Σάββατο, 3 Μαΐου 2014

Picasso-τρία ιδιαίτερα Γλυπτά '40-'50



1942

"Κεφάλι ταύρου" από πεταμένη σέλα και τιμόνι ποδηλάτου.

Ο Π.είπε ότι θα ήθελε να γίνει η δεύτερη μεταμόρφωση των υλικών από κάποιον που θα τα χρειαζόταν αυτά για το ποδήλατο του και θα τα έπαιρνε για να τα χρησιμοποιήσει.











1944-αντίγραφο σε μικρή Γαλλική πόλη





"Ο άνθρωπος με το πρόβατο" δεν έχει σχέση με τον "καλό ποιμένα" της Θρησκείας. Είναι περισσότερο ο ποιμένας που τρώει το ποίμνιο για να σωθεί.
Είναι 50χρονος,φαλακρός με δυνατά πόδια.
Είναι η ενσάρκωση/σύμβολο όσων επιβίωσαν (και πως) από την κατοχή και τη πείνα στο Β'παγκ.πόλεμο.

Επίκαιρο για τον Ελληνικό κανιβαλισμό των ημερών μας.











1950





"Αίγα-γίδα-κατσίκα" σύμβολο έντονης σεξουαλικότητας.Εγκυμονούσα,δύναμη γέννησης-αναπαραγωγής. Μαστοί μεγάλοι ως αέναη τροφός.

Να θυμηθούμε ότι η Αίγα Αμάλθεια ήταν η τροφός του Δία,"πατέρα θεών και ανθρώπων" κατά τον Όμηρο.

(κι έχει σημασία ό,τι η Αμάλθεια ήταν Αίγα και όχι προβατίνα ή Αγελάδα)

2 σχόλια:

  1. Ο Ελύτης για τον Πικάσσο:
    «Το καλοκαίρι του ’51 που η τύχη το ‘φερε να ζήσω για δεύτερη φορά κοντά στον Picasso (στη Γαλλία). Ο Picasso με το παράδειγμά του, μ’ έβγαλε από πολλά συμπλέγματα, κυρίως από τη δυσκολία συναρμογής ανάμεσα στο Δυτικό και το Ανατολικό πνεύμα. Ο Picasso ήταν σχεδόν ένας αρχαίος Έλληνας κοντά μου. Μισόγυμνος, γεροδεμένος, μαυρισμένος από τον ήλιο, κατοικούσε, στο πείσμα των εκατομμυρίων του, σ’ ένα μικρό ταπεινό σπιτάκι του Vallauris, απ’ αυτά που θυμίζουν τα δικά μας τα νησιώτικα. Κυκλοφορούσε μ’ ένα βρακί, ζωγράφιζε, κατέβαινε στο Golf-Juan μπάνιο, έτρωγε τον περίδρομο, κι έπεφτε με τα τέσσερα, για να κάνει το αλογάκι στην Paloma, το μικρό του τότε κοριτσάκι. Την αίσθηση που οι Έλληνες είχανε απαρνηθεί – του ήλιου και του έρωτα στην πρώτη, στην αρχική τους σημασία -, την ασκούσε σαν παλιός μυθικός βασιλιάς που το μεγαλείο του δεν βρίσκεται στην ισχύ και στην εξουσία, αλλά στις απλές κι άνετες χειρονομίες του. […]
    Σε μια μεγάλη ξύλινη παράγκα, λίγα μέτρα πιο κάτω, που τη χρησιμοποιούσε για εργαστήριο γλυπτικής, έβρισκες έναν άλλο θησαυρό βγαλμένον από τα ίδια μυθικά μεσογειακά βάθη, αρχέτυπα της κουκουβάγιας, σ’ όλα τα πιθανά μεγέθη και σχήματα, της κατσίκας, που κατάφερνε να ενσωματώσει μπουκάλες και τενεκέδες και τρύπια πανέρια, όλα τα τυχαία ευρήματα μιας έρημης ακρογιαλιάς, που ακόμη διατηρούσανε, θα ‘λεγες, επάνω τους τη φρέσκια κάψα του μεσημεριού και τη γεύση της άρμης, τέλος, άλλα μικρά ζώα και πετούμενα, ψαράκια, κοκόρια περιστέρια. «Όταν είναι νύχτα να ονειρεύεσαι, αλλά όταν ξημερώνει ν’ ανοίγεις το παράθυρο διάπλατα», έλεγε. «Όλα τα πράγματα του κόσμου έχουν δικαίωμα στο φως». Και μια μέρα που του κλαιγόμουνα για την κατάσταση στην Ελλάδα με κοίταξε με τα μεγάλα μαύρα μάτια του αυστηρά: «Να τα βλέπεις κι από την άλλη τους όψη τα πράγματα», μου είπε. «Αν δεν ήτανε συντηρητικά τα καθεστώτα πώς θα μπορούσαμε του λόγου μας να ‘μαστε επαναστάτες;», και ξέσπασε σε δυνατά γέλια, για να μην καταλάβω αν μιλάει σοβαρά ή αστειεύεται…Μιαν άλλη φορά, ένα μεσημέρι, με πήρε απ’ το μπράτσο και κάναμε όλη τη διαδρομή της αμμουδιάς. «Κοιτάξτε, κοιτάξτε», μου έκανε κάθε τόσο κι έδειχνε με το δάχτυλο μπροστά τις καταμέλαψες ξανθές που κυκλοφορούσανε με πελώριους φελλούς στα πόδια και πελώριες ψάθες στο κεφάλι και σχεδόν τίποτε άλλο…. «Έτσι είναι και σε σας στην Ελλάδα; Τις άτιμες… έχουν το διάολο μέσα τους…». Φαινότανε περισσότερο ένας μάγκας στα δεκαεφτά του χρόνια παρά ένας ένδοξος στα εβδομήντα του. Και μόνον η φυσική μου δειλία μ’ εμπόδιζε να του φωνάξω πόσο τον παραδέχομαι τέτοιον που είναι, τι τεράστιο μάθημα δίνει με το παράδειγμά του στους σοβαροφανείς (τους δικούς μας προπάντων), τι συνέπεια ανάμεσα στα καθημερινά του «χούγια» και στα «χούγια» της τέχνης του… Ήμουνα τρομερά κολακευμένος να παρακολουθώ στις πιο ιδιωτικές του στιγμές έναν άνθρωπο που πολλοί αγωνίζονταν μήνες, μόνο και μόνο για να του σφίξουν το χέρι…».
    (Ο. Ελύτης, “Το χρονικό μιας δεκαετίας”- “ Ανοιχτά χαρτιά”, Ίκαρος)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σημαντικό το απόσπασμα που δίνεις Γιάννη και σ'ευχαριστούμε.
    Στα "ΕΤΕΡΟΘΑΛΗ" υπάρχει και το ποίημα του Ελύτη ΩΔΗ ΣΤΟΝ ΠΙΚΑΣΣΟ, να προσθέσω εγώ.
    Το θέμα "Πικάσσο" το θεωρώ σημαντικό,επίκαιρο,πολύπλευρο,φιλοσοφικό και πολιτικό γι'αυτό αχανές.
    Θα επανέλθουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή