμίνη στο LSE. Αφού ταύτισε αντιφασίστες με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, χειροκροτήθηκε από είκοσι δικούς της του ακροατηρίου. Αμέσως μετά, και χωρίς καν να μείνει να ακούσει έστω και μία ακόμη εισήγηση, σηκώθηκε κι έφυγε από την αίθουσα – μαζί με τους είκοσι χειροκροτητές της (Σημείωση: έχασα τα πρώτα δέκα λεπτά της ομιλίας της οπότε μπορεί να εξήγησε τους λόγους για τους οποίους θα αποχωρούσε αμέσως μετά. Προσωπική άποψη: αν δεν μπορούσε να μείνει, ας μην μιλούσε καθόλου).
• Δυστυχώς, οι περισσότερες εισηγήσεις δεν άγγιζαν καν το θέμα της σχέσης των ΜΜΕ με την άνοδο του Νεοναζισμού. Αρκούνταν σε διαπιστώσεις, που έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και μερικά χρόνια, γενικότερα για το φαινόμενο του Νεοναζισμού στην Ελλάδα. Ξεχώριζαν μόνο οι παρεμβάσεις του Νίκου Ξυδάκη, της «Καθημερινής», ο οποίος όμως απέτυχε (ή έστω δίστασε) να συνδέσει τις δομές του Κράτους με τη Χρυσή Αυγή. Του Στρατή Μπουρνάζου, των «Ενθεμάτων» της «Αυγής», ο οποίος ήταν και ο μόνος που μίλησε για το θέμα της ημερίδας στην ουσία, φέρνοντας απτά παραδείγματα της λειτουργίας των ΜΜΕ. Του Τάσου Κωστόπουλου, των «Ιών», ο οποίος υπήρξε ο πλέον πύρινος αν και πρακτικά αναπαρήγαγε το περιεχόμενο του βιβλίου «Η Μαύρη Βίβλος της Χρυσής Αυγής», του συναδέλφου του Δημήτρη Ψαρρά. Και τέλος του Στέλιου Κούλογλου. Στέκομαι ειδικά στον Κούλογλου, ο οποίος έδωσε και πέντε προτάσεις καθαρές για τα επόμενα βήματα. Στέκομαι επίσης στο Στέλιο γιατί φαίνεται ότι προσπαθεί να κερδίσει σε αξιοπιστία. Τη χαμένη αξιοπιστία του, λόγω της στροφής του -σε βαθμό στράτευσης- υπέρ ΓΑΠ, το 2009.
• Μία ξεχωριστή αναφορά πρέπει να γίνει στον Τάσο Τέλλογλου, που κινήθηκε αριστοτεχνικά, γνωρίζοντας το κοινό στο οποίο απευθύνεται. Είπε πράγματα που ήθελε να ακούσει το ακροατήριο και στάθηκε κυρίως στις πηγές χρηματοδότησης της Χρυσής Αυγής. Επέλεξε όμως να μη θίξει στο ελάχιστο το μέσο στο οποίο εργάζεται, αλλά και γενικότερα τις εφημερίδες. Αν και υπήρξαν ένας-δύο στο ακροατήριο που του υπενθύμισαν ότι ήταν εκείνος που πρώτος που συμβούλεψε την κυβέρνηση, τότε Παπανδρέου, να «άρει μερικά άρθρα του Συντάγματος», ο Τέλλογλου έκανε πως δεν τους άκουσε. Κανείς, ωστόσο δεν του θύμισε το πολύ πρόσφατο άρθρο-ωραιοποίηση του δολοφόνου της Χούντας, Νίκου Ντερτιλή.
