Ένα απολαυστικό βιβλίο

Ένα βιβλίο για τα βιβλία και όχι μόνο.Ένας διάλογος ανάμεσα στον Umberto Eco και τον Jean-Claude Carriere με πολλές θεματικές ενότητες αλλά άξονα πάντα το βιβλίο.

Ο διάλογος ελεύθερος από τους δύο βαθείς γνώστες αλλά και συλλέκτες,περιπλανιέται σε χρόνους,τόπους,εμπειρίες και προσφέρει γνώσεις δυσπρόσιτες αλλά και διασκεδαστικές, πραγματικές βιβλιοφιλικές ιστορίες και ανεκδοτολογικό υλικό ιδιαίτερα ελκυστικό. 

Παράδειγμα.1-Ποια είναι "τα βιβλία στη κόλαση"? Πορνογραφήματα από διάσημους συγγραφείς που είναι κλειδωμένα στα υπόγεια της εθνικής βιβλιοθήκης και μόνο με άδεια προσβάσιμα.Οι συζητητές τονίζουν όμως ότι στους αιώνες που αυτά γράφτηκαν η πορνογραφία ήταν πράξη αντίστασης.

Παράδειγμα 2-Οι σουρεαλιστές διακήρυσσαν ότι ο Ανατόλ Φράνς μαζί με τα βιβλία του έπρεπε να κλειστούν σε ένα μεταλλικό κιβώτιο όπως αυτά των υπαίθριων παλαιοβιβλιοπωλών και να ριχτεί στο Σηκουάνα. 

Η έκδοση είναι πρόσφατη(2010),φροντισμένη και η "Πολιτεία" το έχει σε προσφορά -70% (από16,31 σε 4,89 ευρώ)

Προλάβετε,αξίζει πιστεύω.

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

Πρόλογος
Εισαγωγή: Το βιβλίο δε θα πεθάνει
Τίποτα πιο εφήμερο από τους ανθεκτικούς φορείς
Οι κότες χρειάστηκαν έναν αιώνα για να μάθουν να μη διασχίζουν το δρόμο
Να αναφέρουμε τα ονόματα όλων όσοι πήραν μέρος στη μάχη του Βατερλό
Η εκδίκηση όσων φιλτραρίστηκαν
Κάθε βιβλίο που εκδίδεται σήμερα είναι ένα post-incunabulum
Βιβλία που ήθελαν οπωσδήποτε να φτάσουν μέχρι εμάς
Η γνώση μας για το παρελθόν οφείλεται σε κρετίνους, ανόητους ή αντιπάλους
Τίποτα δε θα σταματήσει τη ματαιοδοξία
Εγκώμιο της βλακείας
Το Διαδίκτυο ή η αδυνατότητα της damnatio memoriae
Η λογοκρισία δια της φωτιάς
Όλα τα βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει
Το βιβλίο πάνω στο βωμό και τα βιβλία στην "Κόλαση"
Τι θα απογίνει η βιβλιοθήκη σου μετά το θάνατό σου;

Δείγμα

pitsirikos

Ο κυρ Στέλιος

Ο κυρ Στέλιος είναι ηλεκτρολόγος. Ένας από τους δύο που έχουμε στη δουλειά. Ο πιο παλιός. Έχει πάρει σύνταξη αλλά δουλεύει ακόμα. Μια ζωή δουλεύει ο κυρ Στέλιος. Τεχνίτης μεγάλος που με την εμπειρία του αποτελεί σχολείο για εμάς τους νεότερους. Και πού δεν έχει δουλέψει. Από οικοδομές, εργοτάξια, δημόσια έργα, στην επαρχία, στα νησιά, μέχρι και στη Σαουδική Αραβία υπάρχουν έργα του. Οτιδήποτε και να συμβεί, ξέρεις ότι ο κυρ Στέλιος μπορεί να δώσει λύση.

Ο κυρ Στέλιος έφυγε από το χωριό του γύρω στα 15 και ήρθε στην Αθήνα. Πόσες και πόσες ιστορίες μας έχει διηγηθεί για τη δύσκολη ζωή στο χωριό και την ακόμη πιο δύσκολη μετοίκηση στη άγνωστη πρωτεύουσα. Στα Πετράλωνα έμενε που για να πάρει κανείς μια ιδέα για το πώς ήταν αρκεί να δει τη «Συνοικία το όνειρο».

Έμαθε τη δουλειά και σιγά σιγά με πείσμα και προσπάθεια κατάφερε να γίνει και ο ίδιος μάστορας και να ξεκινήσει τη δική του πορεία. Δούλεψε πολύ και σκληρά αλλά ανταμείφθηκε ανάλογα. Πέρασαν πολλά λεφτά από τα χέρια του. Έζησε μία καλή ζωή και ως καλός οικογενειάρχης φρόντισε να εξασφαλίσει ως ένα βαθμό και το μέλλον των παιδιών του.

Με την πολιτική κατάσταση ο κυρ Στέλιος δηλώνει απογοητευμένος και αγανακτισμένος. Τους βρίζει όλους και λέει ότι ο ίδιος δεν καταδέχεται να ψηφίσει καθόλου και έχει να ασκήσει το εκλογικό του δικαίωμα εδώ και καμιά πενταετία.

Λέει ότι, όταν ήταν νέος, ήταν στο ΚΚΕ. «Όλη μέρα γυρνούσα και πούλαγα Ριζοσπάστη».

Μετά ήρθε η χούντα. Για την περίοδο αυτή ο κυρ Στέλιος μιλάει με θέρμη. Ο Παπαδόπουλος έδωσε χρήμα στον κόσμο. Χτίστηκε όλη η Ελλάδα. Όλα τα μεγάλα έργα τότε γίνανε. Χόρτασε ο κόσμος ψωμί.

Όταν του αντιπαραθέσεις ότι κάποιοι άλλοι χορτάσανε ξύλο, βασανιστήρια και φυλακές και ότι αυτοί που χόρτασαν ψωμί ήταν αυτοί που υπήρχαν και ζούσαν από το καθεστώς αμέσως αγανακτεί. «Δεν γίνονταν αυτά. Πού τα είδες εσύ; Εγώ τα έζησα τότε. Ούτε ένας νεκρός δεν υπήρχε στο Πολυτεχνείο. Απ’ έξω ήμουν και ότι λένε είναι ψέματα».