• Πλην ελαχίστων περιπτώσεων, αγνοήθηκε η σχέση ζωής του «βαθέως κράτους» (και όχι παρακράτους) με τα φαινόμενα Νεοναζισμού και κατ’ επέκταση την ισχυροποίηση της Χρυσής Αυγής. Η πραγματική ευθύνη των μέσων για την προώθηση του Φασισμού, όχι μόνο τα δύο τελευταία χρόνια, αλλά όλη την προηγούμενη δεκαετία (και περισσότερο), διαπιστώθηκε μόνο επιφανειακά. Οι περισσότεροι αρκέστηκαν στο να κατηγορήσουν τα media για την πολιτική του θεάματος κι ότι μετέτρεψαν τους μισάνθρωπους της Χρυσής Αυγής σε υποκείμενα του τηλεοπτικού lifestyle. Επιμένω πως τέτοιου τύπου διαπιστώσεις θα έπρεπε ούτως ή άλλως να γίνουν πριν από χρόνια. Από εκεί και πέρα, μόνο ο Κούλογλου έδωσε κάποιες προτάσεις για την επίλυση του προβλήματος.
• Θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός ότι, ενώ αναφέρθηκαν π.χ. πολλάκις στο πλαστό ρεπορτάζ του «Πρώτου Θέματος», «Πέτα τη γιαγιά στη Χρυσή Αυγή»(*), ούτε ένας από τους ομιλητές δεν τόλμησε να αναφέρει ονόματα συναδέλφων που εκτελούν τέτοιου είδος δημοσιογραφικά εγκλήματα (στην προκειμένη περίπτωση του Παναγιώτη Σαββίδη). Ούτε ένας δεν αναφέρθηκε στις ευθύνες της ΕΣΗΕΑ να διατηρεί τέτοιους ανθρώπους στο σώμα της. Ούτε ένας δεν θέλησε να στραφεί ενάντια στο δημοσιογραφικό σινάφι. Μόνο ο Μπογδάνος χλευάστηκε από κάποιους. Κι αυτό, διότι ουδέποτε ο εν λόγω απίθανος έγινε δεκτός από τη δημοσιογραφική οικογένεια. Κατά την άποψή μου, ακριβώς αυτό το γεγονός, της δημοσιογραφικής «ομερτά», αποτελεί τη ρίζα όλων των προβλημάτων στα ΜΜΕ και κατ’ επέκταση της σχέσης τους με το φαινόμενο του νεοναζισμού.
• Όπως ανέφερα παραπάνω, οι εισηγητές απέτυχαν να συνδέσουν με σαφήνεια τη λειτουργία του Κράτους με τους Νεοναζί. Ταυτόχρονα, όλοι τους περιόρισαν το νεοναζισμό μέσα στα πλαίσια της Χρυσής Αυγής και των στελεχών της. Παρόμοιες –και χειρότερες- πρακτικές από τις κυβερνήσεις των τριών τελευταίων ετών, χαρακτηρίστηκαν ως «συντηρητικοποίηση». Ευτυχώς, ο εκπρόσωπος του Δικτύου Σπάρτακος (Επιτροπή Αλληλεγγύης Στρατευμένων) κυριολεκτικά εκμηδένισε όλη την έδρα, όταν με παρέμβασή του, αμέσως μετά τη λήξη των εισηγήσεων, εξήγησε με λεπτομέρειες και απτά στοιχεία τη συσχέτιση του Νεοναζισμού με τη λειτουργία του Κράτους.
• Για το τέλος άφησα το κερασάκι. Στο ακροατήριο βρισκόταν και ο εξαφανισμένος Πέτρος Κουναλάκης (της συνομοταξίας ΔΗΜΑΡ), ο οποίος σηκώθηκε κάποια στιγμή εκνευρισμένος να κουνήσει το δάκτυλο προς το ακροατήριο, που τόλμησε να ταυτίζει υπουργούς σαν τον Δένδια με τους χρυσαυγίτες. Η αντίδραση του κοινού ήταν ακαριαία. Η αναφορά και μόνο των ονομάτων που στηρίζονται στην κυβέρνηση από τους ιδεολογικούς συνοδοιπόρους του Κουναλάκη, δηλαδή οι διάφοροι Γεωργιάδηδες, Βορίδηδες και Κρανιδιώτηδες, ανάγκασε το γνωστό γυρολόγο (τύπου Μπίστη) να εξαφανιστεί. Ελπίζω και από προσώπου Γης.

Σε κάθε περίπτωση η ημερίδα αυτή ήταν ενθαρρυντική για την αφύπνιση έστω και ελαχίστων δημοσιογράφων. Ήρθε όμως πολύ καθυστερημένα, με δειλές διαπιστώσεις κι αυτές ετεροχρονισμένες. Όσο οι δημοσιογράφοι αρνούνται να δουν την αλήθεια και κωφεύουν απέναντι στο φασιστικό περιεχόμενο που οι ίδιοι και οι συνάδελφοί τους παράγουν καθημερινά στα ΜΜΕ, η κατάσταση θα επιδεινώνεται. Ταυτόχρονα δεν πρόκειται να ανακτήσουν ούτε στο ελάχιστο την αξιοπιστία τους και θα χάνουν ακόμη και την υποτυπώδη στήριξη του κοινού για τα στενά εργασιακά τους προβλήματα – που ομολογουμένως είναι τεράστια. Υπάρχει χρόνος; Μάλλον όχι. Μάλλον το παιχνίδι έχει χαθεί αμετάκλητα, σε αυτή τη φάση τουλάχιστον. Ας ελπίσουμε ότι θα μάθουν κάτι για το μέλλον. Αν και προσωπικά είμαι πάρα πολύ απαισιόδοξος.

(*) Πρόκειται για το περίφημο προεκλογικό παραμύθι ότι χρυσαυγίτες συνοδεύουν ηλικιωμένους στα ΑΤΜ, για να αποδειχτεί πρόσφατα ότι η «γιαγιά» του ρεπορτάζ ήταν στην πραγματικότητα η μητέρα υποψηφίου της Χ.Α. Του Αλέξανδρου Πλωμαρίτη, του ίδιου δηλαδή υποψηφίου που έγινε πάλι διάσημος όταν τον κατέγραψε ο φακός της κάμερας του Channel 4, να ισχυρίζεται ότι πρέπει να ανοίξουμε τους φούρνους για τους μετανάστες και τους αριστερούς.

Ζaphod

κυνική ανακοίνωση της κατοχής από Όλι Ρεν

Ποιος μπορεί ακόμη να αρνιέται ό,τι βρισκόμαστε σε κατοχή?

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από lefteria-news.blogspot.gr

Ολι Ρεν: Οι διακανονισμοί των τραπεζικών δανείων είναι θέμα εθνικών κυβερνήσεων, ΕΚΤΟΣ της Ελλάδας!

 ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΛΙ ΡΕΝ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΧΟΥΝΤΗ

«Ενώ χθες ο πρωθυπουργός της Ελλάδας είχε συνάντηση με τους υπαλλήλους της τρόικας, ο Όλι Ρεν, παρεμβαίνει από τις Βρυξέλλες και δηλώνει ότι οι ρυθμίσεις χρεών δανείων είναι αποκλειστική αρμοδιότητα των κρατών μελών της ΕΕ, εκτός της Ελλάδας, επειδή, στο Μνημόνιο, η ελληνική κυβέρνηση παραχώρησε αυτό το δικαίωμα στους δανειστές» αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκος Χουντής....

Συγκεκριμένα ο κ. Χουντής επισημαίνει ότι στη χθεσινή του απάντηση (12/03/13) ο Επίτροπος Όλι Ρεν «παρεμβαίνει στη "διαμάχη" με την τρόικα ξεκαθαρίζοντας ότι, ναι μεν οι διαδικασίες διακανονισμού δανειακών χρεών στην Ένωση "παραμένουν στην αρμοδιότητα των εθνικών αρχών", αλλά η ελληνική κυβέρνηση, μέσω του Μνημονίου, έχει δεχτεί να παραχωρήσει αυτό το δικαίωμα, αφού ψήφισε ότι "μέχρι το τέλος Φεβρουαρίου 2013 θα αναθεωρήσουμε... το υπάρχον πλαίσιο διευκόλυνσης της διευθέτησης με υπερχρεωμένα νοικοκυριά", και μάλιστα στην κατεύθυνση της διατήρησης της "τραπεζικής φερεγγυότητας και πιστωτικής πειθαρχίας", της αποφυγής «χρήσης δημοσιονομικών πόρων για την προστασία των δανειοληπτών», ενώ οποιεσδήποτε ευνοϊκές ρυθμίσεις θα περιορίζονται στα νοικοκυριά που βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση (σελ. 16, Μνημόνιο Οικονομικών και Χρηματοοικονομικών Πολιτικών – Υπουργείο Οικονομικών)».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ προσθέτει στην ανακοίνωσή του ότι «με αυτή την απάντηση ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν και Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων, κ. Όλι Ρέν, αφήνει έκθετη την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό της χώρας, εφόσον αποδεικνύεται ότι με το Μνημόνιο που ψηφίσανε έχουν δέσει χειροπόδαρα τον ελληνικό λαό, και δεν μπορεί πλέον η κυβέρνηση να ασκήσει ούτε τα στοιχειώδη δικαιώματά της, όπως είναι το δικαίωμα που έχουν και οι άλλες χώρες, να μπορούν δηλαδή, τουλάχιστον να θεσπίζουν μέτρα ανακούφισης των υπερχρεωμένων νοικοκυριών που οι τράπεζες τους παίρνουν τα σπίτια».