Ο κυρ Στέλιος συμπαθεί και τα παιδιά της Χρυσής Αυγής. Από αυτούς πήρε κάτι ακριβά φάρμακα που δεν μπορούσε να αγοράσει. Μόνο την ταυτότητά του έδωσε.

Και στα συσσίτια πήγε όπου πήρε δύο σακούλες μοσχάρι και ας λένε ότι δίνουν μόνο δύο πατάτες και ένα μαρούλι.

Αυτά τα λένε οι αριστεροί. Αν τους ενδιέφερε ο κόσμος ας μοιράζανε και αυτοί τρόφιμα και φάρμακα.

Αλλά αυτοί μόνο για τους ξένους νοιάζονται. Τα «μαχμούτια». Που έχουν γεμίσει τον τόπο και δεν έχουν οι Έλληνες δουλειές. «Δεν τους θέλω ρε παιδί μου, να πάνε από κει που ήρθαν».

Ο κυρ Στέλιος αγοράζει τσιγάρα από τα μαχμούτια. Ένα ευρώ το πακέτο.

Όταν τον ρώτησα γιατί με αυτό τον τρόπο ενισχύει τους ξένους που θέλει να διώξει και δεν αγοράζει από Έλληνες σαν τίμιος πατριώτης φορολογούμενος η απάντησή του ήταν ότι εγώ είμαι φτωχός και δεν έχω λεφτά και πως και να μην τους πλήρωνε κανείς αυτοί πάλι εδώ θα έμεναν. Αν του πεις ότι έτσι συντηρείς και εσύ αυτή την κατάσταση η απάντηση είναι ότι εγώ δεν ξέρω από αυτά, εργάτης είμαι.

Όταν τον ρώτησα πως γίνεται να συμπαθεί τους υμνητές και απογόνους αυτών που συνεργάστηκαν με τους ναζί που έκαψαν το χωριό του στην κατοχή η απάντηση ήταν ότι εγώ δεν ξέρω αν είναι ή δεν είναι ναζί και φασίστες και δεν ακούω ειδήσεις.

Όταν τέλος τον ρώτησα «ρε συ Στέλιο, με όλο το θάρρος δηλαδή αλλά τι δουλειά είχες εσύ στο ΚΚΕ» η απάντηση ήταν αποστομωτική. «Μου άρεσε η ιδεολογία».

Ο κυρ Στέλιος είναι ένας από τα εκατομμύρια κυρ Στέλιους που συγκροτούν το προφίλ του Έλληνα των μετακατοχικών χρόνων. Του κράτους που διαμορφώθηκε με την επικράτηση των εθνικοφρόνων.

Το λούμπεν μικροαστικό στοιχείο που τα έχει καλά και γλείφει όποιον το ταΐζει. Και ας πεθαίνουν άλλοι δίπλα την ίδια στιγμή από την πείνα. Μαχμούτια είναι και αριστεροί.

Δεν έχει σημασία ποιος κυβερνάει. Χούντες ή δημοκρατίες. Λεφτά να ‘χουμε και όλοι οι άλλοι στο διάολο.

Και αν σταματήσει το τάισμα, τραβάμε και μία ιδεολογία.

(Αγαπητέ φίλε, η ελληνική κοινωνία έχει πάθει την πλάκα της ζωής της. Η σύγκρουση με τον καθρέφτη είναι τραυματική και επεισοδιακή. Όλοι κάποιος άλλος νομίζουμε ότι είμαστε. Η Ελλάδα είναι το βασίλειο του μικροαστισμού. Και το βασίλειο του κυρ Στέλιου. Να είστε καλά. )

Καβαφικές απωθήσεις

Όπως όλα τα παιδάκια ξέρουμε από τις μαλακίες στα λεωφορεία και τα τρόλεϊ το 2013 είναι έτος Καβάφη (1863-1933).

Το ιστορικό γαλλικό περιοδικό europe που δημιούργησε ο  Romain Rolland το 1923 έκανε ένα διπλό τεύχος αφιερωμένο στο ποιητή.

Με αφορμή αυτό, το Γαλλικό Ινστιτούτο της Αθήνας οργάνωσε την Τρίτη 19/11 μια εκδήλωση για τον Καβάφη.
H παρέα επέμενε να πάμε,ως αντίδραση στη λάσπη από το ΒΗΜΑ.

Υπήρχε παρουσίαση μεταφράσεων, η ταινία "Τρώες" του Γιάνναρη, μια ομάδα γνωστών εισηγητών (Μπλάνας, Κούρτοβικ, Sawas,Δημηρούλης κ.α.) καθώς και διάλογος με το κοινό.

Το κομβικό και ενδιαφέρον σημείο ήταν το εξής:

Για τον Καβάφη-ως το μόνο παγκόσμια γνωστό Έλληνα ποιητή-στις διεθνείς δημοσιεύσεις/μελέτες/μεταφράσεις κλπ ήδη από το '50 τονίζεται το αδιαχώριστο της ποιητικής του με την ομοφυλοφιλία του.

Στην Ελλάδα για σειρά δεκαετιών,ακόμη και σήμερα η σύνδεση αυτή συνειδητά πολεμήθηκε από διάφορους άσπονδους φίλους.

Αναφέρθηκαν

Ο κατεξοχήν Γ.Π.Σαββίδης.

-Κάτοχος του αρχείου Καβάφη,δεν επέτρεπε πρόσβαση σε κανέναν,τελικά πουλήθηκε στο Ίδρυμα Ωνάση που φρόντισε για τη τελευταία ξεφτίλα των ΜΜΜ

-συγγενής του ΔΟΛ,που πρόβαλε τις απόψεις του και πολεμούσε κάθε διαφορετική άποψη. Καταγγέλθηκε και το δημοσίευμα στο ΒΗΜΑ την Κυριακή 17/11 ΠΡΙΝ την εκδήλωση,με αρνητικά σχόλια γι' αυτή, λες και ήξεραν τι θα ειπωθεί.