.................................................

Η αυτονομία του έργου τέχνης απο το δημιουργό του

Είναι παλιά η ιστορία.
Από την αρχαιότητα που μεγάλοι λυρικοί κατακρίνονταν για τη φιλοχρηματία τους,στους διαφωτιστές που επένδυαν στο δουλεμπόριο και στον 20ο αιώνα για τη συμπόρευση με το φασισμό με ποιο γνωστή την περίπτωση του Έζρα Πάουντ.
Έτσι πέφτουμε στη παγίδα,λόγω προσωπικών επιλογών των πνευματικών δημιουργών και καλλιτεχνών να απορρίπτουμε και το έργο τους. Ένα λάθος,για το οποίο και έχουν γίνει μελέτες και αναφορές-πχ Καίσλερ" η πράξη δημιουργίας"-και έχει τονιστεί ότι η αυτονομία/απελευθέρωση του έργου από τον δημιουργό είναι απαραίτητο στοιχείο της λειτουργίας του ως φορέα πνευματικής κατάκτησης και έκφρασης.

ΤΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ και κανένας ιδιοκτησιακός νόμος δεν μπορεί να αλλοιώσει το περιεχόμενο του.

Ένα σημερινό παράδειγμα που μ' έκανε να γράψω αυτό το σημείωμα είναι η περίπτωση Σαββόπουλου. Μπορεί ο ίδιος με τις επιλογές του,να μη θυμίζει τίποτα από κάποια τραγούδια του που κάποτε αγαπήσαμε.Μπορούμε να συνεχίσουμε να τα αγαπάμε χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε απορρίψει τον άνθρωπο δημιουργό τους.

 

Τι γυρεύει ο Τσίπρας στον ΔΟΛ?

Αυτό από σελ.11 της ΑΥΓΗΣ 14/3/2013

Για πολλοστή φορά θα επιβεβαιωθεί ότι η μεγάλη πληγή της αριστεράς είναι οι ηγεσίες της?

 

Σαράντα σβέρκοι βωδινοί

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ από antapocrisis.gr


Σαράντα σβέρκοι βωδινοί

Του antapoΚΡΙΤΗ.

Το πιο εκνευριστικό με τους νεοφιλελεύθερους δεν είναι ότι συκοφαντούν το δημόσιο. Αλλά ότι την ίδια ώρα που το καθυβρίζουν, εξασφαλίζουν από αυτό παχυλούς μισθούς, -δεκαπλάσιους (ή πλέον) εικοσαπλάσιους- των κοινών θνητών. Και επειδή δεν τους αρκεί ο ένας μισθός σε ένα συμβούλιο ή σε μια επιτροπή προσφέρουν ταυτόχρονα τις “αντικρατικές” συμβουλές τους σε περισσότερες της μιας κρατικά έμμισθης θέσης.

Μοιάζουν με τον δημοσιογράφο σύζυγο της ιδιαιτέρας του αμαρτωλού υπουργού. Ξέρναγε χολή ενάντια στους δημόσιους υπάλληλους, αλλά η σύζυγός του βρέθηκε αποσπασμένη στο γραφείο του Παπακωνσταντίνου, με μισθό διπλάσιο από τους μέχρι πρότινος συναδέλφους της. Ο σύζυγος βυσσοδομούσε από την Καθημερινή εναντίον του Δημοσίου και η σύζυγος αποσπάσθηκε από το Δημόσιο στο γραφείο του Υπουργού, με παχυλή προσαύξηση του μισθού της.

Βρωμιά και δυσωδία.

Στην προκειμένη περίπτωση οι ίδιοι που βρίζουν όπου σταθούν κι όπου βρεθούν το κράτος και τον δημόσιο τομέα, απασχολούνται σχεδόν αποκλειστικώς στο κράτος και στον δημόσιο τομέα. Τελευταίο μπουμπούκι του νεοφιλελεύθερου οχετού ο Στέλιος Σταυρίδης. Κολλητός του Μάνου και υποψήφιος της Δράσης στις εκλογές του Μαϊου. Λάβρος εναντίον του κράτους, του κρατισμού, της Σοβιετικής τάχα Ελλάδας. Υπέρμαχος του ιδιωτικού τομέα και των αγορών. Όταν σφύριξε ο αρχηγός της Δεξιάς συστράτευση για να μην μας πάρουν το γκοβέρνο οι αριστεροί, ο Σταυρίδης στρατεύτηκε. Μπροστά στον κίνδυνο να μείνει εκτός της λεηλασίας του κρατικού κορβανά, αποφάσισε ότι “η Αριστερά σκοτώνει την πραγματική οικονομία” και σαλταπήδησε σε ένα κόμμα που επανίδρυσε “Αγροφυλακή” στον 21ο αιώνα για να βολέψει την κομματική του πελατεία.

Και πήγε στην ΝΔ που μέχρι τότε καθύβριζε. Αν απορείτε γιατί την καθύβριζε, μην απορείτε. Διορίστηκε επί Μητσοτάκη πρόεδρος στην ΑΓΕΤ και την ξεπούλησε σκανδαλωδώς στη Μαφία της ιταλικής Καλτσεστρούτσι. Έμεινε όμως εκτός άμβωνος τα επόμενα χρόνια και ανακάλυψε ότι τα κόμματα έχουν καταστρέψει τη χώρα. Μέχρι να τον ξαναβάλουν στον άμβωνα. Τότε το ένα από τα δύο κόμματα που -κατά τα άλλα- κατέστρεψε τη χώρα τον διόρισε πρόεδρο της ΕΥΔΑΠ. Από προχθές ο συγκεκριμένος κύριος είναι πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ. Καθαρίζει άγνωστο πόσα χιλιάρικα το μήνα.

Στη χώρα αυτή μεταπολιτευτικά δεν υπήρξε ιδιωτικός τομέας κατά την διεθνώς τρέχουσα έννοια. Από τη δεκαετία του 70 όταν κρατικοποιήθηκαν ιδιωτικές εταιρείες που τις καταχρέωσαν οι ιδιοκτήτες τους και θησαύρισαν με τις αποζημιώσεις, μέχρι το πασοκικό κράτος των μιζών, της διαπλοκής, των λεόντειων συμβάσεων: Ο ιδιωτικός τομέας παρασιτούσε παίρνοντας έργα, υπερτιμολογώντας, δανειζόμενος δανεικά και αγύριστα, με σκανδαλωδώς ευνοϊκές συμβάσεις.

Και όσο περισσότερα χλαπάκιαζε, τόσο περισσότερα ήθελε γιατί ...η Ελλάδα έχει υπεραναπτυγμένο δημόσιο. Και φωνάζαν όσοι τρώγαν, να μικρύνει το δημόσιο, για να φάνε κι άλλο. Δείγμα αυτού του κρατικοδίαιτου εσμού τα στελέχη του ΤΧΣ, του ΤΑΙΠΕΔ κοκ που αμείβονται με εξωφρενικές κρατικές αμοιβές για να μας λένε πόσο ωραία είναι η ιδιωτική πρωτοβουλία και οι ιδιωτικές επενδύσεις.

Κι όσο κι αν χτυπιούνται για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, για να 'χει να πορεύεται ο χρηματοπιστωτικός τομέας κι ας εξοντώνεται η κοινωνία, η αλήθεια είναι ότι πολιτισμικά παραμένουν βαθιά Βαλκάνια. Ντοβλέτι, γκοβέρνο, ημέτεροι, αυλές και αυλικοί. Μια ομάδα σαράντα - πενήντα κομματικών κηφήνων, που σουλατσάρουν από ΔΕΗ σε ΤΑΙΠΕΔ και από ΔΕΚΟ σε Γενικές Γραμματείες, θαυμάζουν τον ιδιωτικό τομέα, αλλά σιτίζονται μέχρι σκασμού από τον δημόσιο τομέα.