-Σχέσεις ιδιοκτησίας με τον εκδοτικό οίκο "ΕΡΜΗΣ" όπου εξέδωσε τη μελέτη του Σεφέρη για τον Καβάφη,και επιμελώς αποσιωπά τη διάσταση αυτή.

-Στα 30 χρόνια δημοσιεύσεων,διαλέξεων,και πολεμικής σε ξένες δημοσιεύσεις δεν αναφέρθηκε ποτέ στη σεξουαλικότητα του ποιητή την οποία στη καλύτερη περίπτωση θεωρούσε άσχετη.

Έπειτα,ο Τσίρκας,που με το βιβλίο του "ο Καβάφης και η εποχή του" ως πουριτανός αριστερός οδηγεί σε αλλοπρόσαλλα συμπεράσματα για να αποφύγει αναφορές επικίνδυνες.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα

-Φάνηκε ότι όσοι έχουν περιορίσει τη γνώση τους σε δημοσιεύσεις Σαββίδη και ομοφρόνων, αγνοούν σημαντικά βιογραφικά στοιχεία του Καβάφη,απόλυτα σχετικά με το έργο του. Ιδιαίτερα αγνοούν μαρτυρίες και δημοσιεύσεις του Τίμου Μαλάνου που ήταν στο κύκλο Καβάφη,και οι σχέσεις του με το Σεφέρη κλονίστηκαν λόγω....Καβάφη

-Σε παρατήρηση-επιφύλαξη για την βαρύτητα που δόθηκε έξω αλλά και στις εισηγήσεις στο "ερωτικό σώμα", ο Μπλάνας επισήμανε ότι δεν είναι υπερβολική αλλά διαφωτιστική,διότι π.χ. ακόμη και στα "φιλοσοφικά" ποιήματα όπως το   «Ἀπολείπειν ὁ Θεός Ἀντώνιον» αν αλλάξουμε το γένος των λέξεων από αρσενικό σε ουδέτερο,βλέπουμε ότι το ποίημα μπορεί να αναφέρεται στο παρηκμασμένο-γερασμένο σώμα και ο ποιητής το κάνει εν γνώσει.

-Μια σημαντική μαρτυρία.Ηλικιωμένος Αλεξανδρινός είπε:

"Ήμουν έφηβος μαθητής στο "Αβερώφειο".Μπήκε η γιαγιά μου (σύγχρονη του Καβάφη) στο δωμάτιο και με ρώτησε τι διαβάζω.Της είπα,ποίηση.Τί ποίηση είπε,Παλαμά,Σικελιανό,τί;.Απάντησα Καβάφη.

Τίίίίίί;!!!!Φώναξε.Αυτόν τον..... ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟ!!!.

Το αναφέρω είπε για να καταλάβουμε ότι ο Καβάφης ήδη εν ζωή ήταν περιθωριακός για την Ελληνική παροικία λόγω της ιδιαιτερότητας του,και οι πολεμικές δεν ήταν άσχετες μ' αυτή την περιθωριοποίηση.

Γιατί όλη αυτή η αναφορά?

Πρόσφατα έτυχα σε αποτροπή γονέα (πτυχιούχου) προς το βλαστάρι του,να διαβάσει το πεζό του Καβάφη "εις το φως της ημέρας".Ο ίδιος το αγνοούσε, αλλά πίστευε ότι ο Καβάφης είναι "επικίνδυνος" για νέους....

Σε παρατήρηση μου ότι θα έπρεπε να αποφεύγει και τον Παπαδιαμάντη ως αλκοολικό,τον Καρυωτάκη ως αυτόχειρα,το Βιζυηνό ως παράφρονα και πολλούς άλλους κλασσικούς για διάφορους λόγους,δεν πήρα απάντηση.

Έχουμε πολύ δρόμο.....

Υ.Γ.

Μαθητική Ανάμνηση

Λύκειο.Υπερσυντηρητικός(φασίστας) φιλόλογος.

Νεοελληνικά,μάθημα "Οι Θερμοπύλες" του Καβάφη.

Πύρινος λόγος,θαυμασμός και ανάλυση για το μεγάλο πατριωτικό αυτό ποίημα. 

-Μαθητής: Κύριε διάβασα ότι ο Καβάφης ήταν ομοφυλόφιλος.

Τον βλέπουμε και "φορτώνει"

-Φιλόλογος: ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΟΣ ο Καβάφης!!!

-Μαθητής: Πώς,αφού έγραψε τις πατριωτικές "Θερμοπύλες"

-Φιλόλογος έξαλλος: ΚΑΤΑΚΡΙΤΕΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ!!!!

Το Πονηρό Συγκρότημα

από ΣΤΑΘΗΣ enikos.gr

Είναι καιρός τώρα που τα «Νέα», το «Βήμα» και το «Mega» έχουν πάρειεργολαβία (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) την αντιμετώπιση, ή μάλλον τον εξορκισμό ή ακόμα καλύτερα τον εξοστρακισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Για τοπαλαίμαχο συγκρότημα

ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κάτι σαν ορδή δαιμόνων που έρχεται καταπάνω μας απ’ τα λημέρια των Νεφελίμ, ο κ. Τσίπρας κάτι σαν Αννίβας προ των πυλών, ο κ.Λαφαζάνης κάτι σαν φορέας του περονόσπορου και της χολέρας κι ο κ.Παπαδημούλης κάτι σαν καλικάντζαρος που θέλει να κόψει τη μαγεμένη φασολιά του ωραίου, γενναίου

και θαυμαστού κόσμου που ζούμε.

Ενας κόσμος αγγελικά πλασμένος απ’ τη Διαπλοκή, κατ’ εικόνα και ομοίωσιν των θεών του Λονδίνου, της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου - με αυτήν τη χρονολογική σειρά, μηδέ και του Πεκίνου αποκλειομένου, αν οι θεοί εκεί κάποτε κατοικήσουν.

Εχει δίκιο το συγκρότημα να υπερασπίζεται το (κατ)έχειν του, αλλά μερικές φορές το παρακάνει. Οπως τώρα με την αποστασία! Αλήθεια, η εφημερίδα που υποστήριξε την αποστασία το 1965, με συνέπεια να την καίνε οι Αθηναίοι στους δρόμους, τι ομοιότητα με την αποστασία βρίσκει στηνέκκληση ενός πολιτικού αρχηγού, εν προκειμένω του κ. Τσίπρα, προς τησυνείδηση και την ελεύθερη βούληση των βουλευτών (που προβλέπεται καιεπιβάλλεται απ’ το Σύνταγμα) να πάψουν να ψηφίζουν τα αντίθετα από εκείνα για τα οποία έλαβαν απ’ τον λαό την εντολή;

Κι αν είναι αυτό αποστασία, τι ήταν αυτό που έκανε ο κ. Σαμαράς, όταν για λόγους συνείδησης έπαψε να υποστηρίζει τον κ. Μητσοτάκη;

Κι αν είναι αποστάτης ο κ. Σαμαράς, τι είναι ο συνέταιρός του, ο κ.Βενιζέλος; είναι απλούστατα ο στυλοβάτης ενός αποστάτη, στον οποίον μάλιστα έχει προσφέρει βορά και θυσία το ίδιο του το κόμμα, το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου ναγλιτώσει ο ίδιος

απ’ τα επίχειρα των έργων του υπέρ των Μνημονίων, περί τα υποβρύχια, τη Λίστα Λαγκάρντ κι άλλα ων έστι αριθμός, σαφής και συγκεκριμένος.

Αλλά μήπως τα ίδια τα «Νέα» (άσε το Mega) δεν έχουν αποστατήσειαπ’ τον εαυτόν τους, την ιστορία και την παράδοσή τους, όταν προκειμένου να υποστηρίξουν τον χαϊδεμένο τους Μπενύτο, υποστηρίζουν την πιο ακροδεξιά πολιτική που έχει εφαρμοσθεί σ’ αυτόν τον τόπο, την πολιτική Σαμαρά;

Ή μήπως αυτή η πολιτική δεν είναι δεξιά; Δεν έχουν εναγκαλισθεί τα «Νέα», διά του γάμου Βενιζέλου - Σαμαρά εις σάρκαν μία, την «επάρατο δεξιά»(όπως μπουρδολοειδώς ή «δημοκρατικιά» παράταξη χαρακτήριζε παλιότερα τονέτερο και συνέταιρο πόλο του δικομματισμού);

Ας αφήσουμε λοιπόν τις μπαρούφες περί αποστασίας, είναι επιπέδου Βενιζέλου - άλλωστε αποστάσεις από τέτοιες αποστασίες τηρούν και πολλοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Η φάρσα έχει και τα όριά της, αυτοί που ωρύονται ότι οι βουλευτές δεν είναι πρόβατα, τους προγράφουν πρώτοι επί σφαγήν αν τολμήσει κάποιος να βγει απ’ το μαντρί, λόγου χάριν για να πει

ότι δεν πρέπει να φορολογούνται οι στάνες.

Εχω εργασθεί στα «Νέα» από το 1991 έως το 2001, αμέσως μετά τον «Ριζοσπάστη». Η εφημερίδα επρόσκειτο στο ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν ασκούσειδεολογική τρομοκρατία όπως κάνει τώρα εναντίον όποιου δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Υπό τη διεύθυνση του αείμνηστου Λέοντος Καραπαναγιώτη η εφημερίδα,πάντα πιστή στη γραμμή της, ήταν ταυτοχρόνως ευρύχωρη. Ανθρωποι και τηςδεξιάς και της αριστεράς εξέφραζαν απ’ τα «Νέα» τις απόψεις τους. Αυτό δεν αφορούσε μόνον συνεργάτες της εφημερίδας, αλλά και εργαζόμενους. Ανάμεσα στους οποίους

λαμπρές προσωπικότητες (δεν θα αναφέρω ονόματα, διότι θα ήταν ντροπή να παραλείψω έστω κι ένα) καθώς και εκλεκτοί εργάτες του Τύπου, αφανείς για τον πολύ κόσμο, αλλά εξίσου σπουδαίοι με τους γνωστότερους. Προσωπικώς δεν λογοκρίθηκα ποτέ, όπως και πολλοί (ναι, πολλοί) άλλοι συνάδελφοι, που είχαν κατακτήσει με το σπαθί τους το δικαίωμα στην υπογραφή τους. Επαναλαμβάνω

ότι η εφημερίδα είχε τη γραμμή της, αλλά το στυλ και ο τρόποςμετρούσαν, δεν ήταν ντουντούκα του ΠΑΣΟΚ, το υποστήριζε. Οταν απολύθηκα απ’ την εφημερίδα, επειδή έγραψα για τους γιάπηδες του ΔΟΛ ότι αγοράζουν τζάγκουαρ και απολύουν καθαρίστριες, δεν ξέσπασε κανένας γόος στην αγορά για φίμωση της σάτιρας και της ελευθερίας του λόγου - μ’ αυτά που έγραψα, λογικό για τα αφεντικά ήταν να με απολύσουν. Παρ’ ότι θα έπρεπε να είχα απολυθεί νωρίτερα για άλλα σημαντικότερα - πλην όμως αυτή είναι η δύναμηπου δίνουν στους γραφιάδες οι αναγνώστες: η υποστήριξή τους. Το κόστοςπου θα έχει μια εφημερίδα όταν απολύει. Αυτή είναι η δύναμη των δημοσιογράφων: να μην ξεχνούν οι ίδιοι και, κυρίως, οι αναγνώστες ότι οι εφημερίδες εκδίδονται από αφεντικά, αλλά γράφονται από εργάτες.