Το ερώτημα για “αντικρατικούς” σαλταδόρους τύπου Σταυρίδη είναι λογικό: Μα αφού είναι υπέρμαχος του ξαλαφρώματος του κράτους και της ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, γιατί δεν πάει στον ιδιωτικό τομέα παρά τρέχει από διοίκηση κρατικού οργανισμού σε άλλη διοίκηση άλλου κρατικού οργανισμού εξασφαλίζοντας τα τρισέγγονα των τρισεγγόνων του;

Μα γιατί έτσι δουλεύουν τα υψηλά στελέχη του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα. Είναι του ιδιωτικού τομέα, μόνο κατά το ότι δεν υπόκεινται στο δημόσιο έλεγχο. Κατά τα άλλα πρόκειται για νεοφιλελεύθερο εμετό, υπερπολυτελές κηφηναριό, παχυλά αμοιβόμενο από το καθυβριζόμενο δημόσιο, βδέλλες που έχουν αρμέξει κάθε πόρο του κράτους, ύαινες που ουρλιάζουν όταν ο εργαζόμενος των 492 ευρώ λέει ότι δεν μπορεί να ζήσει. Τότε τον κοιτούν γουρλωμένοι, χαϊδεύουν στην τσέπη τους τα πολλά χιλιάρικα που καθαρίζουν το μήνα σε βάρος των φορολογούμενων, και μας θυμίζουν το ποίημα του Βάρναλη:

Σαράντα σβέρκοι βωδινοὶ μὲ λαδωμένες μποῦκλες
σκεμπέδες, σταβροθόλωτοι καὶ βρώμιες ποδαροῦκλες
ξετσίπωτοι, ἀκαμάτηδες, τσιμπούρια καὶ κορέοι
ντυμένοι στὰ μαλάματα κ' ἐπίσημοι κι ὡραῖοι.

Σαράντα λύκοι μὲ προβιὰ (γι᾿ αὐτοὺς χτυπᾷ ἡ καμπάνα)
καθένας γουρουνόπουλο, καθένας νταμιτζάνα!
Κι ἀπὲ ρεβάμενοι βαθιὰ ξαπλώσανε στὸ τζάκι,
κι ἀβάσταγες ἐνιώσανε φαγοῦρες στὸ μπατζάκι.

Ὄξ᾿ ὁ κοσμάκης φώναζε: «Πεινᾶμε τέτοιες μέρες»
γερόντοι καὶ γερόντισσες, παιδάκια καὶ μητέρες
κ᾿ οἱ τῶν ἐπίγειων ἀγαθῶν σφιχτοὶ νοικοκυρέοι
ἀνοῖξαν τὰ παράθυρα καὶ κράξαν: «Εἶστε ἀθέοι».

Το Μαύρο Λεύκωμα του 2013-Η ασιτία των παιδιών στη νέα Κατοχή

1943
 Το χειμώνα του '41-'42, η Β. Παπαϊωάννου φωτογράφισε παιδιά και ενήλικους που η ασιτία είχε οδηγήσει στα πρόθυρα του θανάτου. Το 1943 η φωτογράφος ζήτησε από τον χαράκτη Γιάννη Κεφαλληνό να αναλάβει το σχεδιασμό ενός χειροποίητου λευκώματος με το συγκλονιστικό αυτό υλικό. Το «Μαύρο Λεύκωμα», όπως η ίδια το αποκάλεσε, περιλαμβάνει 83 φωτογραφίες με πορτρέτα σκελετωμένων παιδιών και ενηλίκων, επικολλημένες σε 56 φύλλα από μαύρο χαρτόνι. Το σκληρό εξώφυλλο επίσης είναι κατάμαυρο, χωρίς τίτλο.Φτιάχτηκαν μόνο 4 αντίτυπα.

Οι φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου με τα σκελετωμένα σώματα που στάλθηκαν μέσω ελβετικού Ερυθρού σταυρού στην Ευρώπη για να δείξουν σε όλη της τη φρίκη την πείνα που επικρατούσε.

2013
Η Αικατερίνη Νικολαϊδου, διευθύντρια του Δ.Σ. Γόμφων, αναφέρεται σε υποσιτισμένους μαθητές σχολείων της περιοχής και απευθύνει έκκληση για δράση, πριν θρηνήσουμε θύματα από την πείνα!...