Οπως και να ’χει, απ’ όταν ο ΔΟΛ περιήλθε στα χέρια Ψυχάρη, και μάλιστα τα «Νέα», η εφημερίδα δεν ορρωδεί προ ουδενός. Προσδεδεμένο το Συγκρότημα στα χρέη του, προσαρτάται στις κυβερνήσεις που ταδιαχειρίζονται. Ακόμα περισσότερο: η ανομία που χαρακτηρίζει τον τρόπο λειτουργίας των τηλεοπτικών καναλιών, λόγου χάριν οι «άδειες», εξαναγκάζει σε διατεταγμένη υπηρεσία τη δημοσιογραφία,

την οποίαν, πλην τιμητικών εξαιρέσεων, ασκούν ως να τη βιάζουν τα«ντόπερμαν της ενημέρωσης». Και είναι κωμικό, ίδιον του θράσους και τηςυποκρισίας των καιρών μας, να διαμαρτύρονται αυτά τα «ντόμπερμαν» γιαλογοκρισία, όταν ασκείται εναντίον τους η οποιαδήποτε κριτική. Κι ακόμα περισσότερο όταν η απάντησή τους για αυτή την κριτική είναι η προσπάθειά τους να απολυθεί όποιος τους την άσκησε. Και όταν σε αυτήν τους την κατάπτυστη κι ανήθικη προσπάθεια αναγκάζουν σε συνενοχή(!) τους υπόλοιπους εργαζόμενους που δουλεύουν στο μαγαζί τους υπό την απειλή της απόλυσης. Πάτο πιο βαθύ η αχρειότης δεν έχει!

Για όσους λοιπόν παροικούν την Ιερουσαλήμ (αφεντικά, δημοσιογράφους και αναγνώστες - λίγοι άλλωστε πια οι τελευταίοι) είναι τα τεκταινόμενα σαν να διαβάζουμε βουλωμένο γράμμα. Το μένος του ΔΟΛ και ηλύσσα του εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ έχει να κάνει με την ίδια του την ύπαρξη, με ταχρέη του, τις πλεκτάνες και την έκπτωσή του. Ούτε με τη δημοκρατία, ούτε με την ελευθεροτυπία, ούτε με τον πλουραλισμό. Μόνον με την πονηρία. Οι ευγένειες επ’ εσχάτοις προς το ΚΚΕ, προκειμένου να διασπάται ο κόσμος της Αριστεράς, μόνον ένα μελανό σημείο είχαν: όταν ο Περισσός πούλησε τον 902 σεoffshore κι ο ΔΟΛ ανησύχησε μην μπει κι άλλος ανταγωνιστής στην τηλεοπτική πιάτσα. Κατά τα άλλα, δεν έχει υπάρξει λαοκτόνο μέτρο, είτε μνημονιακό είτε εξ ιδίας πρωτοβουλίας των ημεδαπών Δυνατών, που να μην το έχει υποστηρίξειο ΔΟΛ, το νυν Ψυχάρης. Με τον γιο του στο στενό περιβάλλον του κ. Πρωθυπουργού.

Θα ήταν παράδοξο και μάλλον ύποπτο να μην την πέφτει ο ΔΟΛ στον ΣΥΡΙΖΑ, το ότι όμως την πέφτει με χυδαίο τρόπο δείχνει τον πανικό του. Το αγέρωχο και αφ’ υψηλού στυλ τού κάποτε κραταιού συγκροτήματος έχει ξεπέσει στις υλακές και τα ξεκατινιάσματα, στα σκληρίσματα και στις φθηνές απειλές, στις διαστρεβλώσεις και στις συκοφαντίες. Ο καθείς με τα όπλα που έχει πολεμάει και όταν ο αγώνας του είναι άδικος, τα ατιμάζει ακόμα περισσότερο. Και γιατί είναι άδικος ο αγώνας του ΔΟΛ και όσων δημοσιογράφων
-πλην λαμπρών εξαιρέσεων- υπηρετούν αυτόν τον αγώνα; Διότι

για τους μισθούς, τα μεροκάματα, τις εργασιακές σχέσεις, το ασφαλιστικό σύστημα, ο ΔΟΛ στάθηκε στο πλευρό των Δυνατών, εχθρός του λαού. Στην περιαγωγή της χώρας σε καθεστώς προτεκτοράτου, δεν αντέδρασε. Με τις αυτοκτονίες δεν ίδρωσε. Με το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των ενεργειακών πόρων συνέπλευσε. Το

μόνον που έχει πια να επιδείξει ο ΔΟΛ, το νυν Ψυχάρης, στον δημόσιο βίο είναι ένας κυνικός ψευτοδημοσιογραφικός εξυπνακισμός που προσπαθεί μελοιδορίες να καταπονεί τους πολιτικούς που του εναντιώνονται, να εκφοβίζειτους πολίτες που αγωνιούν για την τύχη τους

και να παραμυθιάζει κάποιους λίγους τελευταίους εξ αυτών, ότι όλα αυτά γίνονται στο όνομα της «μεγάλης δημοκρατικής παράταξης».

Στο όνομα της κυβέρνησης Σαμαρά με υπομόχλιο τον κ. Βενιζέλογίνονται. Στο όνομα των 58 Ουρσουλίνων του κ. Σημίτη γίνονται. Με τηνπροσδοκία, στο νέο τοπίο που δημιουργούν στην Ειδική Οικονομική μας Ζώνη οι Επικυρίαρχοι απ’ το Βερολίνο, να έχουν πάλι μια θέση οι «παλαίμαχοι κακοποιοί»,να ορίζουν πάλι την (κακομοιριασμένη πλέον) μοίρα των φτωχών και των ανέργων, των φοβισμένων και των απελπισμένων.

Διότι οι φοβισμένοι και οι απελπισμένοι είναι το εργαλείο των Δυνατών για να κρατούν την εξουσία. Οταν λοιπόν ανεβαίνει το Mega στον μιναρέ και φωνάζουν τα «Νέα» με μεγάλες φωνές για την (άκουσον-άκουσον) αποστασία, να καθηλώσουν θέλουν. Ούτε να διαφωτίσουν, ούτε ναεπιχειρηματολογήσουν. Μόνο να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν.

Αντιθέτως, αν δείτε ποτέ τα «Νέα» ή το Mega ή άλλους σαν κι αυτούς να καλοπιάνουν τον ΣΥΡΙΖΑ και να βρίσκουν αίφνης κρυμμένες αρετές στον κ. Τσίπρα (χωρίς να λιποθυμήσει η κυρία Τρέμη), τότε να ανησυχήσετε!

Οσον ο ΣΥΡΙΖΑ είναι για τον ΔΟΛ ο περονόσπορος μεταμορφωμένος σε κοκίτη, ο λαός έχει ακόμα κάποια ελπίδα...

Η κυβέρνηση ξέρει από Kama Sutra

Βγαίνουν "κυβερνητικοί" και κλαίγονται στα παπαγαλάκια τους ότι οι τροϊκανοί δε τους αναγνωρίζουν τις επιτυχίες τους,αδιαφορούν για τον κίνδυνο κατάρρευσης των δωσίλογων και δε δείχνουν κανένα σεβασμό στις προσπάθειες τους να κάνουν ότι τους διατάξουν.

Εκλιπαρούν καλύτερη μεταχείριση τους,γιατί θα γίνει επανάσταση!!!

"...η στάση του κλιμακίου των δανειστών παραμένει σκληρή...." 
μελετάμε το kama Sutra δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και έχουμε προτάσεις

Κατέθεσαν προτάσεις ελπίζοντας να αλλάξουν στάση γιατί έχουν πιαστεί πια.
Αρχικά δήλωσαν ότι δε θέλουν οριζόντια και προτιμούν κάθετα και διαγώνια.Ξαφνικά όμως είδαν ότι και οριζόντια,όταν δεν είναι εδάφους-εδάφους,θα μπορούσαν να συνεργαστούν.

Σας παρουσιάζουμε τις εναλλακτικές προτάσεις που κατέθεσαν στα αφεντικά τους και να μην είστε αχάριστοι.

Αυτή είναι η πρόταση Σαμαρά

Αυτή η πρόταση Στουρνάρα

Αυτή η πρόταση Μπενίτο

Αυτή πρόταση Άδωνη

Αυτή η πρόταση Μητσοτάκη

Πρόταση Τραπεζιτών

Πρόταση Βρούτση

Προτάσεις διαφωνούντων βουλευτών ΠΑΣΟΚΝΔ για το φόρο ακινήτων

Αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν

Αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν τους πονηρούς και ψεύτες πολιτικάντηδες.

από Μητροπολιτικό κοινωνικό ιατρείο Ελληνικού

τράνταχτα στοιχεία για τους ανασφάλιστους καρκινοπαθείς ασθενείς

Με αδιάσειστα στοιχεία 126 ανασφάλιστων καρκινοπαθών που βοήθησε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού να παραπεμφθούν στο Γ.Ν. Σωτηρία για χημειοθεραπεία, τα οποία παρουσιάστηκαν  στο Συνέδριο Ογκολογίας στις 17 Νοεμβρίου στην Αθήνα , το ιατρείο μας απέδειξε την ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι ανασφάλιστοι καρκινοπαθείς.

Το 60% αυτών των ασθενών ήρθε στο ΜΚΙΕ τον τρίτο, τέταρτο και πέμπτο μήνα μετά την αρχική διάγνωση.  Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ο όγκος είχε μεγαλώσει- εξαπλωθεί και σχεδόν σε όλους έπρεπε να γίνουν εξετάσεις (αξονικές) από την αρχή, ενώ πολλές περιπτώσεις  ήταν πια πολύ προχωρημένες.  Η ολέθρια πολιτική που ακολουθείται από το Υπουργείο Υγείας και τους κυβερνώντες οδήγησε ουσιαστικά "στη δολοφονία" 10 από αυτούς τους ασθενείς, μεταξύ των οποίων μητέρες που άφησαν ορφανά μικρά παιδιά.

Πρέπει να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί:  Η ανθρώπινη ζωή είναι πάνω από τους αριθμούς και το χρήμα!

Ζουμ στους φτωχοδιάβολους

από ThePressProject.gr
Χριστόφορος Κάσδαγλης

Ε, αφού οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ φέρονται να είναι σύμφωνοι πάνω στο νέο σχέδιο για τον ενιαίο φόρο ακινήτων, εμείς πρέπει ν’ αρχίσουμε να ανησυχούμε πολύ σοβαρά για το τι μας περιμένει.

Δεν είναι ότι δεν λαμβάνω σοβαρά υπόψη τις αντιδράσεις των δύο κοινοβουλευτικών ομάδων. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλο αυτό το αντάρτικο των βουλευτών είναι ένα στημένο παιχνίδι, μια θεατρική παράσταση που όφειλαν να δώσουν ώστε να είναι μετά σε θέση να επιστρέψουν στις περιφέρειές τους και να μπορούν στοιχειωδώς να κυκλοφορήσουν στους δρόμους με το επιχείρημα ότι εκείνοι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια αντίδρασης που διέθεταν, για χάρη της εκλογικής τους πελατείας. Κι από την άλλη, ότι η κυβέρνηση όφειλε από την πλευρά της να τους προσφέρει την ικανοποίηση ότι άλλαξε τα κριτήρια του φόρου ακινήτων κατόπιν των ενεργειών τους, ώστε το κολπάκι να γίνει πιο πειστικό.

Και βέβαια για θεατρική παράσταση πρόκειται. Υπάρχει ωστόσο μια υγεία σε όλο αυτό, με την έννοια ότι ο λαϊκός παράγοντας υπεισέρχεται έστω και με οριακό τρόπο στο παιχνίδι. Κι έπειτα, αυτή η διαδικασία, όσο ανώδυνη κι αν φαντάζει για την κυβέρνηση και την τρόικα, κλονίζει κατά κάποιον τρόπο τις ισορροπίες του συστήματος, δείχνει ότι υπάρχει περιθώριο αντιδράσεων και εντείνει τις ρωγμές στην ούτως ή άλλως εύθραυστη πλειοψηφία.
Ο λόγος που κρατάω παρόλα αυτά μικρό καλάθι είναι ότι απορρίπτω το συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται η δημόσια συζήτηση. Αμφισβητώ τα κριτήρια, τις προβαλλόμενες ενστάσεις, τις εκδηλούμενες ευαισθησίες.