Μέσα από μια δραματική επιστολή προς όλους τους συναδέλφους της εκπαιδευτικούς, φέρνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα μικρών παιδιών που καταρρέουν μέσα στις σχολικές αίθουσες, η Αικατερίνη Νικολαϊδου προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει την ίδια την κοινωνία. Μιλά για «…τη  θέα  ενός  σκελετωμένου  μικρού  παιδιού, ηλικίας  6  χρόνων, που  μετά  από  απουσία  πολλών  ημερών  εμφανίστηκε  στο  Νηπιαγωγείο  σε  άθλια  κατάσταση. Αδυνατισμένο, καχεκτικό,  με  τρέμουλο  σε  όλο  του  το  σώμα.

       Οι  γονείς  αυτού  του  μικρού  παιδιού  είναι  άνεργοι. Ζουν  σε  μια  τρώγλη. Τους  λείπει  ακόμη  και  το  ψωμί. Κυριολεκτικά  πεινούν. Το  διαπίστωσα  και  η  ίδια  μετά  από  επίσκεψη  στο  σπίτι  τους. Όμως  δεν  είναι  μόνο  αυτό  το  παιδί  που  υποσιτίζεται»!... Ζητά άμεσα την παρέμβαση του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών και την ενεργοποίηση όλων των φορέων της περιοχής. 

Μάνος Ζαχαρίας-2 / Λόγος

Μάνος Ζαχαρίας      ΕΔΩ το πρώτο μέρος για τον Μάνο Ζαχαρία

Από τη ταινία "Γωνία Αρμπάτ και Μπουμπουλίνας"

ΤVXS 13/1/2011

Τι πρέπει να κάνουμε;
 Απαντά ο σκηνοθέτης Μάνος Ζαχαρίας

Πιστεύω πως η σημερινή κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας είναι αποτέλεσμα της ιδιόμορφης εξέλιξης που είχε το Ελληνικό Κράτος μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Ένας λαός που δημιούργησε το θαύμα της Εθνικής Αντίστασης σύρθηκε, μετά από λάθη και των δύο πλευρών, σ’ έναν εμφύλιο πόλεμο, με αποτέλεσμα να επικρατήσει στο τέλος μια αλαζονική και ανήθικη δεξιά ,που με την συμπαράσταση των ξένων, κατακρεούργησε το λαϊκό κίνημα και βράβευσε τους συνεργάτες των κατακτητών.

Αυτή η πρακτική της ανηθικότητας και της ατιμωρησίας, των πολιτικών βοηθούντων, εδραιώθηκε και άρχισε σιγά - σιγά να διαβρώνει τον κορμό της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα αυτό το φαινόμενο έχει πάρει τεράστια έκταση, διαπερνά όλα τα στρώματα και τις τάξεις, έχει διατρύσει ακόμα και τα ανθεκτικά τείχη της αριστεράς και έχει μετατραπεί από ταξικό και πολιτικο-κομματικό φαινόμενο σε βαθύ ηθικό κοινωνικό πρόβλημα...........

....Σαν ηθικό λοιπόν πρέπει ν’αντιμετωπιστεί το πρόβλημα. Αν γίνει δυνατή η αποκατάσταση του αισθήματος της δικαιοσύνης στις συνειδήσεις των ανθρώπων τότε θα μπορούσε αυτό να μετατραπεί σε ισχυρότατο μοχλό για την ανάκαμψη της Ελληνικής Κοινωνίας. -

Εδώ  Μάνος Ζαχαρίας Ιστορική Μαρτυρία-από tvxs 2010 ΄θα βρούμε ακριβή γεγονότα που έζησε  ο Μάνος Ζαχαρίας και ενέταξε στην ταινία "Γωνία Αρμπάτ και Μπουμπουλίνας,"πχ η Κάτια στη ταινία είναι η Καίτη Κοσκινά,ο λασπότοπος πριν τη Θήβα κλπ

Στην ΕΡΤ στην εκπομπή "Ιστορία των χρόνων μου" αναφέρεται ιδιαίτερα στο 1968, όπου η εισβολή στη Τσεχοσλοβακία, η διάσπαση του ΚΚΕ, Δικτατορία και η ταινία του "Ένας από το εκτελεστικό απόσπασμα" εκείνης της χρονιάς

ΕΔΩ το τρίτο μέρος