Όλη η δημόσια συζήτηση επικεντρώνεται στο πλήγμα που θα υποστεί η μεσαία τάξη επειδή θα αναγκαστεί να ΠΛΗΡΩΣΕΙ τον φόρο ακίνητης περιουσίας. Αλλά το αληθινό δράμα θα εκτυλιχθεί ακριβώς παραδίπλα: σ’ εκείνους που ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΝ.
Παράδοξο, ε; Εξηγούμαι αμέσως: Από την αρχή της συζήτησης περί του ενιαίου φόρου ακινήτων έγινε δεκτή ως φυσιολογική η ιδέα της εισπραξιμότητας. Σύμφωνα μ’ αυτή την καινοφανή προσέγγιση, για να εξασφαλίσει το κράτος τους φόρους που απαιτεί, και επειδή εκ των προτέρων γνωρίζει ότι κάποιοι δεν θα έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν, επιβάλλει περισσότερους φόρους ώστε να καλύψει τη διαφορά. Στην περίπτωσή μας η μπίλια φαίνεται να κάθεται τελικά στην επιβολή φόρων ύψους 3,24 δισ. ευρώ, με στόχο να εισπραχθούν 2,65 δισ. Κρατείστε παρακαλώ αυτή τη διαφορά των 590 εκατομμυρίων γιατί θα μας χρειαστεί παρακάτω.
Δεν θα σταθώ εδώ στο γεγονός ότι για να εξωραϊστεί ο ενιαίος φόρος ακινήτων και να μπορούν να πάνε οι βουλευτές ασπροπρόσωποι στις περιφέρειές τους, προκύπτει κενό 250 εκατομμυρίων ευρώ. Και όλοι ξέρουμε ότι το κενό αυτό σημαίνει νέα μέτρα, προς δόξαν της προγραμματικής συμφωνίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αλλά και των αλλεπάλληλων σχετικών διαβεβαιώσεων του πρωθυπουργού.
Προτιμώ να επιστρέψω σ’ εκείνα τα 590 εκατομμύρια που κρατήσαμε στην άκρη. Τι αντιπροσωπεύουν, λοιπόν, αυτά τα 590 εκατομμύρια; Αντιστοιχούν σε εκείνους εκ των συμπολιτών μας που δεν θα έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν για το ακίνητό τους – άνεργοι, συνταξιούχοι, ευπαθείς ομάδες, υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Εκείνοι ακριβώς που δεν έχουν φωνή, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Και τι θα γίνει μ’ αυτούς; Σε μια στοιχειωδώς ευνομούμενη κοινωνία, θα εξαιρούνταν από τη φορολογία και θα πλήρωναν όλοι οι υπόλοιποι. Διότι δεν έχει νόημα να φορολογείς τον άφραγκο λέγοντας ότι τάχα διευρύνεις τη φορολογική βάση, φορολογείς αυτόν που -έστω και με δυσκολία- μπορεί να πληρώσει. Ε, λοιπόν, αυτοί δεν έχουν και δεν μπορούν να πληρώσουν.
Αλλά όχι, η δική μας μη ευνοούμενη πολιτεία δεν πρόκειται να τους εξαιρέσει. Θα τους έχει εσαεί όμηρους, καθώς θα εξακολουθούν να χρωστάνε. Θα τους πιέζει, θα τους απειλεί, θα τους διασύρει, θα τους χτυπάει κάτω σαν χταπόδια, θα τους στέλνει σημειώματα στο σπίτι και αργότερα εισπρακτικές εταιρείες, θα τους θυροκολλάει εξώδικα, διαταγές πληρωμής και εντολές πλειστηριασμού. Θα τους κρατάει στο χέρι για πάντα, με τον πέλεκυ της κατάσχεσης να επικρέμαται πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Θα τους προτείνει διακανονισμούς για να τους ξεζουμίσει και να τους στύψει όσο μπορεί, καθώς εκείνοι θα δίνουν την ύστατη μάχη μήπως και σώσουν το σπιτάκι τους. Και στο τέλος, αν τους αφήσουμε, θα τους το πάρει κιόλας.
Αυτή είναι η παράπλευρη τραγωδία που στήνεται αυτές τις μέρες και μ’ αυτές τις μεθόδους – και δεν μιλάει κανείς. Όχι λοιπόν κλάματα γι’ αυτούς που θα δυσκολευτούν να πληρώσουν. Τα δικά μου κλάματα τα κρατάω για τους φτωχοδιάβολους που δεν θα μπορέσουν.

Τα παπούτσια του Βαν Γκογκ (Vincent van Gogh)

Ένα σημαντικό βιβλίο φιλοσοφίας-μονογραφία-για το μεγάλο θέμα τι είναι τέχνη,άρα και τι δεν είναι τέχνη.

Ενστάσεις για το βίο αλλά και για τη φιλοσοφία του Χάϊντεγγερ μπορεί να υπάρχουν πολλές.Το συγκεκριμένο που γράφτηκε μεταπολεμικά,το 1950 διαπραγματεύεται το θέμα με παράδειγμα τους πίνακες του Βαν Γκογκ-και είναι αρκετοί-που απεικονίζουν ΜΟΝΟ ένα ζευγάρι παπούτσια,και μάλιστα φθαρμένα.

Ναι είναι τέχνη υψηλή,αλλά γιατί?

Γράφει:
"..δε μπορούμε ούτε καν να διαπιστώσουμε που βρίσκονται αυτά τα παπούτσια.....Από το σκούρο άνοιγμα του εσωτερικού μέρους προβάλλει αλύγιστος ο μόχθος των βημάτων της καθημερινής δουλειάς.Μέσα στο συμπαγές βάρος τους έχει μαζευτεί η καρτερικότητα του αργού βαδίσματος στις αυλακιές του αγρού.Πάνω στο δέρμα βρίσκεται η υγρασία,κάτω από τις πατούσες είναι χαραγμένη η μοναξιά του δρόμου κατά το ηλιοβασίλεμα.Μέσα απ' αυτά τα παπούτσια σέρνεται ο ανέκφραστος φόβος για την εξασφάλιση του ψωμιού,και η ανατριχίλα για την απειλή του θανάτου."

Η άποψη του Martin Heidegger είναι ότι η τέχνη αποκαλύπτει την αλήθεια και δεν έχει να κάνει κυρίως με το ωραίο και την ομορφιά.Και η αλήθεια πολλές φορές είναι σκληρή και άσχημη.

Με αφορμή το παράδειγμα του Χάϊντεγγερ, πολλοί ιστορικοί τέχνης υπενθύμισαν ότι ο Βαν Γκογκ πολλάκις ζωγράφιζε προσωπικά του αντικείμενα,και μεταξύ των πινάκων κάποια παπούτσια είναι δικά του.Αυτό δίνει κι άλλες διαστάσεις π.χ.ατομικό-συλλογικό,ψυχαναλυτικό-συμβολικό,ατομικό πάθος και κοινή αλήθεια.

Υ.Γ.Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια στην Εθνική πινακοθήκη του Λονδίνου που υπάρχει ένας πίνακας με παπούτσια του Βαν Γκογκ,όλοι τον προσπερνούσαν σχεδόν αδιάφορα,να προλάβουν να δουν κάποιους άλλους πολύ κατώτερους. 

Να μην επαναληφθεί παρακαλώ. 

Το ΚΚΕ, το Βήμα και ο Νίκος Μπογιόπουλος

από pitsiriko

Φίλε Πιτσιρίκο,

Στο «Βήμα της Κυριακής» (17/11/2013) δημοσιεύτηκαν δυο εσωτερικά κείμενα που αφορούν το ΚΚΕ. Το ένα είναι η επιστολή του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου προς την ΚΕ και τον γραμματέα του κόμματος Δ.Κουτσούμπα και το άλλο είναι η απάντηση της ΚΕ του ΚΚΕ προς τον Μπογιόπουλο, με την οποία ο δημοσιογράφος απολύθηκε από τον Ριζοσπάστη. Το δεύτερο κείμενο – σύμφωνα με την εφημερίδα –παρουσιάζεται με πρωτοβουλία της ΚΕ στις οργανώσεις του ΚΚΕ με σκοπό την «διαπόμπευση» του δημοσιογράφου.

Κατ’ αρχάς, μπράβο στον δημοσιογράφο του «Βήματος» που τα βρήκε και τα δημοσίευσε .

Αλλά από πού τα βρήκε, ποιος του τα έδωσε; Προφανώς εκείνος που τα είχε. Εκείνος που είχε και τα δυο κείμενα και αυτός δεν είναι ο απολυμένος Μπογιόπουλος.

Ο μόνος που θα μπορούσε να έχει και τα δυο κείμενα στην κατοχή του είναι η ΚΕ του ΚΚΕ. Αφού τέτοια εσωτερικής υφής σημειώματα, όπως αυτό της ΚΕ του ΚΚΕ, τα έχει στην κατοχή της μόνο η ΚΕ του ΚΚΕ. Και ο νοών νοείτω…

Πάμε όμως παρακάτω, αφού αυτό είναι το σημαντικότερο. Όποιος διοχέτευσε στο «Βήμα» το απόρρητο κείμενο της ΚΕ για να «στοχοποιήσει» τον Μπογιόπουλο απέτυχε παταγωδώς.

Αν βάλουμε δίπλα – δίπλα τα δυο κείμενα, την επιστολή του Ν.Μπογιόπουλου και την απάντηση της ΚΕ, προκύπτει ότι αυτός τους είπε ότι ούτε οι απολύσεις είναι κομμουνιστική τακτική, ούτε με απολύσεις γίνεται αναβάθμιση του Ριζοσπάστη κι αυτοί συνεχίζουν να κάνουν την μια απόλυση μετά την άλλη!

Αυτός τους είπε ότι χαρίζει το μισθό του από τον Ριζοσπάστη στο κόμμα ότι θα είναι εκεί εθελοντικά, κι αυτοί τον απολύσανε!

Αυτός τους είπε ότι θα εφαρμόσει την πολιτική του ΚΚΕ που χρόνια τώρα λέει ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να υπογράφουν ατομικές συμβάσεις κι αυτοί κάνανε τις ατομικές συμβάσεις στο Ριζοσπάστη καθεστώς!

Και μάλιστα, όπως λένε, η ατομική σύμβαση συμφέρει τους εργαζόμενους !

Μετά απ’ όλα αυτά, ο κύριος Κουτσούμπας και η κυρία Παπαρήγα λένε ότι είναι κομμουνιστές. Δεν ξέρουμε. Πάντως ο Μπογιόπουλος, απ΄ ό,τι φαίνεται, είναι.

Νάκος Μπελής

(Αγαπητέ φίλε, δεν έχω κάποιο σχόλιο να κάνω κι αυτό είναι σπάνιο για την περίπτωσή μου. Τα είπατε όλα. Σας ευχαριστώ πολύ.)

H Zougla,ο Ταρζάν και το παρακράτος

"Με 18σέλιδη προκήρυξη, για την ύπαρξη της οποίας ειδοποίησε τη σελίδα zougla.gr του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου, πρωτοεμφανιζόμενη οργάνωση με το όνομα «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις» αναλαμβάνει την ευθύνη για τη δολοφονία των δύο χρυσαυγιτών και τον σοβαρό τραυματισμό ενός τρίτου στο Νέο Ηράκλειο."

Απ'οτι φαίνεται η "οργάνωση"αυτή θεωρεί τον πρώην συνέταιρο του Θέμου ότι πιο κοντά της υπάρχει,γιαυτό του στέλνει αποκλειστικότητες να τον ανεβάσει

Κατά περίεργο τρόπο ο ίδιος και το site του είχαν και πάλι "αποκλειστικά"το βίντεο από τις κάμερες της Χ.Α. την ώρα της δολοφονίας.

Επίσης καθυστέρησαν πολύ να γράψουν όλα αυτά που θα τρομοκρατούν το λαουτζίκο αλλά και θα λασπώνουν την αριστερά,,αλλά ίσως περίμεναν να έρθει ο εορτασμός του πολυτεχνείου η 17 Νοεμβρίου, κλπ για να είναι πιο εύκολος ο συσχετισμός.

Μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι κρύβονται πίσω απ' αυτά και είναι οι ίδιοι και γνωστοί.

Και η ζούγκλα έχει θηρία,αλλά εμείς δε τα φοβόμαστε γιατί είμαστε παιδιά του Ταρζάν.